Ο Προκόπης Γεωργίου, πρώην ανώτερος αστυνόμος, επισημαίνει τις επιπτώσεις τους στη ζωή των παιδιών. 

Στο σημερινό και σύντομο τούτο άρθρο μου θα επιχειρήσω να καταγράψω τις απόψεις μου από την καθημερινότητα σχετικά με τις επιπτώσεις που έχουν τα βιντεοπαιχνίδια και τα κομπιούτερ στη ζωή των παιδιών, των εφήβων, ακόμη και των ενηλίκων. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα παιχνίδια αυτά κυριαρχούν πλέον στη ζωή των παιδιών και των εφήβων. Μεγάλη ποικιλία προγραμμάτων που ξεκινά από την καταξίωση της βίας μέσω τηλεμοχαρών ηρώων φτάνει στον εθισμό και την άσκηση της νοημοσύνης με παιχνίδια γνώσεων και κριτικής σκέψης. Εγείρεται όμως θέμα για το πώς αντιμετωπίζεται όλο αυτό, αφού είναι γεγονός ότι αυτά τα παιχνίδια απομονώνουν τα παιδιά και μειώνουν τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Τα παιδιά τα τελευταία 10 – 25 χρόνια έχουν γίνει μανιακοί των «βίντεογκεϊμ». Τώρα, μήπως η παιδικότητά τους στρεβλώνεται και ανακόπτεται από την απάνθρωπη ηλεκτρονική εισβολή; Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα βιντεοπαιχνίδια εμποδίζουν την κανονική ανάπτυξη του παιδιού, δημιουργούν εμμονές και προδιάθεση για βίαιη συμπεριφορά. Η αλήθεια, κατ’ εμέ, δεν είναι μαύρο-άσπρο. Υπάρχουν παιχνίδια που αναπτύσσουν τη νοημοσύνη και οι γονείς μπορούν να στρέψουν τα παιδιά τους σ’ αυτά. Πέραν δε τούτου, δημιουργείται ένα εξαιρετικό περιβάλλον για την όξυνση της σκέψης του παιδιού. Στην πλειονότητα τους όμως, τα βιντεοπαιχνίδια αυτά είναι ανόητα. Και το ερώτημα των γονιών είναι πώς θα μπορέσουν να αποτρέψουν τα παιδιά από αυτά. Σύμφωνα με μελέτες ψυχολόγων, παιδίατροι ακόμη και διευθυντές εταιρειών κατασκευών των παιχνιδιών, συμβουλεύουν τους γονείς να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους περισσότερο από μια ώρα βιντεοπαιχνίδι την ημέρα και να το χρησιμοποιούν σαν επιβράβευση για την εκπλήρωση των σχολικών και άλλων υποχρεώσεων. 

Ο κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών είναι γεμάτος υπερόπλα, σφαγιασμούς, πυροβολισμούς, θανάτους. Γεννιέται τώρα ένα ερώτημα, ποια σχέση έχει το βιντεοπαιχνίδι με την επιθετικότητα και αν επιδρά η βία αυτής της μορφής στον χαρακτήρα των παιδιών. Επ’ αυτού, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία. Όμως, μέσα από τη μακρόχρονη υπηρεσία στην Αστυνομία, κλήθηκα να διερευνήσω επεισόδιο όπου νεαρό παιδί προσπάθησε να μιμηθεί τον ήρωα βιντεοπαιχνιδού και παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί, ώστε το παιδί να μην καταφεύγει στα βιντεοπαιχνίδια, αποφεύγοντας τις προσπάθειες για επιτεύγματα στον πραγματικό κόσμο. Και τούτο, σύμφωνα με την καθηγήτρια Μάρσα Κίντερ, καθηγήτρια κριτικών σπουδών U.S.C. Τα παιδιά σήμερα δεν παίζουν και έχει παρουσιαστεί το εντυπωσιακό φαινόμενο των παιδιών με καθιστική ζωή! Για την υγεία τους, όμως, είναι σημαντικό να γυμνάζουν περισσότερα πράγματα από τα μάτια και τα δάκτυλα. Ζούμε μέσα σε έναν κόσμο βίας, η κοινωνία μας υφίσταται καταιγισμό από βίαιες εικόνες και μηνύματα. Είμαστε σε καθημερινή βάση, ιδιαίτερα τα παιδιά, παθητικοί αποδέκτες από τα βιντεοπαιχνίδια. Η παροχή βίαιων εικόνων και προτύπων βίαιης συμπεριφοράς συντελεί στον εθισμό του προσφερόμενου είδους και μας καθιστά ανεκτικούς και άκριτους παρατηρητές, έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε τη βία σαν μια φυσική και αυτονότητη κατάσταση. Η δε επιστήμη της ψυχολογίας το αποκαλεί «συναισθηματική νάρκωση» με την οποία πάσχει μεγάλο μέρος της νεολαίας, των εφήβων και των ενηλίκων.

Υ.Γ. Η «Ανεξάρτητη Αρχή Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης» στη Βρετανία διοργάνωσε ειδικά μαθήματα στα παιδιά με ποιο τρόπο πρέπει να βλέπουν τηλεόραση, σε μια προσπάθεια να σταματήσει η βλαβερή επίδραση της τηλεοπτικής βίας, κυρίως, επάνω στους νεαρούς τηλεθεατές. Είναι άγνωστο αν στον τόπο μας στα σχολεία μας διδάσκονται τέτοια μαθήματα που στόχο να έχουν τη μάθηση των παιδιών της διαφοράς ανάμεσα στο γεγονός και το φανταστικό, έτσι που να μην μπορούν να μπουν στον πειρασμό να μιμηθούν τις πράξεις βίας που βλέπουν στην τηλεόραση.