Ο Αλέξανδρος Τριανταφύλλου επικρίνει την αδιαφορία δήμων στο να προχωρήσουν σε έργα πραγματικής βελτίωσης στην περιοχή τους.
Με τα όσα λέγονται, ακούγονται αλλά και με τα όσα βλέπω για τα «νέα» δημαρχεία της ευρύτερης Λευκωσίας, έχω κατατάξει τους δημάρχους και τα συμβούλια των δήμων μας σε δύο κατηγορίες:
Α) Δραστήριοι δήμαρχοι που συνεργάζονται με τα δημοτικά τους συμβούλια και που έχουν καταφέρει σε έναν μόνο χρόνο να παρουσιάσουν έργα αλλά και να τροχοδρομήσουν νέα. Άνθρωποι που παρόλες τις δυσκολίες, αναποδιές και λάθη (γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε, εκτός και αν δεν κάνουμε τίποτα. Το σημαντικό είναι να τα διορθώνουμε και να αξιοποιούμε τα χρήματα που οι δημότες δίνουν προς όφελος των δημοτών), προχώρησαν σε έργα. Δυστυχώς όμως το σαθρό μας σύστημα εμποδίζει πολλές φορές τους ανθρώπους αυτούς να υλοποιήσουν το όραμά τους. Βλέπετε, τάραξαν τα «λιμνάζοντα ύδατα» για μια μερίδα βολεμένων υπαλλήλων, οι οποίοι αναγκάζονται τώρα να δουλέψουν και διαμαρτύρονται, και όπως λένε έπονται απεργίες!… Μήπως είναι για να εργάζονται από σπίτι τους ή από τις δεύτερες δουλειές τους;
Β) Δήμαρχοι, οι οποίοι αρέσκονται στη δημόσια προβολή, στις «φουσκωμένες» υποσχέσεις, χωρίς να έχουν όραμα. Δήμαρχοι της καρέκλας που υπόσχονται σε όλους και ό,τι κι αν τους ζητήσουν τους λένε «ναι», χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα ουσιαστικό για τον δημότη! Ποζάρουν στα εγκαίνια και στις δήθεν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, που άλλοι τις οργανώνουν και αυτοί απλώς κορδώνουν ως βασιλείς που έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες του μυθιστορήματος «Τα ρούχα του αυτοκράτορα»!
Βλέπω τον δήμαρχο π.χ. της Αγλαντζιάς να συντονίζει οργανωμένα σύνολα και να ανανεώνει χώρους πρασίνου αλλά και να τους αναβαθμίζει σε οργανωμένα πάρκα. Σημ.: Όταν το πρότεινα εγώ σε άλλο δήμο, χαρακτηριστικά μου απάντησαν ότι είμαι «υπερβολικός». Βλέπω, τον Δήμο Αγλαντζιάς λοιπόν, αλλά και τον Δήμο Λευκωσίας, να προχωρούν σε επιδιόρθωση ξεχασμένων για δεκαετίες δρόμων χωρίς πεζοδρόμια ή τουλάχιστον να προγραμματίζουν να το κάνουν.
Ενώ σε κάποιους άλλους δήμους φεύγουν οι παλιές πινακίδες οδών και τοποθετούνται νέες, οι οποίες όμως σε διάστημα μερικών ημερών ή με την πρώτη βροχή ξεβάφουν ενώ στη συνέχεια εξαφανίζονται και πάλι. Να σημειωθεί ότι τα γράμματα στις νέες πινακίδες δεν διαβάζονται, μάλλον λόγω των γραμματοσειρών που χρησιμοποιούν.
Πού πάνε τα λεφτά του δημότη, κύριοι; Αυτό είναι το εύλογο ερώτημα. Τα χρήματα πού τα βρήκαν αφού για πεζοδρόμια και ανάπλαση χώρων πρασίνου λένε ότι δεν υπάρχουν! Οι παλιές οι πινακίδες τι είχαν, με μεγάλα, απλά γράμματα που για δεκαετίες έμεναν αναλλοίωτες και ήταν ευανάγνωστες; Μήπως είναι στο πλαίσιο της συμπλεγματοποίησης;
Βλέπω δημαρχεία να έχουν όραμα και να οργανώνουν αξιόλογα φεστιβάλ δίνοντάς τους έξυπνα ονόματα, όπως aglanjazz.com και άλλα δημαρχεία να βαφτίζουν εκδηλώσεις ως «φεστιβάλ», οι οποίες αναγκαστικά στεγάζονται, λόγω έλλειψης υποδομών, σε χώρους στην πρωτεύουσα. Σημειώστε πως οι χώροι αυτοί δημιουργηθήκαν στο παρελθόν, ευτυχώς από ανθρώπους με όραμα, αλλά δυστυχώς σήμερα βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.
Ας μην αναφερθώ στην κατάσταση των υφιστάμενων πάρκων και δημόσιων αθλητικών χώρων, κ.ά. που έγιναν αιτία τραυματισμών.
Τι παραπονιέμαι, όμως, δεν είναι εμείς που τους ψηφίσαμε;
