Με τη ματιά μιας μαθήτριας.
Μετά τις ειδήσεις και τα νέα των τελευταίων ημερών έρχομαι να καταλάβω γιατί αυτός ο τόπος δεν προοδεύει. Αρχικά, οι άνθρωποι, οι ίδιοι που θέλουν να μας προσφέρουν την παιδεία και να μας μεταδώσουν τις γνώσεις τους, οι πλείστοι όχι όλοι, διότι πάντα σε ένα σύνολο ειδικά τόσο μεγάλο υπάρχουν οι εξαιρέσεις, είναι κοινωνικά αμόρφωτοι. Ως μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, ως ένας άνθρωπος με στόχους, αναγκάζομαι να υποστώ αυτή την πίεση που αισθάνομαι τις τελευταίες ημέρες γιατί εσείς αντιδράτε στην αύξηση λίγων περιόδων διδασκαλίας και άλλων απαιτήσεων που είχε ο υπουργός Παιδείας. Σχεδόν όλα τα άρθρα στρέφονται ενάντια στον υπουργό. Σε έναν υπουργό που όσο είμαι εγώ μαθήτρια εδώ και 12 χρόνια δηλαδή, είναι ο μοναδικός που αγαπά την παιδεία, έχει τη θέληση να δουλέψει για αυτήν χωρίς προσωπικά συμφέροντα και φαίνεται κάποιος επιτέλους να νοιάζεται για τη μόρφωσή μας. Εσύ κύριε καθηγητά που αρνείσαι να κάνεις καταμέτρηση και τη διανομή των βιβλίων, αυτός είναι ο τρόπος να δείξεις τη διαφωνία σου; Αυτός είναι ο τρόπος που σέβεσαι εμένα τον τελειόφοιτο, που πετάω 200 – 300 ευρώ στα φροντιστήρια; Ένας κτίστης ή ένας καλουψής είναι κατώτερός σου διότι δεν πήρε το πανεπιστημιακό πτυχίο που πήρες; Φυσικά και όχι. Αντιλαμβάνομαι τη θέση σας όμως. Είστε σαν τα πιόνια σε ένα σκάκι. Χειραγωγήστε από ανώτερους, υπάρχει μια ιεραρχία. Αναπόφευκτο. Το σύστημα της εκπαίδευσης στην Κύπρο ανούσιο. Φυσικά και ένας καθηγητής 60 ετών δεν μπορεί να επικοινωνήσει με έναν μαθητή 13 – 18. Και δεν ευθύνεστε για αυτό. Δεν ευθύνεστε που η ύλη στα βιβλία είτε είναι ελλιπής είτε μη αντικειμενική και καλείστε να την φέρετε εις πέρας διότι «Έτσι πρέπει να κάμεις». Σας στηρίζω στο ότι κάποιοι καθηγητές έχουν φθείρει το όνομα του επαγγέλματός σας επειδή έχουν το λεγόμενο μέσο. Συμφωνώ και επαυξάνω στη διαφωνία σας για τη μεταστροφή των δημόσιων σε ιδιωτικά σχολεία, το χειρότερο εξ όλων. Μάθηση επί πληρωμής και υποχρεωτικά; Πρωτάκουστο και ασυζήτητο. Τελευταίος παράγοντας που θέλω να αναφερθώ είναι προς εμάς τους μαθητές. Αντί να «χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο» που δεν ανοίξαμε από την 1η Σεπτεμβρίου για να προλάβουμε την ύλη, και να μην σκορπάμε λεφτά στα φροντιστήρια, χοροπηδάμε γιατί θα ανοίξουμε, στην ουσία, μία ημέρα αργότερα. Θέλω να πάω σχολείο, θέλω να μάθω. Και εγώ είμαι μια από εκείνες που χοροπηδούσα. Δεν έχω κανένα κίνητρο να πάω. Γιατί μας μεταδίδετε λανθασμένα αυτά που γνωρίζετε. Αλλά όλα ξεκινάνε από το πόσο μας κάνετε να αγαπήσουμε τη μάθηση, υπουργοί και καθηγητές. Τα αποτελέσματα εμφανή. Όπως θέλετε να μας διδάξετε μόρφωση έχουν πολλοί, αλλά παιδεία ελάχιστοι. (Και επαναλαμβάνω το άρθρο δεν αναφέρεται σε όλους.)
Ευχαριστώ.
