O Π. Πέτρου γράφει για τα σκάνδαλα που μας ταλανίζουν σε Κύπρο και Ελλάδα.
Γιατί η κυπριακή και ελλαδική κοινωνία ταλανίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη κοινωνία, από σκάνδαλα, εγκλήματα και διαφθορά, σαν ένα λεωφορείο που τουμπάρει στο αριστερό χαντάκι, ανακτά για λίγο την ισορροπία του, για να τουμπάρει στη συνέχεια στο δεξί χαντάκι και πάλι από την αρχή; Απλούστατα γιατί η παιδεία δεν κατάφερε να διδάξει τον πολίτη πώς λειτουργεί η ανθρώπινη κοινωνία.
Άκουσε κανείς για την αρχή του 10-80-10; Είναι ο πασίγνωστος (άγνωστος σε μας) νόμος της εγκληματολογίας που λέει ότι σε ένα δεδομένο πληθυσμό ανθρώπων, ας πούμε 100, οι 10 στο ένα άκρο αναζητούν τρόπους για να κλέψουν. Οι 80 στο ενδιάμεσο δεν έχουν την κλεψιά στο μυαλό τους, αλλά αν τους δοθεί η ευκαιρία μπορεί να το δοκιμάσουν. Οι άλλοι 10 στο άλλο άκρο δεν θα τολμούσαν ποτέ να κλέψουν. Σύμφωνα λοιπόν με την αρχή αυτή, σε μιαν επιτροπή (π.χ. μιας συνεργατικής) που αποτελείται για παράδειγμα από 5 άτομα, οι πιθανότητες να υπάρχει ένας που να αναζητεί τρόπους για να κλέψει είναι 50/50. Οι μισές δηλαδή συνεργατικές είχαν έναν κλέφτη στην επιτροπή. Οι τρεις επίτροποι στο ενδιάμεσο δεν θα ήταν δύσκολο να πειστούν από τον ένα να τολμήσουν την κλεψιά αφού θα είχαν και οι ίδιοι οικονομικό όφελος. Ο αγνός τίμιος στο άλλο άκρο, πολύ πιθανό να σιωπούσε αφού θα βρισκόταν στη μειοψηφία και δεν θα ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα. (Σιωπάτε να περάσουμε).
Ο τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα αυτό είναι ο αποτελεσματικός έλεγχος. Ο έλεγχος όμως στην Κύπρο γινόταν για χρόνια για τον τύπο και μόνο. Τα σκάνδαλα γράφονταν σε ένα βιβλίο κάθε χρόνο και ξεχνιούνταν. Οι ελεγκτικές υπηρεσίες, όπως και οι νόμοι, και τα πεζοδρόμια, γίνονται στην Κύπρο για σόου. Είδατε Ευρωπαίοι; Είμαστε πολιτισμένοι, έχουμε και εμείς νόμο για το κάπνισμα (άσχετα αν δεν εφαρμόζεται). Έχουμε και εμείς πεζοδρόμια (άσχετα αν είναι μόνιμα κατειλημμένα από σταθμευμένα αυτοκίνητα και δεν μπορεί πεζός να τα χρησιμοποιήσει) και ούτω καθ’ εξής! Χρόνια μας πολλά.
