Ο Χρύσανθος Θεοφάνους αναφέρεται στις απαιτήσεις της τουρκικής κυβέρνησης στις συνομιλίες για το Κυπριακό.
Με τόσες προκλητικές δηλώσεις, ενέργειες και απαιτήσεις των σουλτάνων και με το θράσος και την αλαζονεία τους έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου να βρίσκεται στο ζενίθ, οι πλανώντες και πλανώμενοι λάτρεις και υμνητές του Ερντογάν ψάχνουν να εντοπίσουν και να εξακριβώσουν τις προθέσεις της Τουρκίας! Προσπαθούν, μάλιστα, να πείσουν το λαό ότι τα όσα με σαφήνεια δηλώνουν οι Τούρκοι ηγέτες είναι προσωπικές τους απόψεις και δεν αποτελούν επίσημες θέσεις της τουρκικής πολιτικής. Τόσο βαθιά ριζωμένες είναι οι ψευδαισθήσεις μέσα τους, ώστε να μη βλέπουν ότι οι τουρκικοί στόχοι και σκοποί είναι δογματικά δομημένοι και σχεδιασμένοι εδώ και 60 χρόνια και τους υλοποιούν βήμα προς βήμα, χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Για τους Τούρκους οι συνεχείς δικές μας υποχωρήσεις αποτελούν παράγοντα για συνεχείς δικές τους νέες απαιτήσεις, παίρνοντας χωρίς να δίδουν τίποτε από τα κλοπιμαία. Σε ξέσπασμα θράσους και αναίδειας, ο σουλτάνος απαίτησε να του δοθεί και ο Πύργος Τηλλυρίας για να ενώσει τα Κόκκινα με τη Μόρφου. Είναι έτοιμη, λένε, η Τουρκία να συζητήσει το θέμα της ασφάλειας και τις εγγυήσεις για πρώτη φορά, αλλά, εφόσον ικανοποιηθούν οι επιδιώξεις της στα άλλα κεφάλαια! Μα, φυσικά, εάν πάρει τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της Κύπρου με την υπογραφή μας, οι εγγυήσεις παύουν να της είναι χρήσιμες, αφού ο τελικός στόχος «επανάκτησης της Κύπρου» επιτυγχάνεται μέσω άλλης οδού και αμέσως. Διαλαλούν οι ερντογανιστές της Κύπρου ότι θέλει λύση ο Ερντογάν και, εάν πετύχει να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου, με το οποίο θα μετατραπεί σε πανίσχυρο σουλτάνο, θα έχει την ευχέρεια να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις για λύση του Κυπριακού.
Ούτε ακούουν, ούτε πιστεύουν, ούτε παραδέχονται ότι το όνειρο του Ερντογάν είναι να γραφτεί στην Ιστορία το όνομά του ως ο σουλτάνος που πέτυχε την επανασυγκρότηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επί 15 χρόνια τον υμνούν, ζώντας με τις πλάνες και τις ψευδαισθήσεις τους, διολισθαίνοντας συνεχώς προς τις τουρκικές θέσεις.
Δεν θέλουν να πιστέψουν ότι αυτά που εκφράζουν με δηλώσεις τους οι Τούρκοι δημοσίως είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που θέτουν στις λεγόμενες διαπραγματεύσεις, με αυτά που διαχρονικά επιδιώκουν. Η δε λύση που θέλουν ερμηνεύεται ως επιβολή των όρων παράδοσής μας και τίποτε λιγότερο. Διερωτάται ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος διαθέτει την κοινή λογική, τι άλλο έμεινε να πράξουν οι νεοσουλτάνοι για να αναβλέψουν οι τυφλοί «τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα». Η τακτική των Τούρκων είναι να εγείρουν απαιτήσεις και να παρουσιάζονται παράλληλα ως ειρηνόφιλοι, ζητώντας δήθεν διαπραγματεύσεις για επίλυση των προβλημάτων, που παρανόμως και αυθαιρέτως οι ίδιοι πλάθουν. Είναι το μόνο κράτος που δεν σέβεται, ούτε συμφωνίες, ούτε διεθνείς κανονισμούς, ούτε διεθνές δίκαιο. Όλα αυτά καταργούνται μπροστά στο «δίκαιο» των Μαμελούκων, όπου πάντες πρέπει να υποτάσσονται και να αποδέχονται εκβιαστικά. Για αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων, ούτε λόγος να γίνεται.
