Ανοικτή επιστολή προς τον δήμαρχο Λεμεσού, Νίκο Νικολαΐδη, απευθύνει ο Άθως Ρολάνδης, από τη Μέσα Γειτονιά.
Κάθε πρωί έχω τη συνήθεια να πίνω τον καφέ μου σ’ ένα από τα όμορφα παραλιακά κεντράκια στην περιοχή επίχωσης. Έτσι μαζί με αρκετούς άλλους απολαμβάνουμε την ομορφιά και τον καθαρό αέρα της θάλασσας. Μαζί με μας σχεδόν κάθε πρωί έρχεται στην ίδια περιοχή, ένας νέος άνθρωπος, καθ’ όλα πρόσχαρος και ευχάριστος, που έχει όμως την ατυχία να ευρίσκεται καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, το οποίο σπρώχνει κάποια κοπέλα προφανώς εντεταλμένη για τον σκοπό αυτό. Δεν γνωρίζω κάτω από ποιες συνθήκες, ο νέος αυτός άνθρωπος είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, πάσχοντας προφανώς από πλήρη παράλυση των ποδιών του.
Ο άνθρωπος όμως αυτός, όπως και κάθε άλλος, έστω και παράλυτος, έχει κάθε δικαίωμα να απολαμβάνει τις χαρές της θάλασσας και η πολιτεία έχει την υποχρέωση να του εξασφαλίζει αυτό του το δικαίωμα. Ο φίλος λοιπόν αυτός έχει τον τσαμπουκά και την αποφασιστικότητα να είναι χειμερινός κολυμβητής παρά την αναπηρία του. Με ήλιο ή με παγωνιά κάθε πρωί, την ώρα που οι άλλοι, όλοι εμείς κουκουλωμένοι στα παλτά μας πίνουμε τον ζεστό καφέ ή το τσάι μας, ο λεβέντης αυτός θέλει να βουτά στην παγωμένη θάλασσα για το πρωινό θαλασσινό του μπάνιο.
Κι’ εδώ είναι π’ αρχίζει το δράμα! Η κοπέλα που σπρώχνει το καροτσάκι, αγωνίζεται να τον τραβά και να τον σπρώχνει μέσα στην άμμο, μέχρι με χίλια δυο βάσανα να φτάσει στον γιαλό. Τότε περιμένει κοιτώντας γύρω-γύρω μέχρι να βρει δύο-τρεις ανθρώπους, να σηκώσουν τον νέο από το καρότσι του και μισοβρεγμένοι να τον τραβούν για να τον τοποθετήσουν στο κύμα. Το δράμα όμως πολλαπλασιάζεται και γίνεται απίστευτο όταν αφού κολυμπήσει ο άνθρωπος, έρχεται για να βγει και να ξανακαθίσει στο καροτσάκι του. Τότε χρειάζονται τέσσερις άνθρωποι, να μπουν στη θάλασσα και να τον πιάσουν δυό από τα πόδια και δυό από τα χέρια σαν σακί και να τον κουβαλήσουν σέρνοντάς τον στην άμμο για κάμποσα μέτρα μέχρι να τον κάτσουν στο καροτσάκι.
Δεν θέλω να συνεχίσω την περιγραφή της φρικτής εικόνας, από φόβο μη στενοχωρήσω ή προσβάλω τον συμπαθέστατο νέο που την υφίσταται. Είναι όμως ένα θέαμα που προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ραπίζει καθημερινά όλους εμάς που παρακολουθούμε την απίστευτη ταλαιπωρία του συνανθρώπου μας.
Πού είναι λοιπόν η πολιτεία, που είναι ο δήμος σας; Έτσι συμπεριφέρεται ο πολιτισμένος κόσμος σ’ όσους, κακή τη μοίρα, πάσχουν από κάποια αναπηρία; Δεν ακούσαμε τίποτε τόσο καιρό, ούτε είδαμε να συμβαίνει κάτι; Ή ακούσαμε και είδαμε… αλλά δεν βαριέσαι; Έτσι συμπεριφέρεται η πολιτισμένη Ευρώπη, που εμείς νομίζουμε πως με τα λόγια είμαστε κομμάτι της; Πέρσι το καλοκαίρι είχε στην περιοχή ένα πρωτόγονο μηχάνημα (ράγες) που βοηθούσε έστω κουτσά-στραβά έναν ανάπηρο να μπει στη θάλασσα. Ας ανατρέξουν στο διαδίκτυο όλοι αυτοί οι «υπεύθυνοι» του δήμου να δουν την ποικιλία των οργάνων που υπάρχουν για να βοηθούν έναν ανάπηρο να μπει, να βγει και να χαρεί τη θάλασσα. Αντί να έχουμε δέκα όργανα στην εκτεταμένη παραλία μας, να δίνουμε την ευχέρεια στον κάθε πολίτη να χαρεί τα δικαιώματά του, σηκώσαμε και το σαράβαλο που υπήρχε… μήπως καταστραφεί τον χειμώνα. Αυτή είναι η πρόνοια του δήμου;
Αφήστε λοιπόν το μάζεμα των γαλάζιων σημαιών, κύριε δήμαρχε. Ας εγκύψουμε στα προβλήματα των πολιτών μας και ιδιαίτερα αυτών που έχουν περισσότερο ανάγκη.
