Κέρδισε, λέει η είδηση, αποζημιώσεις κουρεμένος καταθέτης της πρώην Λαϊκής από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Και ξαφνικά πανικός.
Γιατί ήταν πολλοί αυτοί που κουρεύτηκαν και δεν αποκλείεται να υπάρξει, όχι εκτροχιασμός των δημοσιονομικών, αλλά μάλλον νέα χρεοκοπία του κράτους εάν η απόφαση τελεσιδικήσει και πρέπει να αποζημιωθούν όλοι όσοι είδαν τις καταθέσεις του να χάνονται.
Μιλάμε για δισεκατομμύρια ευρώ. Γι’ αυτό και ο πανικός. Όπως και η φρενίτιδα των ΜΜΕ με αναλύσεις και δηλώσεις να ψάχνουν το θέμα. Επειδή για πρώτη φορά δικαστήριο δικαίωσε κουρεμένο καταθέτη, καθώς οι έως τώρα αγωγές κουρεμένων καταθετών είχαν διαφορετική τύχη.
Ουδείς έως τώρα δικαιώθηκε, με το σκεπτικό των δικαστικών αποφάσεων να είναι περίπου πως εάν δεν ενεργούσε η Αρχή Εξυγίανσης όπως έπραξε, εάν δεν γινόταν το κούρεμα οι καταθέτες – και όχι μόνο – θα βρίσκονταν μάλλον σε δυσμενέστερη θέση. Δεν είμαι νομικός, αλλά αυτό κατάλαβα.
Δεν έχω ακόμα διαβάσει την απόφαση του επαρχιακού δικαστηρίου που έφερε εκ νέου στην επιφάνεια το κούρεμα αλλά και το πρόβλημα που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν όσοι κουρεύτηκαν, όμως κάποια αποσπάσματα που δημοσιεύτηκαν μού προκάλεσαν απορίες.
Όπως ότι ο δικαστής πήγε πίσω χρονικά για επισύρει ευθύνες για το αποτέλεσμα του Μαρτίου του 2013, εξετάζοντας πράξεις και παραλείψεις της Κυβέρνησης Χριστόφια, αλλά και δηλώσεις του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη. Διαβάζοντας θυμήθηκα ότι κάναμε και επιτροπές για τη χρεοκοπία, ότι είχαμε και πορίσματα, αλλά και τον τέως γενικό εισαγγελέα να λέει λίγο πολύ πως οι πολιτικές ευθύνες δεν αναλήφθηκαν. Στην προκειμένη, όμως, εκτιμώ ότι επιχειρείται αυτές να ποινικοποιηθούν, ό,τι κι εάν σημαίνει αυτό. Όχι μόνο ευθύνες, πράξεις και παραλείψεις, αλλά και δηλώσεις. Εάν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, τότε θα ήταν καλό να μπουν και κάποιες ασφαλιστικές δικλίδες, προκειμένου οι φορολογούμενοι και οι πολίτες να μην είναι εσαεί εκτεθειμένοι σε… δηλώσεις.
Η καλύτερη φυσικά δικλίδα είναι η ψήφος εκάστου πολίτη, φτάνει όμως αυτή να χρησιμοποιείται σωστά και όχι οπαδικά.
Πίσω στην απόφαση του δικαστηρίου τώρα, που αναμένεται να απασχολήσει την επικαιρότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα και που επανέφερε στο προσκήνιο τα αιτήματα ομάδων του πληθυσμού που πλήρωσαν βαρύ τίμημα για να αποτραπεί η άτακτη χρεοκοπία της χώρας και που για καιρό τώρα αναμένουν από το κράτος να αποζημιωθούν. Ίσως η τελευταία απόφαση, όμως, να καθυστερήσει περαιτέρω τη σταδιακή και μερική αποζημίωση που φαίνεται η Πολιτεία να δεσμεύτηκε απέναντι στους κουρεμένους καταθέτες της πρώην Λαϊκής, τους πρώην κατόχους αξιογράφων αλλά και προς τους πρώην μετόχους των τραπεζών.
Γιατί αναφέρθηκε ότι θα ασκηθεί έφεση κατά της απόφασης, διαδικασία η οποία ενδέχεται να καθυστερήσει το ξεκαθάρισμα της όλης κατάστασης.
Στο μεσοδιάστημα, όμως, τι θα γίνει με τη λειτουργία του Ταμείου Αλληλεγγύης, που υποτίθεται να δώσει κάποιες ανάσες σε όσους είδαν τις καταθέσεις τους κι άλλα περιουσιακά τους στοιχεία να απομειώνονται; Θα αναμένει η κυβέρνηση το αποτέλεσμα της έφεσης για αποζημιώσεις;
Αν όχι, τι θα γίνει όταν η απόφαση τελεσιδικήσει και είναι πάλι υπέρ του κουρεμένου Ρώσου καταθέτη;
Θα κληθεί η Κυβέρνηση να αποζημιώσει όλους όσοι κουρεύτηκαν; Εν ολίγοις, το θέμα είναι όντως σοβαρό και περίπλοκο και για μια ακόμα φορά αναδεικνύει πως η αδράνεια και η καθυστέρηση για αποφάσεις και δράσεις δεν αντιμετωπίζουν τα όποια προβλήματα, αλλά τα μεγεθύνουν.
