Καλά, δεν ντρέπονται οι Ευρωπαίοι; Τους στείλαμε το πρώτο κοπέλι του χωρκού, τον Πρόεδρό μας και αντί οι ευρωβουλευτές να παρευρεθούν σύσσωμοι, εν πομπή και παρατάξει για να ακροασθούν τη θεόπνευστη, την πλήρη, εμπεριστατωμένη, ενδελεχή, πολυσχιδή, συγκροτημένη, μεστή και νερόβραστη (άκυρο) ομιλία του και να την παρακολουθήσουν με θρησκευτική ευλάβεια, μέτρησα στην αίθουσα 20-30 άτομα κάποια εκ των οποίων κοιμόντουσαν από την προηγούμενη ομιλία και απλώς δεν ξύπνησαν εγκαίρως για να φύγουν.
Τρεις κι ο Τρυφωνίδης. Μα από τους 705 ευρωβουλευτές να δώσουν το παρών τους μόλις δύο δωδεκάδες; Αυγά να ήταν, θα ήταν περισσότερα. Μα δεν σκέπτονται πως το 2026 ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα αναλάβει επί έξι συναπτούς μήνες το τιμόνι της ΕΕ όταν η Κύπρος θα προεδρεύει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Μια φορά έγραψε ο άνθρωπος δική του ομιλία (χωρίς να την αντιγράψει) και αντί να σπρώχνονται ποιος να εισέλθει πρώτος στην αίθουσα και να τον υποδεχθούν διά παλαμοκρουσίας και μάλιστα ιστάμενοι, έμοιαζαν με σκορπισμένη διαδήλωση;
Μα επιτέλους, δεν άκουσαν την αναφορά του ο προέδρου του ΔΗΚΟ και εφευρέτη Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος απευθυνόμενος στον Πρόεδρό μας του είπε, «αν δεν έβαζες υποψηφιότητα σε αυτές τις εκλογές, θα έπρεπε να σε είχαμε εφεύρει, γιατί είσαι ο Πρόεδρος που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο τόπος». Αυτός είναι ο Πρόεδρος που χρειάζεται η Κύπρος.
Η αλήθεια είναι, πως πέραν του ιδίου του Προέδρου, ο τόπος χρειαζόταν και τους συμβούλους του διότι ένας (έστω και λέων) τι να σου κάνει; Το μόνο μειονέκτημα που παρατήρησα στο όλο σκηνικό της ομιλίας ενώπιον των ευρωβουλευτών, ήταν ότι δεν μετέφεραν και ένα πιάνο να παίξει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης το τραγούδι «χέρια ψηλά», για να ξεσηκώσει τα πλήθη. Αλλά δεν αξίζει στους ευρωπαίους τέτοια τιμή. Αν δεν υπήρχε το Kυπριακό στη μέση, θα πρότεινα να τους διαγράφαμε.
Μόνο και μόνο η ατάκα του «μπορώ να είμαι ο Πρόεδρος που θα λύσει το Kυπριακό», ήταν όλα τα λεφτά. Καλά, ο προκάτοχός σου, του οποίου συνεχίζεις το έργο, δεν θα μπορούσε να το λύσει; Αλλά, Πρόεδρε, με το πάσο σου. Δεν είναι αυτή η πενταετία, είναι η άλλη. Δεν είναι η άλλη, είναι η παρ’ άλλη. Εδώ, έκανε δύο θητείες ο Νίκος Αναστασιάδης και θα σκεφτείς εσύ; Απλώς, όποτε αποφασίσεις να το λύσεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι λύθηκε από καιρό και απλώς δεν το πήραμε πρέφα.
Και έναν τέτοιον Πρόεδρο τον έγραψαν οι ευρωβουλευτές. Αλλά, τι περιμένεις από ανθρώπους που θεοποίησαν (ήμαρτον Κύριε) τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι; Είδατε την ανάρτηση της προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτας Μέτσολα, η οποία τον χαρακτήρισε «αγωνιστή που ηγήθηκε της κεντροδεξιάς»; Η δε πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μας είπε ότι ο Μπερλουσκόνι «ηγήθηκε της Ιταλίας σε μια εποχή πολιτικής μετάβασης».
Μωρέ τι μας λέτε; Μια ζωή η Ιταλία βρίσκεται «σε εποχή πολιτικής μετάβασης». Δεν είναι όπως την Κύπρο όπου ο ένας Πρόεδρος είναι συνεχιστής του έργου του προηγούμενου αν και ο Νίκος Χριστοδουλίδης παρουσιάζεται πιο δραστήριος σε σχέση με τον πνευματικό και ιδεολογικό του πατέρα Νίκο Αναστασιάδη. Τον είδατε που πετάχτηκε μέχρι τις Βρυξέλες όπου συνέφαγε και τους Κύπριους ευρωβουλευτές. Αντί να φάει με τους ξένους, έφαγε με τους Κύπριους. Θα μου πεις, με τόσα ανοικτά μέτωπα ποιον να πρωτοδεί και ποιον να αφήσει πίσω;
Άλλωστε τι θα απαντούσε στους Ευρωπαίους αν τον ρωτούσαν, «Καλά, ένα εκατομμύριο Κύπριους, τον Χατζηγιάννη βρήκες να διορίζεις υφυπουργό Πολιτισμού»; Κι αν τον ρωτούσαν «τι πάει να πει «χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω» τι θα απαντούσε;
Αλλά, για να μην ξεχνάμε τον βίο και την πολιτεία του Μπερλουσκόνι, ήταν ο πολιτικός ο οποίος οργάνωνε τα σεξουαλικά πάρτι «bunga-bunga» στα οποία ο ίδιος και οι φίλοι του φέρονται να επιδίδονταν σε σεξ επί πληρωμή με ανήλικες πόρνες. Γινόταν δηλαδή της π…..ας.
Και για να πάμε και σε πολιτικούς νεότερης γενιάς του Νίκου Αναστασιάδη, ο Νικόλας Παπαδόπουλος εξελέγη διά βοής για τρίτη συνεχή θητεία, σε ηλικία μόλις 50 ετών. Και την ηλικία του την γνωρίζουμε από την ανάρτηση σχετικού βίντεο (από το πάρτι γενεθλίων του) το οποίο κοινοποίησε ο υφυπουργός Πολιτισμού (στην ιστοσελίδα του υφυπουργείου) κάτι το οποίο συνηθίζεται και στη Βόρειο Κορέα.
Αυτά βλέπω και λέω, πως όσο ακραίος και αν λογιστεί ο Μητροπολίτης Μόρφου σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται για να τους βάλει στη θέση τους. Όπως διαβάσαμε, ανέφερε πως δεν θα κοινωνούσε κοπέλα που ζει με τον σύντροφό της χωρίς να είναι παντρεμένη/οι. Διερωτήθηκε μάλιστα, γιατί υπάρχει ο γάμος, δίνοντας ο ίδιος τη δική του ερμηνεία: «Λέγεται γάμος γιατί επιτρέπει το γαμ…ι» (το μη με «η»). Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί του. Συνέχισε εκπλήττοντας τα ώτα των παρευρισκομένων (οι οποίοι έμειναν στήλη άλατος) διευκρινίζοντας, πως «το…γα..σι εντός του γάμου είναι ευλογημένη πράξη, αλλά έξω από τον γάμο δεν είναι ευλογημένη πράξη».
Ανάμεσα σε άλλα, ο Άγιος (ήμαρτον Κύριε) ανέφερε:Τότε γιατί κάνουμε γάμο; Γιατί επιτρέπει το γα..σι; Από κάτω ακούστηκαν μουρμουρητά, οπόταν ο Μητροπολίτης της θεωρίας του… (ξέρετε εσείς) συνέχισε ακάθεκτος: Έτσι είναι παιδί μου…
Ειλικρινά, μου θύμισε κάποια παλιά συνθήματα στους τοίχους του στιλ «Χασίσι, γα..σι κι επιστροφή στη φύση». Ή «γα…τε γιατί χανόμαστε». Εντάξει για να το λέει ο δεσπότης ότι «εντός του γάμου το γα..σι είναι ευλογημένο», κάτι θα ξέρει, αλλά καθώς λέγεται, το θέμα δεν είναι μόνο να γίνεται αλλά και το «ποιος, ποιον»;
Αστεία-αστεία, ανάλογη πολιτική ακολουθούν και οι Ταλιμπάν και το τελευταίο κατόρθωμά τους, ήταν η απαγόρευση της μουσικής σε αίθουσες τελετών γάμου. Και ένας ιδιοκτήτης αίθουσας διερωτήθηκε «ποια διαφορά θα υπάρχει ανάμεσα σε ένα γάμο και μια κηδεία, όταν απουσιάζει η μουσική».
Άραγε, ο Μητροπολίτης Μόρφου θα παντρεύει τα ζευγάρια ή θα ζητά πιστοποιητικό παρθενίας για να τελεί γάμους; Μυστήριο!
