Η γειτονιά μας καίγεται κι εμείς στον κόσμο μας. Πριν περίπου 50 χρόνια έτσι καιγόταν και η Κύπρος. Είχαμε να λέμε πως οι ξένοι δεν ενδιαφέρονται για το κυπριακό και ότι καθένας δρα με βάση τα συμφέροντά του.
Αυτό κάνουμε κι εμείς σήμερα, κι αυτό προφανώς θα κάνουν και οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι όταν κάποια στιγμή σιγήσουν τα όπλα, έστω και προσωρινά.
Και για να μην ισχύσει και στο μέλλον η ρήση «γιορτή δική μου, παραμονή δική σου», κάτι πρέπει να αλλάξει στο παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας, ώστε να υπάρχουν Ηνωμένα Έθνη τα οποία να είναι σε θέση να επιβάλουν ειρήνη και το δίκιο αντί να περιορίζονται σε ευχολόγια.
Μέχρι τότε, καλά κάνουμε να ασχοληθούμε με τη χώρα μας και με τα σημαντικά προβλήματά της, παρά να ασχολούμαστε με τρίχες.
Β.
