Το παραμύθι δεν αλλάζει. «Τιμούμε και σεβόμαστε όσους πολέμησαν για την πατρίδα». Πώς τους σέβεσαι όταν απορρίπτεις το αίτημα των λιγοστών (μόλις 52 απέμειναν) γονέων αγνοουμένων για κατ’ οίκον φροντίδα;
Έστω ότι δεν σκέφτεσαι πως το να κάθεσαι στην καρέκλα που κάθεσαι και να παίρνεις τον μισθό που παίρνεις, κατέστη εφικτό επειδή κάποιοι προέταξαν τα στήθη τους στον εχθρό. Δεν σκέφτεσαι, πως αν εξακολουθήσει η πολιτεία να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, οι νέοι βλέποντας την απαξίωση έναντι όλων όσων πολέμησαν, δεν θα διαπράξουν το ίδιο «λάθος» και ότι ούτε εσύ ούτε τα παιδιά σου θα έχουν μια καρέκλα να καθίσουν και ένα σεβαστό μισθό όπως τον δικό σου;
Όμως, το κακό ξεκινά από πάνω. Από τους πολιτικούς προϊσταμένους. Εξάλλου, τώρα έχουμε διασφαλίσουμε τις πολλαπλές συντάξεις μας, δεν θα ασχολούμαστε και με όσους δεν είχαν τη διορατικότητα να κρυφτούν, όπως έκαναν τόσοι νούσιμοι συμπολίτες μας την ώρα της κρίσεως.
Β.
