Η κραυγή απόγνωσης του κτηνοτρόφου από τα Λιβάδια η μονάδα του οποίου μολύνθηκε από τον αφθώδη πυρετό αναδεικνύει μια από τις πιο σκληρές αντιφάσεις της σύγχρονης κτηνιατρικής πολιτικής. «Γιατί σκοτώνουν τα ζώα που απέκτησαν ανθεκτικότητα;», διερωτάται, και στο άκουσμα της ερώτησης, η κοινή λογική μοιάζει να συντάσσεται μαζί του. Από τη στιγμή που ένα ζώο εντοπίζεται με αντισώματα σε μια περιοχή όπου δεν γίνονται εμβολιασμοί, είναι η απόδειξη ότι ο ιός εισέβαλε στη μονάδα. Ακόμη κι αν το ίδιο το ζώο δείχνει υγιές, μπορεί να παραμένει φορέας, μεταδίδοντας τον ιό αθόρυβα στο υπόλοιπο ζωικό κεφάλαιο.
Η αλήθεια, όσο σκληρή και αν ακούγεται είναι ότι η απόφαση για τη θανάτωση δεν λαμβάνεται μόνο σε κτηνιατρικά εργαστήρια, αλλά και σε γραφεία διεθνούς εμπορίου, ώστε να μπορεί η Κύπρος να εξάγει το χαλλούμι. Η παρουσία έστω και λίγων ζώων με αντισώματα μολύνει το υγειονομικό στάτους ολόκληρης της χώρας.
Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει αυτές τις σκληρές ευρωπαϊκές οδηγίες για να αποκτήσει η Κύπρος το καθεστώς ελεύθερης χώρας από αφθώδη πυρετό.
Α.Ν
