Τα έγραφα και πολύ παλιά, κάποια από αυτά. Συνεχίζω να τα πιστεύω? «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».
Επειδή στο χαρτάκι το 2022 έγινε 2023 δεν σημαίνει πως άλλαξες κιόλας. Γίνε εσύ η νέα σου χρονιά – όχι το 2023.
Κλίνεται σε όλους τους βαθμούς: Τοξικός – τοξικότερος – τοξικότατος. Είναι και αρσενικού και θηλυκού και ουδέτερου γένους: Τοξικός – τοξική – τοξικό. Προφανώς εμπεριέχει και όλες τις πτώσεις – ενικού και πληθυντικού. Όπως κάποτε ήταν «στη μόδα» η δημόσια παραδοχή του «πάω σε ψυχολόγο», έτσι μπήκαν στην ίδια τροχιά τα βιβλία αυτοβοήθειας, οι life coaches, οι πλασιέ της ευτυχίας και οι λέξεις-κλειδιά σαν ευκαιριακές τάσεις – καιρός του τοξικεύειν, καιρός του θεραπεύειν, λοιπόν.
Φοβερά πράγματα λέγονται και στη σιωπή. Φοβερότατα!
Η ζωή είναι, καταρχήν, ένας αγώνας του να προσπαθείς να μεταβάλλεις την -δεδομένη- δυστυχία σε ευτυχία. Απορώ με τους ανθρώπους που θέλουν να πείθουν τους εαυτούς τους πως είναι συνεχώς ευτυχείς και «καλά» – τι μεγάλο ψέμα! Μας μπέρδεψαν οι ψευδοπροφήτες της καλής διάθεσης των βιβλίων με τα ωραία εξώφυλλα και το μηδέν περιεχόμενο και η επιβολή του «να περνάμε όμορφα» (με το όποιο κόστος). «Άνθρωπο που γελά συνεχώς, να τον υποπτεύεσαι!», όπως λέει κι ο Θ.
Θεωρώ ντροπή το να κλαις δημόσια – νά, κάτι που πρέπει να ξεπεράσω το 2023.
Κάνεις που κάνεις δημόσια κριτική στα social media, κάντην τουλάχιστον ορθογραφημένα και χρησιμοποιώντας τα σωστά σημεία στίξης (τόνιζε π.χ. τις λέξεις, όπως κάνουν τα παιδάκια του δημοτικού) – μικρή μου, αγράμματη, βλάχα, που θες να ‘χεις και άποψη, ενώ προηγουμένως δεν έμαθες γράμματα.
Ό,τι δεν λύεται (παντοιοτρόπως), θα σε αρρωστήσει. Τόλμησε να αποχωρήσεις!
Η Hanya Yanagihara κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες το νέο της βιβλίο, «Προς τον παράδεισο», μετά το αξεπέραστο «Λίγη ζωή». Είναι ογκώδες -800, περίπου, σελίδες- αλλά, επειδή ειν’ αλήθεια πως ένα καλό μυθιστόρημα μπορεί και να σου αλλάξει τη ζωή και να σε παρηγορήσει πολλά χρόνια μετά, δώσε μια ευκαιρία σ’ αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αυτές τις μέρες της αργίας. Κυλάει σαν καθαρό νερό.
Δεν είναι κουτσομπολιό το να κρίνεις έναν πολιτικό και από την προσωπική του ζωή – πώς φέρεται, τι δεν κάνει, πόση «μετεφηβεία» βιώνει στα 60 και 70 του, αν «απατά» ή αν ανέχεται την «απάτη» (φτάνει πια με τους «καλούς οικογενειάρχες», ενώ όλοι γνωρίζουν – αυτό κι αν λέγεται «υποκρισία»), πόση αχαριστία μεταγγίζει σε ό,τι προηγήθηκε και πόσο δυνατά κλότσησε στο παρελθόν φίλους, συνάδελφους, οικογένεια ή και μέντορες, για να φτάσει σήμερα να ‘χει πηδήξει το σκαλοπατάκι. Όπως λειτουργεί στο μικρό του «σπίτι», έτσι θα συμπεριφερθεί αργότερα και στο μεγάλο.
Στο life style ποτέ δεν αφήνεις την πραγματικότητα να χαλάσει μια ωραία ιστορία. Αν αυτό, όμως, συμβεί στις πραγματικές ειδήσεις τότε έχεις κάνει «έγκλημα» παραπλάνησης και ανακατεύθυνσης μυθευμάτων της κοινής γνώμης. Είναι και τα δύο «δημοσιογραφία», αλλά είναι σα να συγκρίνουμε την Κίνα με τη Σουηδία – που είναι και οι δύο «κράτη».
Όπως λέω συχνά και στον Θ. «στην εφημερίδα δεν θα καταλάβουν ποτέ πόσο δύσκολα και κοπιαστικά συνδέονται μεταξύ τους οι celebrities, τα κανάλια, οι μάνατζερ και οι δισκογραφικές – το 80% της επιτυχίας μιας τέτοιας συνέντευξης, με όλα αυτά τα περίεργα πουλιά, είναι να κλειστεί, όχι το να γίνει». Όση κρίση κι αν μαστίζει τις δουλειές στα media πάντοτε η ανθυποσελέμπριτυ του χθεσινού reality θα ζητάει «εξώφυλλο» (τιμωρητικά, αν την ξεγελάσεις, μακροπρόθεσμα θα υποστείς τις «συνέπειες» από έναν ιδιότυπο «μηχανισμό»), τη στιγμή που ένας υποψήφιος πρόεδρος δεν γνωρίζει καν την έννοια του «χτυπήματος» σε πρωτοσέλιδο. Αλλά, ποιος είναι πιο επικίνδυνος για την ζωή σου;
«The eyes, chico. They never lie!», Al Pacino.
Οι ποδοσφαιριστές είναι για να κλοτσάνε την μπάλα, όχι για να ξέρουν τη διαφορά του Πλούτωνα απ’ τον Άδη. Κατ’ αναλογία, μείνε μόνο σε όσα μπορούν και σου δίδονται – προσωπικά, επαγγελματικά, φιλικά. Έτσι έγινε θρύλος ο Πελέ, που πέθανε την Πέμπτη: Δεν μπήκε ποτέ στα «χωράφια» άλλων· παρέμεινε στο ταλέντο με το οποίο γεννήθηκε, δεν φθάρηκε, δεν υπέπεσε.
(Πόσο ανακουφιστικό είναι, τελικά, το να μην ξέρουμε τα πάντα!).
Βρέθηκα την περσινή Πρωτοχρονιά σε ένα σπίτι όπου τα παιδιά έπαιζαν ηλεκτρονικά παιχνίδια στα «έξυπνά» τους κινητά. Οι «μεγάλοι» κατέκριναν σηκώνοντας επιδεικτικά το δάχτυλο – εμείς, στην ηλικία τους, τότε, που, κάποτε, θυμάσαι; Αλλά τα παιδιά ήταν χαρούμενα – και, σαφώς, με υψηλότερο δείκτη ευφυίας από όσο εμείς στα δώδεκά μας χρόνια. Ευπροσάρμοστοι στις αλλαγές των καιρών – νά κάτι που πρέπει να εμπεδώσουμε το 2023.
Φωτογράφισα το σύνθημα που βλέπετε, από τοίχο σε σπίτι της Τρικούπη, στη Λευκωσία: «Πεθαίνουμε για όλους, και ζούμε για το τίποτα». Και μόνο να βρεις την μπογιά για να γράψεις κάτι τέτοιο, το λέει η καρδούλα σου…
Η ζωή είναι απρόβλεπτη – κανείς δεν είχε μιλήσει για το ξαφνικό ξέσπασμα του Εγκέλαδου. Όσο σχεδιάζεις, η φύση -η παντός είδους φύση- θα καραδοκεί. Οι σοβαροί δε άνθρωποι λένε πως ο επόμενος «πόλεμος» θα προέρχεται από την εκδίκηση της φύσης – και θα ‘ναι μεγάλη η δύναμη του «εχθρού»· θα τιμωρήσει.
Γι’ αυτό και πολύ συχνά σκέφτομαι όσα πρωτοδιάβασα στα βιβλία της Άννας Μαραγκού για την «κανονική ροή» του Πεδιαίου. Που δεν τα ‘ξερα. Και σκέφτομαι: Κι αν «ξυπνήσει» μια μέρα ο ποταμός στη Λευκωσία;
Κάτι, τελευταίο, για το 2023 – τιμής ένεκεν γι’ αυτή την ταλαντούχα γυναίκα-θρύλο που έφυγε απ’ τη ζωή την Πέμπτη: «You ’ve got to invest in the world, you ’ve got to read, you ’ve got to go to art galleries, you ’ve got to find out the names of plants. You ’ve got to start to love the world and know about the whole genius of the human race. We are amazing people», Vivienne Westwood (1941-2022).
xatzigeorgiou@yahoo.com
Ελεύθερα, 1.1.2023.
