Ηθοποιός. Για το νέο της ρόλο έφερε στο μυαλό της τη γειτόνισσά της, την Άννα Συνοδινού, όταν ζούσε στο Παγκράτι.
Το θεατρικό «Ηλέκτρα η Τρίτη» προέκυψε με έναν απροσδόκητο για μένα τρόπο. Η Κάκια Ιγερινού έγραψε ένα έργο και μου είπε «στο δίνω, στο δωρίζω και κάν’ το ό,τι θέλεις». Το διάβασα και συνειδητοποίησα ότι είναι έργο εξαιρετικά επίκαιρο που αφορά στο δράμα των προσφύγων, έτσι όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Είναι με τέτοιο τρυφερό τρόπο γραμμένο, με το γέλιο και το δάκρυ να εναλλάσσονται. Υπάρχει ένα ξάνοιγμα ψυχής με πλοκή που αγκαλιάζει πολλές πραγματικότητες.
Παρακολουθώντας κανείς το έργο συνειδητοποιεί ότι ο άνθρωπος έρχεται στη γη για να αγαπήσει τον συνάνθρωπό του. Γι’ αυτό πρέπει να τηρούνται όλες οι ουμανιστικές αρχές: της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ανεξιθρησκίας και όχι του μίσους, της μισαλλοδοξίας, του θρησκευτικού φανατισμού, των ταξικών διαφορών. Οι άνθρωποι γεννιούνται για να είναι μεταξύ τους ίσοι. Το πώς διαμορφώθηκε αυτή η τραγική πραγματικότητα είναι θέματα πολιτικών, θρησκευτικών, οικονομικών συμφερόντων.
Δεν πρόκειται για μια αυτοβιογραφία μου, άσχετα αν η ηρωίδα είναι μια παλαίμαχη τραγωδός. Αυτή λοιπόν η ηρωίδα είχε τη σοφία εγκαίρως να αποσυρθεί, πριν ο κόσμος διαπιστώσει πάνω της σημάδια φθοράς και παρακμής. Δεν θα με ενδιέφερε να κάνω κάτι αυτοβιογραφικό. Ποιον νοιάζει η ζωή μου; Εμένα πάντα μου άρεσε να κάνω ρόλους για να αλλάζω. Άμα είναι να παίξω τη ζωή μου θα είμαι η Δέσποινα.
Είχα την πολύ μεγάλη χαρά να συναναστραφώ και επί σκηνής και εκτός με πολύ μεγάλες κυρίες του ελληνικού θεάτρου. Είχα για παράδειγμα, γειτόνισσα την Άννα Συνοδινού -έμενα εγώ στο ένα καντούνι κι αυτή στο επόμενο, όταν ήμουν στο Παγκράτι. Η Άννα μιλούσε εξαίσια, άψογα ελληνικά. Όταν θύμωνε ή όταν ήταν πολύ χαρούμενη τα ξέχναγε… Γνώρισα την Αντιγόνη Βαλάκου, πώς είναι πάνω στη σκηνή και πώς κάτω απ’ αυτήν. Την Ελένη Χατζηαργύρη. Έχω λοιπόν εικόνες απ’ αυτές τις κυρίες που ήταν μεγάλες ηθοποιοί. Η Ηλέκτρα, ο ρόλος που υποδύομαι τώρα, είναι αυτής της εποχής κι αυτό προσπαθώ να αντιγράψω. Το πώς ήταν πάνω και κάτω από τη σκηνή και πώς φέρνουν στο σπίτι και κάτι θεατρινίστικο όποτε εκείνες θέλουν. Το έβλεπα και το χάζευα γιατί ήταν αντικείμενο σπουδής αυτό.
Εγώ στο σπίτι μου δεν είμαι ηθοποιός ούτε κουβαλάω το ύφος της σκηνής. Καταρχήν είμαι όλη μέρα με τη ρόμπα και την παντόφλα. Μαγειρεύω, συγυρίζω, ταξινομώ, πάω σουπερμάρκετ. Όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή μου. Και μαζί με αυτά συνυπάρχει και το θέατρο.
Δεν είπα ποτέ ότι δεν μπορώ χωρίς θέατρο. Αν χρειαζόταν να το αφήσω για κάτι πολύ σοβαρό, θα το άφηνα. Πολλές φορές άκουσα να λένε «δεν μπορώ χωρίς θέατρο, το θέατρο είναι η ζωή μου». Μα και εγώ το αγαπώ αλλά δεν μπορώ να συγκρίνω τη ζωή μου και την οικογένειά μου με αυτό. Είναι ένα επάγγελμα που σέβομαι και υπηρετώ όσο μπορώ καλύτερα με όλη μου τη δύναμη και αγάπη αλλά μέχρις εκεί.
Μια φορά είχα διαβάσει τη βιογραφία του σπουδαίου Λόρενς Ολίβιε. Γράφει σε ένα σημείο τι πανικός τον έπιασε όταν διαπίστωσε ότι η μνήμη του τον εγκαταλείπει και πως εκεί που μάθαινε με ένα σύστημα –για να είναι σίγουρος ότι ξέρει τον ρόλο του και τον κατέχει, τον έλεγε στο σπίτι, στο στούντιο τρεις φορές πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα τον έλεγε κανονικά έτσι ώστε μηχανικά να βγαίνει. Όταν λοιπόν κατάλαβε ότι αυτό δεν μπορούσε να το κάνει, τρομοκρατήθηκε. Επίσης, το σώμα σε προδίδει. Κάνω τις ασκήσεις μου και τη γυμναστική μου, θέλω να νιώθω ζωντανά τα κύτταρά μου αλλά ο χρόνος είναι εκεί, δεν σταματά. Είναι σοφό να τα έχει αυτά ένας ηθοποιός υπόψη του. Καλύτερα να σε πεθυμήσουν και να πουν «δεν τον βλέπουμε στη σκηνή» παρά να πουν «τι θέλει ακόμα πάνω στη σκηνή αυτός».
* Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ηλέκτρα η Τρίτη» της Κάκιας Ιγερινού. Παραστάσεις στην Κεντρική Σκηνή του Σατιρικού κάθε Σάββατο 20.30 και Κυριακή 18.30. Κρατήσεις: 22312940
