Οι LLC (Emiddio Vasquez & Peter Eramian) δημιούργησαν στον Ασώματο στη Λεμεσό, ένα τσιμεντένιο γλυπτό περιβάλλον που έχει χυθεί στο υπέδαφος, εξορύχθηκε επί τόπου και βρίσκεται ανάμεσα στους πορτοκαλεώνες του Morir Soñando.
Μετά από τις πολλαπλές συνεργασίες τους από το 2016, αυτή οδήγησε και στο πρώτο τους γήινο έργο που εισάγει ένα νέο πλαίσιο για μελλοντικές κοινές ερευνητικές και πρακτικές συνεργασίες. Το έργο με τίτλο «Όταν το αυτί λέει στο μάτι πού να κοιτάξει» ενεργοποιήθηκε ηχητικά στις 29 Απριλίου και στο χώρο θα συνεχίσουν να γίνονται καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Το Morir Soñando (“να πεθαίνεις, ονειρεύοντας”) είναι ένα δομινικανικό ποτό με χυμό πορτοκαλιού, από το οποίο πήρε το όνομά του ο χώρος που φιλοξενεί το έργο. Με πρωτοβουλία της Penelope Vasquez Hadjilyra, αυτός ο εναλλακτικός χώρος σύναξης βρίσκεται μέσα σε ένα πορτοκαλεώνα όπου έχουν πραγματοποιηθεί διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Η ίδια η γη παραχωρήθηκε αρχικά στον παππού της Μιχάλη Χατζηλύρα, ως μέρος μιας προσωρινής διευθέτησης για πρόσφυγες αγρότες που έχασαν την περιουσία τους στη Μόρφου μετά τον πόλεμο του 1974, και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα επίσημα σύνορα της στρατιωτικής βάσης Ακρωτηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας κατασκευάστηκαν μεγάλα τσιμεντένια ακουστικά κάτοπτρα ως συσκευές έγκαιρης προειδοποίησης, προκειμένου να ανιχνεύουν εισερχόμενα εχθρικά αεροσκάφη από τον ήχο των κινητήρων τους. Υπήρξε μέρος μιας γενικότερης εξέλιξης στην ακουστική άμυνα και την ανίχνευση μέσω ραδιοφώνου, η οποία οδήγησε στην εφεύρεση του ραντάρ και ως επακόλουθο κατέστησε αυτές τις μεγαλιθικές δομές ως απαρχαιωμένες και αθέλητα μνημεία της δύναμης της ακρόασης και της υποκλοπής.
«Όταν το αυτί λέει στο μάτι πού να κοιτάξει» συνυφαίνει ιστορίες της γης, της κληρονομιάς και της αποικιοκρατίας για να αναζωογονήσει εναλλακτικούς τρόπους ακρόασης. Οι LLC παρουσιάζουν ένα τελετουργικό περιβάλλον, αναδεικνύοντας το αυτί και ενισχύοντας την αίσθηση της ακοής ως κάτι περισσότερο από παθητική ακουστική αντίληψη οδηγώντας προς τη βαθιά ακοή ως κοινωνική πρακτική που αντικατοπτρίζει αυτό που ο Ίβαν Ίλιτς αποκαλεί “εργαλεία για την καλή ζωή”.
Με θραύσματα σπασμένων κυπριακών κεραμικών κουμπαράδων–μια συνήθεια αποταμίευσης των παλαιότερων γενεών–χρησιμοποιούμενα για να στηρίξουν τις μπετόβεργες της κατασκευής και στη συνέχεια να ενσωματώνονται με τα τσιμεντένια γλυπτά, αναστέλλοντας περαιτέρω τη σημερινή λογική της αξίας παραγωγής, ανταλλαγής και εξόρυξης.
Αντλώντας από μια σύνθετη και περίπλοκη ιστορία μετάδοσης στην Κύπρο, με ξένους παράγοντες να διαδραματίζουν ένα κρίσιμο ρόλο, το έργο «Όταν το αυτί λέει στο μάτι πού να κοιτάξει», περιπλέκεται περαιτέρω κατά τη διάρκεια της ηχητικής ενεργοποίησής του. Η φαινομενικά αφελής μελωδία από το αγγλικό λαϊκό τραγούδι “The Lincolnshire Poacher” που ανακαλύφθηκε από τους ερασιτέχνες λάτρεις του ραδίου, προέρχεται απευθείας από μια μυστική επιχείρηση μετάδοσης που έλαβε χώρα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως το 2008 στον σταθμό αριθμών της RAF Ακρωτηρίου, κατά τη διάρκεια της οποίας κωδικοποιημένα μηνύματα απλών ακολουθιών αριθμών χρησιμοποιήθηκαν, σύμφωνα με ισχυρισμούς, από τη βρετανική μυστική υπηρεσία πληροφοριών για να επικοινωνούν με τους πράκτορές τους.
Αντιστρέφοντας τους όρους, ο χώρος ενεργοποιείται περαιτέρω ηχητικά με την μετάδοση μιας επανανάγνωσης αριθμών που βρέθηκαν στο σημειωματάριο του αείμνηστου Μιχάλη Χατζηλύρα, που περιέχει τις υπολογισμένες και τεκμηριωμένες ποσότητες νερού που χρησιμοποιήθηκαν για τον πορτοκαλεώνα. Οι αριθμοί των πολέμων αντιπαραβάλλονται με αυτούς που σχετίζονται με τη δέσμευση προς τη γη και την αναγέννησή της, προσκαλώντας μας να παραμένουμε πολύ προσεκτικοί στις αντανακλάσεις και παρεμβολές των μεταδόσεών τους.
Ασώματος, Λεμεσός.
