Δεν είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει σε καμιά αναποδιά ή αδυναμία. Η ταλαντούχα τραγουδίστρια με καταγωγή απ’ την Κύπρο μοιάζει με χείμαρρο που παρασέρνει όσους είναι δίπλα της σε ένα μεγάλο πάρτι.
Γιατί τραγουδάς Μαρίζα; Γιατί με ηρεμεί, γιατί με λυτρώνει και μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είμαι παντοδύναμη, ότι δεν χρειάζομαι τίποτα και κανέναν πέρα από τη μουσική. Μεγάλη απάτη βέβαια και σοβαρή παγίδα…
Πώς κατέληξες να κάνεις αυτό που κάνεις; Ήταν τύχη; Ατύχημα; Ήταν βαθιά επιθυμία. Ούτε τύχη, ούτε ατύχημα.
Έχεις σκεφτεί πώς θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες πάρει το δρόμο της μουσικής; Αν τελικά είχες πάρει το δρόμο της διαφήμισης, όπως ήταν οι σπουδές σου; Νομίζω θα ήμουν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος με πολλά νεύρα, ένταση και βαθιά κατάθλιψη αν δεν είχα πάρει αυτό το δρόμο. Ο πατέρας μου παρά το ότι ήταν αντίθετος αρχικά με το θέμα -μουσική ως επαγγελματικός προσανατολισμός- μου έλεγε επί χρόνια πως «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα για έναν άνθρωπο, απ’ το να ξυπνά κάθε πρωί πηγαίνοντας σε μια δουλειά που δεν αγαπά». Είχε βέβαια δίκιο και αναπόφευκτα αποδέχθηκε το θέμα της μουσικής στη ζωή μου.
Σε παρακολουθεί; Έφτασε στο άλλο άκρο και δεν χάνει live!
Αρκεί το ταλέντο για να κάνει κανείς καριέρα; Δεν έχω ιδέα τι αρκεί και τι όχι για να κάνεις καριέρα. Και τι σημαίνει στ’ αλήθεια καριέρα. Και τι επιτυχία. Και αποτυχία. Όλα είναι πολύ σχετικά.
Επομένως τι χρειάζεται για να κάνεις αυτή τη δουλειά; Μακάρι να ήξερα… Μπορώ να απαντήσω μόνο σκεπτόμενη ανθρώπους που θαυμάζω. Βλέπω συνέπεια, εξέλιξη, πολλή δουλειά, πολλά όχι -πρώτα απ’ όλα στη ματαιοδοξία – ειλικρίνεια και ήθος. Αυτά παρατηρώ εγώ στους ανθρώπους που εκτιμώ και θεωρώ παραδείγματα προς μίμηση στον χώρο.
Αλήθεια, εσύ πώς την είχες ονειρευτεί τη ζωή σου; Είχα ονειρευτεί να γίνω μουσικός. Και έγινα. Άλλα πράγματα δεν τα είχα σκεφτεί και με συνάντησαν μέσα στα χρόνια. Γιατί όταν είμαστε ακόμα παιδιά οι πιο πολλές μας λειτουργίες είναι σωστές. Αναπνέουμε σωστά, μιλάμε σωστά, εκφραζόμαστε αληθινά και κάνουμε το κέφι μας, ό,τι ευχαριστεί την ψυχή μας. Μετά το χάνουμε, μπαίνει στο παιχνίδι η ματαιοδοξία, η γνώμη των άλλων, η ανάγκη να μας αγαπούν και να μας αποδέχονται και κάπως σιγά σιγά μειώνεται η συναισθηματική μας νοημοσύνη. Είναι λες και ξεκουρδιζόμαστε. Θα ‘θελα λοιπόν να ζω με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, να με ακούω όντως, να με προσέχω, να με αγαπώ και άρα να μπορώ να αγαπώ και άλλους ανθρώπους, ώστε να συνδέομαι μαζί τους ουσιαστικά και όχι επιφανειακά.
Υπάρχει κάτι στη ζωή σου το οποίο αν δεν συνέβαινε δεν θα ήσουν αυτή που είσαι σήμερα; Όλα υποθέτω.
Αν ξεκινούσες σήμερα θα επιχειρούσες να πας σε ένα talent show; Όχι, δεν θα πήγαινα. Και αυτό όχι επειδή τα σνομπάρω, αλλά επειδή θεωρώ ότι τα πράγματα γίνονται πολύ βίαια και γρήγορα σε αυτά τα talent shows. Εκεί τα παιδιά υπόκεινται κάτι πολύ έντονο και συγχρόνως βραχυπρόσθεσμο. Εμένα δεν θα το άντεχε η ψυχή μου να το περάσω και τα θαυμάζω που το αντέχουν. Μου αρέσει το καθετί που μου συμβαίνει, το ότι ξέρω γιατί μου συμβαίνει και ο βασικός τροχός που το κινεί να είναι οι επιλογές μου, η αγάπη μου για τη μουσική και η πολλή δουλειά. Απολύτως τίποτα άλλο.
Μου είχες πει όταν σε πρωτοσυνάντησα πως «Πρέπει να δεχτείς τη φυσική ζωή των πραγμάτων. Να γίνουν όλα σιγά-σιγά, θέλει κόπο. Δεν σου χαρίζεται τίποτα». Αναρωτιέμαι όμως, υπήρξαν στιγμές που έχασες την υπομονή σου; Ένιωσες ότι όλα γινόντουσαν πολύ αργά; Ποτέ δεν το ένιωσα αυτό. Ίσα-ίσα. Αισθάνομαι ότι μπορεί και να έχουν πάει λιγάκι πιο γρήγορα από ό,τι θα τα ήθελε η ψυχαναγκαστική μου πλευρά. Όμως τα χαίρομαι πια. Μου έχει φύγει και το άγχος το πολύ και βρίσκω ουσιαστική ευχαρίστηση σε αυτό που κάνω και με τους ανθρώπους που το κάνω.
Σε ένα νέο άνθρωπο που τώρα ξεκινά στο χώρο της μουσικής τι θα έλεγες; Τι θα ήθελες να σου πουν όταν ξεκινούσες αλλά δεν στο είπαν ποτέ; Μου είπαν πολύ ωραία και χρήσιμα, δεν έχω παράπονο. Θα του έλεγα να βρει στόχο. Να σκεφτεί τι θέλει να κάνει, σε ποιον να απευθυνθεί και τι να του πει. Γιατί πάντα σκέφτομαι αυτό που έχει πει ο Γκαμπιέλ Γκαρσία Μάρκεζ «Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς». Και αυτό μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο για την ψυχική μας υγεία.
Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Τι είναι εκείνο που θυμάσαι πιο έντονα απ’ τα παιδικά σου χρόνια; Σε τι περιβάλλον μεγάλωσες; Σε ένα νορμάλ περιβάλλον. Με δυο καλούς γονείς και μια αδερφή. Αγαπημένη οικογένεια, ήσυχα, ωραία παιδικά χρόνια. Σκέψου ότι όλα αυτά τα χρόνια έχω δει τους γονείς μου να τσακώνονται μονό μια φορά. Βασικά η μαμά μου τσακωνόταν μόνη της. Ο πατέρας μου γελούσε! Γι’ αυτό και δεν αντέχω τις εντάσεις και δεν τις θέλω καθόλου στη ζωή μου.
Πώς βρίσκει κάποιος το δρόμο του στη ζωή; Στην περίπτωσή σου τι ρόλο έπαιξαν οι γονείς σου; Με ρωτάς λες και είμαι ο γκουρού που εν τω μεταξύ έχει λύσει όλα τα θέματά του! Καμία σχέση! Οι γονείς μου με έκαναν να αγαπώ τον εαυτό μου και να πιστεύω σε μένα. Να μην ανέχομαι να με προσβάλλουν με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά και να σέβομαι. Μου έδωσαν τη βάση για να παλέψω εγώ με τα δικά μου, τα πολύ προσωπικά και όχι μόνο να έχω τη δύναμη να τα πολεμήσω, αλλά και την ελπίδα ότι τελικά θα τα λύσω.
Και απ’ την Κύπρο τι θυμάσαι περισσότερο; Φαΐ αδερφέ μου, πολύ φαΐ! Και οικογένεια, αγάπη, το Πισσούρι, τις νεροτσουλήθρες στο Φασούρι, τη Ρίτα, την Αγγέλα, τα κατσικάκια, τα χαλλούμια, την ξαδέρφη μου τη Ζήνα που με δάγκωνε από αγάπη. Πολύ όμορφες εικόνες, πολύ «σπίτι».
Έπαιξες πρώτη φορά εδώ πριν 1 χρόνο. Είχες άγχος; Πολύ, δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Αλλά ήταν υπέροχα και πολύ ζεστά. Τώρα θέλω να έρχομαι συνέχεια για live.
Μικρή για ποιο πράγματα προόριζες τον εαυτό σου; Μουσικός.
Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες; Δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτα… Νομίζω ότι μάλλον θα ήταν της Britney Spears ή του Τριαντάφυλλου.
Και ποιος ήταν εκείνος που σου άλλαξε τη ζωή; Πολλοί μαζί μου άλλαξαν τη ματιά και τη ζωή. Εκείνος που αγάπησα πολύ και τον βρήκα και πολύ μάγκα δίσκο ως προς την παραγωγή και τις ενορχηστρώσεις κυρίως αλλά και γενικότερα, ήταν του Γιάννη Αγγελάκα με τους Επισκέπτες, το «Από Δω και Πάνω».
Θυμάσαι την πρώτη σου επαγγελματική εμφάνιση; Αυτήν που πληρώθηκες; Αμέ, πληρώθηκα 5 ευρώ και έβαλα τους υπόλοιπους της μπάντας να το υπογράψουν. Το έχω ακόμα αυτό το 5ευρω.
Γιατί μόνο 5 ευρώ; Αυτά μας έδωσε το μαγαζί. Το οποίο ενώ ήταν τίγκα, με φίλους μας κυρίως αλλά δεν έχει σημασία, μας πλήρωσε όλα κι όλα 25 ευρώ όλους μαζί!
Απ’ την άλλη σε έχει πιάσει ποτέ άρνηση; Να πεις ότι «εγώ απόψε δεν θέλω να είμαι εδώ πάνω;» κι αν ναι, πώς αντεπεξήλθες; Μα πριν από κάθε live θέλω να φύγω γιατί με πιάνει τρομερό άγχος. Μόλις ανέβω όμως στη σκηνή δεν θέλω να κατέβω με τίποτα. Νιώθω πολύ οικεία και άνετα.
Στο πέρασμα του χρόνου, πόσο έχει αλλάξει ο χαρακτήρας σου; Δεν νιώθω ότι έχει αλλάξει. Προσπαθώ όμως να εντοπίζω τα αρνητικά του σημεία και τα προβληματικά και έστω να τα τοποθετώ. Να τα ξέρω και να τα κοντρολάρω ίσως. Δεν πιστεύω ότι λύνουμε κάτι τελικά μέσα στα χρόνια μόνοι μας ή μέσω ψυχοθεραπείας. Πιο πολύ τα τοποθετούμε, εξηγούμε κάπως τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές μας και αυτό τουλάχιστον είναι πολύ ανακουφιστικό σε πρώτη φάση.
Λένε ότι οι καλλιτέχνες δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το χειροκρότημα. Ισχύει; Δεν ξέρω ακόμα. Τώρα νιώθω πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μουσική. Δεν έχει να κάνει με το live, είναι πολύ προσωπικό. Μπορεί όμως κάπως να συνδέεται με την αποδοχή και άρα με το χειροκρότημα. Ελπίζω να μην ταυτιστούν ποτέ όμως. Θα σημαίνει, φοβάμαι, ότι θα έχω χάσει την ουσία.
Κι αν όλα αυτά χαθούν κάποια μέρα; Δεν θα νιώσεις μελαγχολία και σύνδρομο στέρησης; Δεν θα το παίξω μάγκας λέγοντάς σου πως όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδέα πώς θα νιώσω… Ελπίζω να έρθει φυσικά το τέλος όπως ήρθε και η αρχή. Και να μη γίνω μίζερη, μη αποδεχόμενη το γεγονός ότι πρέπει να σταματήσω. Θα ‘θελα να το καταλάβω και να είμαι καλά μ’ αυτό και χορτασμένη βρίσκοντας χαρά και σε τόσα άλλα που θα έχω δημιουργήσει, είτε αυτό λέγεται οικογένεια είτε κάτι άλλο.
Ξυπνάς και είσαι 60 χρόνων. Πού θες να είσαι, με ποιους και τι θες να έχεις πετύχει; Ξέρεις τι; Ξυπνάω και είμαι 31 καλώς ή κακώς. Έχω αποφασίσει να ζω στο σήμερα. Οι προσδοκίες είναι που τα διαλύουν όλα. Τις σχέσεις τις ερωτικές, τις φιλικές, τα επαγγελματικά, όλα. Φορτώνουμε τον εαυτό μας με εικόνες του μέλλοντος και ξεχνάμε να είμαστε παρόντες σε ό,τι ζούμε σήμερα. Νομίζω πως τελείωσα με αυτό. Ό,τι είναι να έρθει, ας έρθει. Είμαι εδώ για να το ζήσω.
Ποια είσαι Μαρίζα; Εάν έπρεπε να κάνεις ένα μικρό βιογραφικό σε 3 γραμμές τι θα έγραφες; Καλά τώρα σώθηκες. Πρέπει να σιγουρέψω εγώ πρώτα ποια είμαι προτού προχωρήσω σε τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις. Με ψάχνω, συνέχεια με ψάχνω. Όταν με βρω, θα σου στείλω μήνυμα!
* Το τελευταίο cd της Μαρίζα Ρίζου «Μεγάλη Γιορτή» κυκλοφορεί από τη Feelgood Records.
