«Η αστυνομική λογοτεχνία είναι φόρμα που συνδυάζει τη διασκέδαση, την υπαρξιακή αγωνία, το στοχασμό πάνω στην κοινωνία και την ανθρώπινη ματαιότητα».
Τι σας σπρώχνει να αρχίσετε κάθε φορά το γράψιμο; Είναι συνήθως ένα παιχνίδι με το παρελθόν, αναδιατύπωση εκ των υστέρων μοτίβων και πλοκών του Γ. Μαρή (όπως στο «Χαμένο Παιχνίδι» και τα «Εγκλήματα στην Πανσιόν Απόλλων»). Επίσης, οι ιδεοληψίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως στα διηγήματα της συλλογής «Είσαι ο Παπαδόπουλος» και φυσικά η ειδησεογραφία γύρω από το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα («Το φάντασμα του Μετρό» και «Λοβοτομή»).
Και αυτή τη φορά; Ποια ήταν η αφορμή για το «Βουντού»; Ο συνδυασμός τριών ιστοριών με χρονικό προσδιορισμό: 2005, 2011, 2016 και ήρωα έναν ημι-αποτυχημένο ιδιωτικό ντεντέκτιβ, τον Λέλο Λίβα. Σχόλιο πάλι πάνω στις νεοελληνικές ιδεοληψίες.
Είναι εξοικειωμένοι οι Έλληνες με το αστυνομικό μυθιστόρημα; Σχετικά ναι. Το «σχετικά» αφορά την αναλογία ανάγνωσης της σοβαρής αστυνομικής λογοτεχνίας με αυτήν του συρμού. Κάτι όμως που είναι διαχρονικό και παγκόσμιο φαινόμενο.
Γιατί διαλέξατε την αστυνομική λογοτεχνία; Ποιο στοιχείο αυτού του είδους σας προσέλκυσε; Το λογοτεχνικό παιχνίδι. Μια φόρμα που συνδυάζει τη διασκέδαση, την υπαρξιακή αγωνία, το στοχασμό πάνω στην κοινωνία και την ανθρώπινη ματαιότητα.
Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο βιβλίο αυτού του τύπου; Θα έλεγα τα «Η Μάσκα του Δημήτριου» του Έρικ Άμπλερ, «Η Κατάρα των Ντέην» του Ντάσιελ Χάμετ και «Η Κραυγή της Κουκουβάγιας» της Πατρίτσια Χάισμιθ. Είναι βιβλία που έχω μεταφράσει.
Ποιο χαρακτήρα απ’ το βιβλίο σας, αν σας δινόταν η ευκαιρία, θα θέλατε να συναντήσετε; Υπάρχει ένας ήρωας πρώην αστυνομικός της χουντικής Ασφάλειας Προαστίων στα βιβλία μου ονόματι Ηλίας Σούλης, τον οποίον δεν θα ήθελα να ξανασυναντήσω… και αντιθέτως μια ωραία ηρωίδα στην Πανσιόν Απόλλων ονόματι Φωτεινή Ροδανού με την οποία θα συζητούσα ευχαρίστως για τα «παλιά».
Ποιο βιβλίο βρίσκεται αυτή την περίοδο στο κομοδίνο σας; Ένα δικό μου, που ξαναδιαβάζω πριν αποφασίσω να το εκδώσω με τίτλο «Μονομαχία στην Ιερά Οδό», μια βιογραφία του Ζίγκμουντ Φρόυντ (Elisabeth Roudinesco, εκδ. Πατάκη) και το «Operation Massacre» του Αργεντινού Rodolpho Walsh (1956) μεταφρασμένο πρόσφατα για πρώτη φορά στ’ αγγλικά (πρόδρομος του Εν Ψυχρώ του Τρούμαν Καπότε). Το τελευταίο είναι και η αφετηρία ενός ντοκιμαντέρ που δουλεύω τώρα (υπό την άλλη μου ιδιότητα του σκηνοθέτη) με τίτλο «Latin Noir».
Info: Το Βιβλιοτρόπιο με την υποστήριξη των εκδόσεων Άγρα διοργανώνει την εκδήλωση «Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος» με εισηγητή τον Ανδρέα Αποστολίδη την Τετάρτη 21/2, στις 19:30, στο Κέντρο Λόγου και Τεχνών ΤΕΧΝΟΔΡΟΜΙΟ, Μουσείο «Το Πλουμιστό Ψωμί», Λεμεσός. Πληροφορίες: 99667599
«Βουντού- Χ-Men εναντίον Ανθρώπων της Σκιάς και άλλες αστυνομικές ιστορίες με τον Λέλο Λίβα», Εκδόσεις Άγρα, Δεκέμβριος 2017, Σελίδες 240, Τιμή: €12
Ο Ανδρέας Αποστολίδης
Ο Ανδρέας Αποστολίδης είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής. Έχει γράψει αστυνομικά μυθιστορήματα, όπως το Χαμένο Παιχνίδι, τις Διαταραχές στα Μετέωρα, το Φάντασμα του Μετρό, τα Εγκλήματα στην πανσιόν «Απόλλων», τη Λοβοτομή, καθώς και τη συλλογή αστυνομικών διηγημάτων Αστυνομικές ιστορίες για πέντε δεκαετίες. Το τελευταίο βιβλίο του με αστυνομικές ιστορίες είναι το «Βουντού» (Άγρα, 2017).
Έχει μεταφράσει βιβλία των συγγραφέων James Ellroy, Chester Himes, P. Highsmith, Jerome Charyn, R. Chandler, D. Hammett, V. Nabokov κ.ά. και έχει συγγράψει εκτενή επίμετρα για τα βιβλία τους. Το 2006 δημοσίευσε τη μελέτη Αρχαιοκαπηλία και εμπόριο αρχαιοτήτων – Μουσεία, έμποροι τέχνης, οίκοι δημοπρασιών, ιδιωτικές συλλογές. Το 2009 εκδόθηκε ο συγκεντρωτικός τόμος Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος – Δοκίμια για την ιστορία και τις σύγχρονες τάσεις του.
Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους και πολλά ντοκιμαντέρ και περισσότερα από εκατό επεισόδια της τηλεοπτικής εκπομπής Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα. Το Κύκλωμα, ένα ντοκιμαντέρ έρευνας για το παράνομο εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων, προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Από τις τελευταίες του δουλειές είναι η σειρά Δύο φορές ξένος για τις υποχρεωτικές ανταλλαγές πληθυσμών τον 20ό αιώνα. Το ντοκιμαντέρ Ένας τόπος χωρίς ανθρώπους για την εκδίωξη της φυλής των Μασάι από τα Εθνικά Πάρκα της Τανζανίας απέσπασε έξι διεθνή βραβεία.
