Τασούλα Τσιλιμένη: Όταν γράφω, επανεγγράφω τον εαυτό μου

«Το «Κουμπί» σαν να ξηλώθηκε από ένα ρούχο φορεμένο σε σώματα πολλών ανθρώπων. Άρχισε να κυλά και έφερνε την αφήγηση ιστοριών αυτών των ανθρώπων. Ιστορίες του τότε αλλά και του σήμερα»

Πώς άρχισε η ιδέα του νέου σας βιβλίου «Το Κουμπί και Άλλες Ιστορίες»; Δεν είχα πρόθεση για μια συλλογή διηγημάτων. Γεννήθηκε ξαφνικά η πρώτη ιστορία με τίτλο «Το Κουμπί» με ομοδιηγητικό αφηγητή, ο οποίος άρχισε την αφήγηση σε παρόντα χρόνο και στη συνέχεια, μέσω του εγκιβωτισμού, έκανε αναδρομή στο παρελθόν, κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 1960 αρχές του ΄70. Αυτή η ιστορία γεννήθηκε με την τεχνική της αυτόματης γραφής. Έτσι με μια ανάσα. Και το «Κουμπί» σαν να ξηλώθηκε από ένα ρούχο φορεμένο σε σώματα πολλών ανθρώπων. Άρχισε να κυλά και έφερνε την αφήγηση ιστοριών αυτών των ανθρώπων. Ιστορίες του τότε αλλά και του σήμερα. Φωνές αντικειμένων, ανθρώπων αλλά και πλασμάτων του άυλου κόσμου, νεράιδες και πλάσματα με τα οποία οι παλαιότεροι συνυπήρχαν και συνομιλούσαν.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κατά τη διάρκεια της συγγραφής; Εκείνο που με απασχολούσε ήταν η διατήρηση κοινού ύφους και κοινού ιστορικού χρόνου των ιστοριών. Η ανάπτυξη συνδετικών ιστών μεταξύ των ιστοριών και η δημιουργία κάποιου άξονα που από τη μια θα άφηναν την κάθε ιστορία να ανασαίνει αυτόνομα, από την άλλη θα τις συγκρατούσε, αν όχι όλες, τις περισσότερες, σε ένα μίτο που υφαίνει την πραγματικότητα με τον μαγικό ρεαλισμό σε ένα κοινό ντύμα.

Πώς επιλέγετε τα βιβλία που θα διαβάσετε κάθε φορά; Συνηθίζω να επισκέπτομαι συχνά χώρους του βιβλίου αλλά και να συνομιλώ με φανατικούς αναγνώστες. Επίσης παρακολουθώ ιστότοπους και έντυπα τα οποία ενημερώνουν και προβάλλουν με σοβαρότητα το βιβλίο. Ξοδεύω αρκετό χρόνο στους πάγκους των βιβλιοπωλείων ξεφυλλίζοντας τίτλους Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, σύγχρονων αλλά και κλασικών.

Τι επιρροή έχει στη δική σας ζωή η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή βιβλίων; Μέσα από τη γραφή αντλώ ευχαρίστηση, νιώθω ότι σκαλίζω τον εαυτό μου και πάω βαθύτερα στο πηγάδι μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταφέρνω πάντα να τον κατανοώ περισσότερο. Όπως όταν διαβάζω, βιώνω συναισθήματα και ζωές άλλων, έτσι κι όταν γράφω είναι σαν να εγγράφω/ επανεγγράφω τον εαυτό μου κι αυτό για μένα είναι μια μορφή αυτογνωσίας που ίσως με βοηθά στην επικοινωνία με τον κόσμο γύρω μου.

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας; Διαβάζω παράλληλα διάφορους τίτλους. Λατρεύω το διήγημα και τη μικρή φόρμα, αλλά… χαρίζομαι και στο μυθιστόρημα. Τα βιβλία που τώρα έχω δίπλα μου είναι: Λίγες και μια νύχτες του Ι. Ζουργού, Το μεγαλείο της ζωής του M. Kumpfmuller, Ο μυς της καρδιάς του Παπαμόσχου, Η δρακοντιά του Κοψαχείλη.