Μαριβίτα Γραμματικάκη: Γίνεσαι παιδί όταν γράφεις

«Με τη μουσική ελευθερώνω τη φαντασία να πλάθει ήρωες και ιστορίες και με τη συγγραφή μπαίνω στις μελωδίες των χαρακτήρων, της δράσης, του ονείρου. Έτσι φτιάχνω μια τραμπάλα δημιουργίας».

Θεωρείτε ότι η συγγραφή και η μουσική αλληλοτροφοδοτούνται; Απόλυτα! Δεν υπάρχει λέξη που να μην έχει ρυθμό και μελωδία που να μην έχει εικόνα. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι χωρίς να νιώσω παλμό και δόνηση και δεν μπορώ να ακούσω μελωδία χωρίς εικόνες. Και τα δύο μαζί, μουσική και συγγραφή, έχουν μια κοινή συνισταμένη. Τα συναισθήματα.

Και πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη διπλή αυτή ταυτότητά σας; Η μία τροφοδοτεί την άλλη. Με τη μουσική, ελευθερώνω τη φαντασία να πλάθει ήρωες και ιστορίες και με τη συγγραφή μπαίνω στις μελωδίες των χαρακτήρων, της δράσης, του ονείρου, της σύγκρουσης και της λύσης. Έτσι φτιάχνω μια τραμπάλα δημιουργίας. Όταν κατεβαίνει η μια πλευρά, δίνει ώθηση η άλλη για να ξανανέβει.

Ένας συγγραφέας παραμυθιών πρέπει να αγαπά τα παιδιά; Δεν γίνεται αλλιώς. Γίνεσαι παιδί όταν γράφεις. Αλλιώς θα είσαι ψεύτικος. Και αυτό τα παιδιά το καταλαβαίνουν πολύ καλά. Η αγάπη προς τα παιδιά όμως δεν είναι απλά απαραίτητη. Είναι δώρο. Είναι μαγεία. Είναι το καύσιμο.

Αν δίνατε μια συμβουλή στους γονείς των αναγνωστών σας, ποια θα ήταν; Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, πριν ζητήσουν κάτι από τα παιδιά τους, να θυμούνται πώς ένιωθαν σαν παιδιά. Τι ανάγκες είχαν. Τι ανασφάλειες. Τι φόβους. Πόσο ήθελαν να παίρνουν αξία από τους δικούς τους γονείς. Μόνο έτσι θα κατανοήσουν και θα επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Αν μπορούσαμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της κόκκινης κλωστής που συνδέει το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, δηλαδή το εσωτερικό μας παιδί με το φυσικό παιδί, ίσως αλλάζαμε τον κόσμο.

Και αν έπρεπε να δώσετε μια συμβουλή στους αναγνώστες σας; Να διαλέγουν ένα βιβλίο, που όσες φορές και αν το διαβάσουν, να νιώσουν την ίδια συγκίνηση της πρώτης φοράς. Να μην επηρεάζονται από την «κοινή γνώμη». Αυτό που για πολλούς είναι εκπληκτικό, για κάποιους άλλους μπορεί να είναι αδιάφορο. Και το αντίστροφο. Να εμπιστευτούν τη δόνηση της καρδιάς τους.

Τι προσόντα πρέπει να διαθέτει ένας συγγραφέας παραμυθιών; Να πιστεύει στα παραμύθια. Να ζει μαζί με τους ήρωες όλη τη δράση. Να ταυτίζεται μαζί τους. Να γελά, να αγωνιά, να λυπάται, να χαίρεται, να περιμένει το «ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Δηλαδή να είναι αισιόδοξος με θετική σκέψη.

Ποιο βιβλίο διαβάζετε σήμερα; Κάθε βιβλίο που έχει δράση και χιούμορ. Δεν αντέχω τις πολύπλοκες σκέψεις και λατρεύω το αισιόδοξο τέλος. Όχι απαραίτητα καλό. Αλλά με φως στο τούνελ, ανεξαρτήτου τιμήματος.