Τα ταξίδια του είναι ένα συναρπαστικό κομμάτι της ζωής του. Ικανοποιούν όχι μόνο την ανάγκη του να ανακαλύπτει συνεχώς νέα εδάφη, αλλά και την επιθυμία του να παρουσιάζει την ομορφιά της φύσης με ένα ιδιαίτερο τρόπο. O 30χρονος Φλέτσερ Μπέιλι, γεννημένος σε μια μικρή πόλη της νότιας Αυστραλίας και ταξιδεύοντας ως νομάς σε πολλές χώρες του κόσμου, παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στην Κύπρο. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών «Nocturnal Forest» που έβγαλε τη χρονιά που μας πέρασε στη Νέα Ζηλανδία.
Γιατί επέλεξες τη φύση για αντικείμενο της δουλειάς σου; Αυτό που επιδιώκω είναι να κάνω τον θεατή να νιώσει, να βιώσει και να γοητευτεί από τα αριστοτεχνικά φτιαγμένα αμέτρητα δημιουργήματα της φύσης. Οι εικόνες μου θα έλεγα πως λειτουργούν ως o χώρος, μέσα από το οποίο το κοινό μπορεί να εισέλθει στον κόσμο μου, να τον δει μέσα απ’ τα δικά μου μάτια. Όσο πιο πολύ οι άνθρωποι απομονώνονται από τη φύση, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη μου να την εξερευνήσω, να ανακαλύψω την οικειότητά της, να βιώσω την εκκωφαντική σιγή της. Παρακινούμενος από το πάθος αιχμαλωτίζω αυτό που βιώνω, επιδιώκοντας να αφήσω το κοινό να νιώσει αυτό που εγώ ζω, να αγκαλιάσει αυτό που αγκαλιάζω και να συνειδητοποιήσει την ανάγκη να απολαύσει και να προστατεύσει αυτή την απόλυτη ομορφιά και καθαρότητα της φύσης, που στην τελική ανάλυση αποτελεί την ουσία της ίδιας μας της ύπαρξης.
Υποθέτω πως δεν είναι καθόλου εύκολη η διαδικασία μιας τέτοιας φωτογράφησης, έτσι δεν είναι; Ψάχνοντας για την ιδανική εικόνα ταξιδεύω σε πολλά μέρη του πλανήτη. Περπατώ αμέτρητες ώρες στα δάση και στις ερήμους, σε αναζήτηση εξωπραγματικών κινηματογραφικών σκηνικών. Στην προσπάθειά μου να συλλάβω μια εικόνα πολλές φορές είτε περιμένω πολύ, είτε επιστρέφω στο ίδιο σημείο μια άλλη στιγμή, αφού συχνά βρίσκομαι στο έλεος της φύσης. Όταν βρεθεί η τοποθεσία, ξεκινώ να την καθαρίζω από σπασμένα κλαδιά, φύλλα πεσμένα στη γη, μερικές φορές από ίχνη ανθρώπων. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της μέρας προσπαθώ να συνθέσω την εικόνα, προετοιμάζοντας σχολαστικά τη σκηνή και το φωτισμό της, (στα έργα που παρουσιάζω τώρα, η φωτογράφηση έγινε βράδυ). Όπως καταλαβαίνεις, πίσω από μια φωτογραφία βρίσκεται πολύς κόπος, αφού σκοπός μου είναι να αναδείξω την τελειότητα του κάθε πλαισίου που κάνω.
Πώς είναι, αλήθεια, να βρίσκεσαι ανάμεσα σ’ αυτά τα τοπία φωτογραφίζοντάς τα; Πιο νέος φωτογράφιζα τοπία χρησιμοποιώντας μόνο το φυσικό φως, ασχέτως αν ήταν μέρα ή νύχτα. Αυτό δυσκόλευε αρκετά τη διαδικασία. Τώρα πια, χρησιμοποιώντας το τεχνητό φως για να αιχμαλωτίσω ό,τι επιθυμώ, μπορώ να πειραματιστώ αλλά και να βιώσω ένα άλλο επίπεδο αισθημάτων. Το αποτέλεσμα θα έλεγα πως έχει να κάνει και με σκηνές που έχουν περισσότερο νόημα και που ίσως προηγουμένως προσπερνούσα. Άρα υποθέτω πως η εμπειρία μου με τις φωτογραφήσεις τοπίων έχει να κάνει με το πώς τα αιχμαλωτίζω. Ασχέτως μεθόδου. Γιατί αυτή ακριβώς η διαδικασία είναι που δίνει σκοπό στη ζωή μου. Ο απόλυτος ενθουσιασμός που αισθάνομαι όταν ανακαλύπτω μια σκηνή είναι πέρα από τα λόγια, δεν μπορώ εύκολα να τον περιγράψω. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν βρω το ιδανικό πλαίσιο για να φωτογραφίσω, πιάνω τον εαυτό μου να χορεύει σε κατάσταση έκστασης.
Υπήρξε κάποια συγκρεκριμένη στιγμή στη ζωή σου που κατάλαβες ότι θα ακολουθούσες τη τέχνη της φωτογραφίας; Το πρώτο μου ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία το έκανα όταν ήμουν 18 χρόνων, αγοράζοντας ένα βαν, τριγυρνώντας και δουλεύοντας στη χώρα για πέντε μήνες. Tότε ετοιμαζόμουν για σπουδές στην αρχιτεκτονική, αν και είχα πάθος με τη φωτογραφία από μικρή ηλικία. Η επιθυμία μου όμως να δημιουργήσω εικόνες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου γινόταν ολοένα και πιο δυνατή. Κάποια στιγμή η μητέρα μου με βοήθησε να κάνουμε αιτήσεις σε σχολές φωτογραφίας. Έτσι τους επόμενους μήνες βρέθηκα να φτιάχνω το portfolio μου, το οποίο λίγο αργότερα με οδήγησε στο ξεκίνημα της διετούς φοίτησής μου στον τομέα της φωτογραφίας. Θυμάμαι έντονα τη στιγμή που καθόμουν στο βαν, έξω έριχνε πολλή βροχή, η οροφή έσταζε κι εγώ προσπαθούσα μέσα στην καταιγίδα να φωτογραφίσω ένα πιρούνι κι έναν πράσινο αναπτήρα που τοποθέτησα στο φωτισμένο I-pod μου… Εκείνη ακριβώς ήταν η στιγμή που κατάλαβα ποιο δρόμο ήθελα να διαλέξω στην επαγγελματική μου ζωή.
Πόσο έχουν επηρεάσει τα ταξίδια τη δουλειά σου; Θα έλεγα πως είναι απαραίτητα για την προσωπική και επαγγελματική μου εξέλιξη. Ταξιδεύοντας εκτίθεμαι σε όλο το φάσμα της ζωής και μέσα από αυτό ψάχνω την έμπνευσή μου. Δεν θα σταματήσω ποτέ να κυνηγώ το κλειδί που θα ανοίξει το επόμενο κεφάλαιο ή θα γεννήσει μια νέα δημιουργική ιδέα.
Υπάρχει κάποια φωτογραφία που σε εμπνέει απ’ το ξεκίνημά σου; Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να δώσω μια απάντηση, γιατί δεν θα μπορούσα να «κλείσω» σε μια εικόνα ολόκληρη την έμπνευσή μου, ειδικά αν σκεφτείς πως βρίσκομαι σε συνεχή αναζήτησή της. Θα μπορούσα όμως, παρόλα αυτά να αναφερθώ σε μια φωτογραφία με τίτλο «Swings, Catskill Mountains, New York, New York, USA», που έβγαλε το 1977 ο Michael Kenna. Με εμπνέει εδώ και πολλά χρόνια, είναι πολύ κοντά στο δικό μου τρόπο σκέψης. Το μυστήριο και το εντυπωσιακό φως της, με κάνει να την εξετάζω ξανά και ξανά. Μπορώ να νιώσω απόλυτα τη στιγμή που επέλεξε ο φωτογράφος να σταματήσει το χρόνο. Απολαμβάνω να την βλέπω και θέλω να ελπίζω πως θα μπορέσω να πετύχω κάτι ανάλογο στη δική μου δουλειά.
Αν σου ζητούσα να μου πεις γιατί ακριβώς αγαπάς αυτό που κάνεις, τι θα έλεγες; Η ίδια η πράξη της σύνδεσης με τη φύση είναι αυτό που αγαπώ. Το περπάτημα στο δάσος για μέρες ή και βδομάδες και τα αμέτρητα συναισθήματα που νιώθω, τα οποία είναι θεμελιώδους σημασίας για την προσωπική και επαγγελματική μου εξέλιξη. Η επιθυμία μου είναι να μοιραστώ αυτό το ταξίδι με ένα σπουδαίο κοινό. Μ’ αρέσει να σκέφτομαι πως είμαι ικανός να ταξιδέψω τον θεατή μαζί μου μέσα στο δάσος και να τον κάνω να νιώσει ό,τι ένιωσα κι εγώ τη στιγμή που δημιουργούσα τις εικόνες αυτές…
Η έκθεση του Fletcher Bayly από την τελευταία σειρά φωτογραφιών «Nocturnal Forest» εγκαινιάζεται την Παρασκευή 27/4, στην Αlpha C.K Art Gallery, στη Λευκωσία, στις 19:00. Διάρκεια έως 9/5. Επισκέψεις: Τρ.-Παρ 10:00 – 13:00 και 16:00-19:00. Σαβ. 10:00-13:00. Τηλ. 22751325.
