Ο πρωταγωνιστής του Sunrise in Kimmeria -που κέρδισε το βραβείο καλύτερης κυπριακής ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ «Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρος»- μας εξηγεί γιατί, όσες δυσκολίες κι αν συνάντησε στο δρόμο του, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τα παρατήσει, αφού δεν θα πρόδιδε ποτέ το όνειρό του και κατ’ επέκταση τον εαυτό του.
Τι είναι η Κιμμέρια; Η λέξη προέρχεται από τους Κιμμέριους που ήταν ένας λαός που ζούσε σε ένα μέρος όπου η μέρα, το φως, ερχόταν μόνο μια φορά – όλες οι υπόλοιπες ώρες ήταν νύχτα. Γι’ αυτό και το Sunrise in Kimmeria συμβολίζει κάτι που είναι μεν δύσκολο να συμβεί, αλλά που κάποτε συμβαίνει.
Ποια είναι τα κύρια ζητήματα που πραγματεύεται η ταινία; Πρώτο θεωρώ ότι είναι το θέμα ταυτότητας του κάθε Κύπριου, στη συγκεκριμένη περίπτωση του Σκεύου, του χαρακτήρα μου, που θέλει να μάθει ποιος πραγματικά είναι. Ένας άνθρωπος που πολεμά για να πληρώσει το χρέος του πατέρα του, που δουλεύει μέρα νύχτα και η δική του ανάγκη είναι απλά να βρει τον εαυτό του. Ένα από τα σλόγκαν είναι «ο τολμών νικά» και είναι αλήθεια πως αν δεν τολμήσεις στη ζωή σου, δεν θα καταφέρεις τίποτα. Εμείς το βλέπουμε μέσα από τα μάτια αυτού του άντρα, ενός άβουλου ατόμου, που προσπαθεί για πρώτη φορά στη ζωή του να αλλάξει τα πράγματα και να πιάσει την τύχη στα χέρια του. Επίσης, είναι και το θέμα της Κύπρου και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Τι κομμάτι της χώρας τελικά μας ανήκει; Και από την ελεύθερη Κύπρο, πόσο κομμάτι της είναι τελικά ελεύθερο; Μήπως τελικά είναι πιο μικρό από εκείνο που πιστεύουμε;
Σε δυσκόλεψε ο ρόλος; Η προσέγγιση γενικότερα του χαρακτήρα δεν ήταν σίγουρα εύκολη υπόθεση γιατί, αν και πρωταγωνιστής, σε πολλές σκηνές δεν τον βλέπουμε να μιλά. Οπότε έπρεπε εγώ να μιλώ μέσα από τη σιωπή μου. Κάθε σιωπή έπρεπε να είναι γεμάτη, έπρεπε να έχει κάτι ταυτόχρονα να πει. Ήθελα και εγώ ο ίδιος να βγάλω κάτι διαφορετικό από ό,τι είδαμε μέχρι τώρα από εμένα, ενώ έπρεπε ταυτόχρονα να καταφέρω μπω στο μυαλό του δημιουργού της ταινίας, του Σάιμον Φαρμακά, ο οποίος έχει ένα πολύπλοκο και πανέμορφο μυαλό.
Τι απόλαυσες πιο πολύ στα γυρίσματα; Τα πολλά όμορφα σημεία της Κύπρου που επέλεξε ο σκηνοθέτης να δείξει, κάποια από τα οποία δεν είχα δει ποτέ ξανά στη ζωή μου. Ήταν, όμως, γενικότερα μια συγκλονιστική εμπειρία. Ως η πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους, θα την κουβαλώ πάντα ως ενθύμιο. Βρίσκεται πια στην κορυφή της λίστας, με τα πράγματα που έχω κάνει και για τα οποία είμαι περήφανος.
Τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε τον κυπριακό κινηματογράφο να αναπτύσσεται ραγδαία. Η ανάπτυξη είναι μεγάλη και ουσιαστική. Χαίρομαι πολύ που οι ταινίες μας ταξιδεύουν στο εξωτερικό, πάνε πάρα πολύ καλά και βραβεύονται. Πιστεύω ότι πρέπει να δίνονται όσες παραπάνω ευκαιρίες γίνεται στους Κύπριους δημιουργούς γιατί πραγματικά έχουν κάτι να πουν. Πράγματα τα οποία αξίζει να ακουστούν και που ένας εξωτερικός παρατηρητής δεν μπορεί να δει γιατί δεν ζει εδώ, σε αυτή τη χώρα. Και δεν πρέπει να υποτιμούμε τον τόπο μας και τις δυνατότητές μας.
Πόσο απλό είναι όμως να γίνει μια καλή ταινία, με τόσο χαμηλά budget; Σίγουρα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αν το συγκρίνεις με τα budget των υπόλοιπων χωρών της Ευρώπης. Πάντα θα προκύπτουν προβλήματα και πάντα πρέπει να μπαίνεις στη διαδικασία να βρίσκεις λύσεις. Παρόλα αυτά, όταν υπάρχει θέληση, όλο αυτό έχει ένα ενδιαφέρον. Γιατί νιώθεις ότι είσαι ακόμα πιο μεγάλο, σημαντικό κομμάτι της όλης κατάστασης.
Κινηματογράφος, θέατρο ή τηλεόραση; Ποιο είδος θα επέλεγες, αν είχες τη δυνατότητα; Το κάθε είδος έχει και τη δική του μαγεία. Θα επέλεγα όμως τον κινηματογράφο, με κλειστά μάτια. Μακάρι να έχουν την ευκαιρία όλοι οι Κύπριοι ηθοποιοί και πολύ περισσότερο οι νέοι, που κάνουν ακόμα όνειρα, να πάρουν μέρος σε μια κινηματογραφική ταινία και να ζήσουν κάτι παρόμοιο με αυτό που έζησα εγώ. Θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά τυχερό που έλαβα μέρος σε αυτή την υπέροχη ταινία.
Υπήρχαν στιγμές που απογοητεύτηκες, που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Σίγουρα είναι τρομερά ψυχοφθόρο να είναι κάποιος ηθοποιός, σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται. Μην ξεχνάμε ότι τη μια μέρα είσαι και την επόμενη δεν είσαι. Και το πιο μεγάλο όνομα στην Κύπρο ή στην Ελλάδα, την επόμενη σεζόν μπορεί να μην έχει δουλειά. Αλλά όχι, δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω και το παλεύω συνέχεια. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές βρίσκω έναν τρόπο να διώχνω αυτές τις σκέψεις. Είμαι πιστός στα όνειρά μου και δεν θα ήθελα ποτέ να τα προδώσω. Αν πάψω να κάνω όνειρα δεν θα είμαι πια εγώ.
* Ο Άθως Αντωνίου συμμετέχει στην παράσταση του Θεάτρου Διόνυσος «Τρεις», που παρουσιάζεται στις 8, 9 και 10 Μαΐου στον Τεχνοχώρο της ΕΘΑΛ στη Λεμεσό και στη Λευκωσία την Παρασκευή και το Σάββατο στις 8.30μ.μ. και την Κυριακή στις 7μ.μ. Τελευταία παράσταση: 13 Μαΐου
