Αυτό το καλοκαίρι ο 24χρονος καλλιτέχνης Δημήτρης Χειμώνας καταπιάνεται πρώτη φορά με αρχαία τραγωδία φέρνοντας τον Ιππόλυτο στο σήμερα.
Ένας χώρος σαν τον 15ο όροφο της Λεβεντείου Πινακοθήκης στη Λευκωσία, πώς καθορίζει την παρουσίαση του νέου θεατρικού που συμμετέχεις, «Ο Γιος της Αμαζόνας»; Την καθορίζει σε μεγάλο βαθμό. Καταρχήν, δεν έχεις τόση μεγάλη απόσταση απ’ το κοινό, έχεις δεδομένο σκηνικό χώρο τη θέα της Λευκωσίας από ψηλά, την αρχιτεκτονική του μουσείου και τις δομές του χώρου. Όλα αυτά πρέπει να τα αγκαλιάσει μια παράσταση και να εντάξει μέσα στο έργο, έτσι ώστε να υπάρχει λογική γιατί το κάνεις κάπου αλλού εκτός συμβατικού θεάτρου. Ουσιαστικά πας εκεί για να συναντηθείς και με το χώρο.
Είναι η πρώτη φορά που ασχολείσαι με αρχαία τραγωδία; Πέρσι ήμουν βοηθός σκηνοθέτη στους «Πέρσες» που ανέβασε ο ΘΟΚ. Πρώτη φορά όμως παίζω.
Αφορά σήμερα ο Ιππόλυτος, ο νέος σου ήρωας; Πιστεύω πως ναι. Η σύγκρουση της επιθυμίας, της απόλαυσης με τη σωφροσύνη και τη νηφαλιότητα είναι ένα διαχρονικό θέμα. Παράλληλα, μέσα στο έργο παρακολουθείς ανθρώπινες σχέσεις.
Γιατί κάποιος να δει την παράσταση; Πρόκειται για μια καινούρια ματιά στην αρχαία τραγωδία. Ο Αντρέας (σ.σ Αραούζος) έκανε διασκευή και έφερε το λόγο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στο σήμερα. Είναι πρόκληση να μαζέψεις το λόγο και τη φωνή σου και να το κάνεις πιο πραγματικό, πιο σημερινό και άμεσο. Επομένως ο θεατής θα ακούσει την ουσία και την πραγματικότητα του έργου.
Μοιάζεις στον ήρωα σου; Τον βλέπουμε να είναι υπέρμαχος της αγνότητας του σώματος και του πνεύματος, ενάντια στον έρωτα και την πράξη του έρωτα. Έχω ψηλή την αίσθηση της δικαιοσύνης, θέλω να τρώω σωστά, να κινούμαι. Απ’ την άλλη, σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενάντια στον έρωτα, ούτε είμαι μανιακός του αθλητισμού, δεν έχω ιδεολογίες. Παράλληλα, δεν είμαι τόσο της λογικής όσο ο Ιππόλυτος…
Δηλαδή; Δεν αναλύω τα πράγματα ούτε τα μετατρέπω σε μαθηματικά και τύπους. Πράττω κυρίως με το ένστικτο και τη στιγμή.
Είσαι τυχερός Δημήτρη; Πάρα πολύ! Είμαι 24 χρόνων και κάνω την δουλειά που αγαπώ, ταξιδεύω πολύ, έχω αγάπη στη ζωή μου, συνάντησα εξαιρετικούς ανθρώπους στη ζωή μου.
Ποια ήταν η πιο δυνατή συνεργασία σου; Μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή ήταν το performance στο Μπενάκη στη συνεργασία του Οργανισμού NEON με το Ινστιτούτο Marina Abramovic. Είχα μια τεράστια πρόκληση γιατί έπρεπε να κάνω μια παράσταση για 24 ώρες που ουσιαστικά ήταν 3 οκτάωρα. Ήταν μια πρόταση δική μου με την καθοδήγηση του Ινστιτούτου και των curators, είχα μόλις τελειώσει τη σχολή και βρέθηκα σε ένα πλαίσιο όπου όλοι με σέβονταν ως έναν καλλιτέχνη με πρόταση και άποψη. Αυτό ήταν μια καλή αρχή, γιατί μου έδωσε ώθηση και με έκανε να καταλάβω ότι μπορώ να σταθώ στα δικά μου πόδια. Η άλλη συνεργασία που θυμάμαι είναι το έργο «Αισθητή η Μείωση της Σκόνης από Αύριο» που κάναμε με την Έλενα Καλλινίκου και τη Μαρίνα Μακρή – η ομάδα ennact theatre. Ήταν ένα project που ξεκίνησε απ’ το μηδέν και ετοιμάσαμε ένα καλό έργο που είχε κάτι να πει. Γενικά είμαι τυχερός για τους διάφορους συνεργάτες που είχα στην πορεία αλλά και αυτούς που έχω τώρα όπως ο Ανδρέας Αραούζος, ο Φώτης Αποστολίδης, η Στέλα Φυρογένη…
Εκτός δουλειάς τι είναι εκείνο που σου αρέσει να κάνεις; Μου αρέσει να είμαι στη θάλασσα, να πηγαίνω στη φύση και στη γιαγιά μου στο Μουτουλλά, να κάνω ταξίδια, να διαβάζω βιβλία…
Τι διάβασες τελευταία και συστήνεις ανεπιφύλακτα; Το «Pretentiousness: Why It Matters» του Dan Fox. Είναι ένα βιβλίο που μιλά τους τρόπους που χρησιμοποιούμε την υποκριτική στη δουλειά και στην καθημερινή μας ζωή και πώς τη χρησιμοποιούμε για να κερδίσουμε πράγματα.
Και πού ταξίδεψες; Ποια είναι μερικά απ’ τα πιο ωραία μέρη που πήγες; Έζησα Βερολίνο για δύο μήνες και κάτι μετά το σχολείο, ήμουν στο Λονδίνο για 5 χρόνια, πήγα αρκετές φορές στη Γερμανία, σε διάφορες πόλεις για να είμαι σε θεατρικά Φεστιβάλ που παρακολουθώ χρόνια. Πρόσφατα ταξίδεψα Παρίσι για μια δουλειά, έμεινα 2 βδομάδες και το έζησα σαν ντόπιος. Έτσι θέλω να κάνω κάθε φορά. Να γνωρίζω αυτόν που με φιλοξενεί, να μου πει τα δικά του tips κι απ’ εκεί παίρνω το νήμα.
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε μια δεκαετία; Θέλω να βιοπορίζομαι απ’ τη δουλειά μου, να μην έχω κάθε μήνα το άγχος «τι κάνω τώρα;». Θέλω να διατηρήσω μέχρι τότε την όρεξή μου, την περιέργειά μου, την ενέργειά μου, να μην καθησυχάζομαι με σχέσεις, καταστάσεις και την ασφάλεια που φέρνουν κάποια πράγματα.
Πώς διατηρεί κανείς το φρέσκο βλέμμα απέναντι στα πράγματα; Με το να αντιστέκεται στο αντίθετο. Όπου πάω να νιώσω εφησυχασμό θα πρέπει να διεκδικήσω ξανά την έκπληξη. Θέλει προσπάθεια αλλά μπορείς να το καταφέρεις.
* Ο Δημήτρης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Γιος της Αμαζόνας» βασισμένο στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Αραούζου. Παραστάσεις κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή, στις 20.30, στον 15ο όροφο της Λεβεντείου Πινακοθήκης, Λευκωσία. Εισιτήρια: €15 και €12. Κρατήσεις στο 70001140 ή alpha@alphasquare.com.cy.
