Με αφορμή τις καλοκαιρινές παραστάσεις του ΘΟΚ με το έργο Μιστέρο Μπούφο, η ηθοποιός Νίκη Δραγούμη μάς μιλά για τον ρόλο που έχει να διαδραματίσει το θέατρο, σε μια εποχή που οι πλείστοι από εμάς έχουμε κλειστεί στον εαυτό μας.
Τι πρόκειται να δούμε στο Μιστέρο Μπούφο, του Ντάριο Φο; Θα δείτε την ιστορία της γέννησης του γελωτοποιού σαν βασικό άξονα και άλλες ιστορίες, όπως την ιστορία του τρελού με το θάνατο, του τυφλού και του σακάτη, της Μαρίας στο σταυρό να ξεδιπλώνουν μέσα από αυτήν. Μία ομάδα, από οκτώ ανθρώπους στη σκηνή, να τα δίνουν όλα. Θα γελάσετε, θα κλάψετε και ίσως και να προβληματιστείτε.
Με ποιον τρόπο καυτηριάζει τις φαυλότητες της καθολικής εκκλησίας; Παρουσιάζει εικόνες των θρησκευτικών μυστηρίων όπως τις γνωρίζουμε, για παράδειγμα την ανάσταση του Λάζαρου και το γάμο στην Κανά, φανερώνοντας πως η εκκλησία και οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα χριστιανικά σύμβολα για να κερδίσουν ισχύ. Αντιπαρατάσσει τον ανήσυχο και τον τρελό στη λογική και τη δύναμη της καθολικής εκκλησίας.
Ποιο είναι κατά τη γνώμη σου το πιο δυνατό σημείο της παράστασης; Δεν ξέρω αν υπάρχει ένα δυνατό σημείο. Υπάρχουν εφτά υπέροχοι συνάδελφοι, που πραγματικά είναι εκεί ο ένας για τον άλλον. Ένας σκηνοθέτης με τις ιδέες του, μια βοηθός σκηνοθέτη, μια σκηνογράφος και μια χορογράφος που δημιουργούν μία πολύ δυνατή ομάδα.
Πώς ήταν η συνεργασία με τον σκηνοθέτη, Κώστα Γάκη; Νομίζω αυτό που κρατάω από αυτές τις πρόβες είναι η ελευθερία που δίνει στους ηθοποιούς του. Δουλεύει με την «ομάδα» και αφήνει τον ηθοποιό να ψάξει διάφορα μονοπάτια μέχρι να βρει τη δικιά του πορεία στο έργο.
Ποιος θα είναι ο ρόλος σου; Είμαστε όλοι επί σκηνής σε όλη τη διάρκεια της παράστασης με διάφορους ρόλους. Μία από τις ιστορίες ονομάζεται «Η Σφαγή των Αθώων». Σ’ αυτήν υποδύομαι μία μάνα η οποία μιλά για το παιδί της. Και εκεί εξαρτάται από τον κάθε θεατή για το τι θα πιστέψει για αυτήν.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που είχες να αντιμετωπίσεις; Οι πρόβες ήταν από τις πιο απαιτητικές που έχω κάνει. Έπρεπε να είσαι εκεί εκατό τα εκατό. Πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται μόνο την πρόβα και τίποτα άλλο και τις 6 ώρες της πρόβας αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας!
Πότε χαρακτηρίζεις εσύ, ως ηθοποιός, μια παράσταση επιτυχημένη; Αν θα μιλήσω από την πλευρά του ηθοποιού, θα έλεγα όταν μέσα από τις πρόβες γίνει μια όμορφη δουλειά με τους υπόλοιπους συναδέλφους και τον σκηνοθέτη. Μια δουλειά που θα με εξελίξει και θα με πάει ένα βήμα πιο κάτω. Και σίγουρα η απόλυτη επιτυχία είναι όταν αυτή η δουλειά έχει απήχηση στον κόσμο και καταφέρνει παράσταση και κοινό να γίνουν συγκοινωνούντα δοχεία.
Τι σημαίνει για εσένα το θέατρο; Μία υπέροχη διαδικασία. Μία ανακάλυψη κάθε φορά ενός ρόλου και αναπόφευκτα και του εαυτού μας. Συνεργασίες με καινούριους ή και παλιούς συνεργάτες. Και το κυριότερο, η άμεση επαφή με το κοινό που ταξιδεύει μαζί σου στην πορεία του ρόλου και της ιστορίας.
Τι ρόλο έχει να διαδραματίσει στις μέρες μας; Ζούμε σε μία εποχή όπου έχω την αίσθηση ότι ο κάθε ένας κλείστηκε στον εαυτό του. Απομονωθήκαμε μπροστά από οθόνες. «Ζούμε» μέσα από τους υπολογιστές, την τηλεόραση και έχουμε δεσμευτεί με ένα κινητό στο χέρι. Το θέατρο είναι ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Αφήνει τη φαντασία του θεατή να ταξιδέψει. Βοηθά τον θεατή να σκεφτεί, να ξεφύγει και ακόμα να του δημιουργήσει απορίες.
Το κυπριακό θέατρο σε ποια φάση βρίσκεται αυτή την περίοδο; Αν και μία δύσκολη περίοδος όπου αναγκαζόμαστε να κάνουμε δύο και τρεις δουλειές για να αντεπεξέλθουμε οικονομικά, θεωρώ ότι έχουν έρθει σκηνοθέτες και ηθοποιοί που έχουν να προσφέρουν. Ξέρω ότι ποτέ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα στο δικό μας χώρο και υπήρξαν σπουδαίες προσωπικότητες όπως οι Εύης Γαβριηλίδης, Λένια Σορόκου, Στέλιος Καυκαρίδης, Σπύρος Σταυρινίδης, η Τζένη ΓαΪτανοπούλου, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Νίκος Χαραλάμπους που «πολέμησαν» και κατοχύρωσαν κάποια κεκτημένα που έχει αυτή τη στιγμή ο Κύπριος ηθοποιός. Δυστυχώς βλέπουμε ότι η πολιτεία αδιαφορεί για τον πολιτισμό και τη θεατρική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν κονδύλια για να στηρίξουν το θέατρο και τους εργάτες του. Πρέπει να καταλάβουμε και να δούμε ότι το θεατρικό στερέωμα της Κύπρου έχει ικανούς και ταλαντούχους ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν στην ανάπτυξη του πολιτισμού και την προώθησή του στο εξωτερικό.
Info: 27/6, 21:00, Λευκωσία, Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ’ (Σχολή Τυφλών). 4/7 και 5/7, 21:00, Πάφος, Αρχαίο Ωδείο Πάφου, 12/7 και 13/7, 21:00, Λεμεσός, Κηποθέατρο Λεμεσού. 18/7, 21:00, Λάρνακα, Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο. 25/7, 21:00, Επαρχία Αμμοχώστου, Δημοτικό Αμφιθέατρο Δερύνειας
