Το Θέατρο Ρουσταβέλι, το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα θέατρα της Γεωργίας, παρουσιάζει στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος την τραγωδία του Σοφοκλή, Ηλέκτρα, σε μια συγκλονιστική και συναρπαστική προσαρμογή, σε σκηνοθεσία των Ρόπερτ Στούρουα, καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου Ρουσταβέλι και διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, Γρηγόρη Καραντινάκη και Νικολόζ Χάινε-Σβελίτζε.
Η ευφάνταστη παραγωγή του Ρόπερτ Στούρουα πρωτοπαρουσιάστηκε επί σκηνής στις 31 Οκτωβρίου 2014, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Υπόσχεται μια ιστορία παλιά όσο και ο χρόνος και συγκλονιστική όσο και τα σημερινά πρωτοσέλιδα.
Στην Ηλέκτρα, η οποία αντιπροσωπεύει την τελευταία και ωριμότερη δημιουργική περίοδο του Σοφοκλή, εξιστορείται το φονικό στο παλάτι των Ατρειδών, το οποίο κορυφώνεται με τη μητροκτονία του Ορέστη.
Εστιάζοντας στη δύναμη των γυναικών που βρίσκονται παγιδευμένες σε ένα πατριαρχικό σύστημα, στις πολύπλοκες δυναμικές της οικογένειας και του φύλου, απόλυτα σχετικές με το σήμερα, στον πολιτικό ακτιβισμό που μας καλεί να υψώσουμε τη φωνή μας ακούραστα στο όνομα της δικαιοσύνης, η ευφάνταστη παραγωγή του Ρόπερτ Στούρουα καταφέρνει να δημιουργήσει ένα τοπίο αγωνίας και έντασης που ωθεί την πλοκή στην αναπόφευκτη έκβασή της.
Τετάρτη 25 Ιουλίου, Αρχαίο Ωδείο Πάφου, Παρασκευή 27 Ιουλίου, Σκαλί Αγλαντζιάς, 8.45μ.μ. 70002414, Με αγγλικούς και ελληνικούς υπέρτιτλους, www.greekdramafest.com
Σημείωμα παραγωγής
Είναι συναρπαστικό να βλέπεις πώς φαίνεται η δύναμη και η αυτενέργεια στις γυναίκες που είναι παγιδευμένες σε ένα πατριαρχικό σύστημα. Οι δυναμικές του φύλου στο έργο, είναι απόλυτα σχετικές με το σημερινό μας κόσμο. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο πολιτικός ακτιβισμός που βλέπουμε επί σκηνής καλώντας μας να υψώσουμε τη φωνή μας ακούραστα στο όνομα της δικαιοσύνης, παράλληλα με την απροσδόκητη θλίψη, το χιούμορ και τις πολιτικές ίντριγκες , είναι έντονα και συγκλονιστικά. Το σκηνικό δημιουργεί ένα μεγαλειώδη ανοιχτό χώρο που ρίχνει το κοινό σε ένα χρόνο που κυμαίνεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Οι σχεδιαστές φωτισμού και ήχου ολοκληρώνουν αυτήν την ισχυρή ομάδα καλλιτεχνών, δημιουργώντας ένα τοπίο αγωνίας και έντασης που ωθεί την πλοκή στην αναπόφευκτη έκβασή της.
Η σύνθετη δυναμική της οικογένειας διαμορφώνει επίσης την πορεία του έργου με ισχυρούς τρόπους. Το πάθος και η ακρίβεια του αρχαίου λόγου συνεχίζει να δρα κατά τη διάρκεια της παράστασης – σε υπέροχη ακεραιότητα.
Η παραγωγή Ηλέκτρα του Θεάτρου Ρουσταβέλι, προσφέρει μια εκ νέου αφήγηση του αρχαίου Ελληνικού δράματος, γεμάτη δράση. Ωθούμαστε στην πικρή και αιματηρή έκβαση του έργου – το Γεωργιανό κοινό είναι κατενθουσιασμένο με τις σύγχρονες προσεγγίσεις και τάσεις που χρησιμοποιούνται στην παράσταση. Αυτός είναι και ο λόγος που η εν λόγω παραγωγή έχει αποσπάσει θετικές κριτικές και έχει κερδίσει μια τεράστια βάση υποστηρικτών, τα τελευταία τρία χρόνια.
Η ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση/Διασκευή: Γρηγόρης Καραντινάκης και Νίνο Κατίντζε
Σκηνοθεσία: Ρόπερτ Στούρουα
Σκηνοθετική ομάδα: Γρηγόρης Καραντινάκης και Νικολόζ Χάινε-Σβελίτζε
Σκηνικά/Κοστούμια: Μιριάν Σβελίτζε
Μουσική επιμέλεια: Ία Σακαντελίτζε
Χορογραφία: Κοτέ Πουρτσελάτζε
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρουσουντάν Μπαρπακάτζε
Διανομή:
Παιδαγωγός: Ηράκλη Ματσαρασβίλι
Ορέστης: Ντάβιτ Γκοτσιρίτζε / Λάσσια Τσουχαρασβίλι
Ηλέκτρα: Έκα Μολοντινασβίλι
Χρυσόθεμις: Λέλα Αχαλάια / Τάμτα Ινασβίλι
Κλυταιμνήστρα: Νίνο Κασράντζε
Αίγισθος: Πέσο Ζανγκούρι
Πυλάδης: Γκάγκι Σβανίτζε
Χορός: Μανάνα Αμπραμισβίλι, Λέλα Αχαλάια, Τάμτα Ινασβίλι, Κέτι Σβανίτζε, Κέτι Κχιτίρι, Άνα Αμιλαχβάρι
Στην παράσταση γίνεται χρήση μουσικής των Toru Takemitsu, Mark Isham, David Lang, Ólafur Arnalds και Rammstein.
Περίληψη
Στην Ηλέκτρα, ο Σοφοκλής δραματοποιεί ένα από τα πιο ζοφερά επεισόδια του μύθου των Ατρειδών: την εκδίκηση της Ηλέκτρας και του Ορέστη για τον φόνο του Αγαμέμνονα, που διέπραξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγισθος.
Ο Αγαμέμνων κατά την επιστροφή του από την Τροία δολοφονήθηκε από τη σύζυγό του Κλυταιμνήστρα και τον εξάδελφό του και εραστή της Αίγισθο. Η κόρη του Ηλέκτρα, φοβούμενη για την τύχη του μικρού αδελφού της Ορέστη, τον παρέδωσε κρυφά σε έναν πιστό δούλο, ο οποίος τον μετέφερε στην περιοχή Κρίσα της Φωκίδας, στο βασιλιά Στρόφιο.
Κεντρική μορφή του δράματος, η Ηλέκτρα, διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του φόνου του πατέρα της παρακαλώντας τους θεούς να βοηθήσουν στην τιμωρία των δολοφόνων του. Η επιστροφή του αδελφού της, του εξόριστου Ορέστη, δρομολογεί το έργο της τιμωρίας που θα ολοκληρωθεί με την πράξη του διπλού φόνου. Η Ηλέκτρα, πλάσμα απειλητικό και άγριο, μετουσιώνει τον θρήνο σε όργανο εκδίκησης.
Η τραγωδία Ηλέκτρα αντιπροσωπεύει την τελευταία και ωριμότερη δημιουργική περίοδο του Σοφοκλή. Στο έργο αυτό, ο Σοφοκλής τοποθετεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του τη μορφή της Ηλέκτρας και τα ακραία συναισθήματά της: το πάθος της εκδίκησης από το οποίο δονείται, την οδύνη για τον άδικο θάνατο του πατέρα και τη στέρηση του Ορέστη.
Η ιστορία του οίκου των Ατρειδών χρησιμοποιήθηκε από όλους τους τραγικούς, αλλά η διαφορά στο έργο του Σοφοκλή είναι ότι η μητροκτονία γίνεται με τη συγκατάβαση των θεών και είναι απόλυτα δικαιωμένη.
Shota Rustaveli State Drama Theatre
Το όνομα του Κρατικού Θεάτρου Ρουσταβέλι τυγχάνει σεβασμού τόσο στη Γεωργία όσο και στο εξωτερικό. Μακρά συνδεδεμένοι με το υψηλό καλλιτεχνικό θέατρο, τους ταλαντούχους ηθοποιούς και τους πρωτοπόρους παραγωγούς, οι σκηνοθέτες συνεχίζουν να συνεργάζονται σε εναλλακτικές, εμπνευσμένες και σύγχρονες παραγωγές. Έξω από τη Γεωργία, χαρακτηρίζεται συχνά ως «Θέατρο των Αστέρων» προς τιμήν των χαρισματικών ηθοποιών του. Διακεκριμένο για το νεανικό του σθένος και τη συνεχή αναζήτηση νέων θεατρικών κατευθύνσεων και μορφών, το θέατρο Ρουσταβέλι για περισσότερο από έναν αιώνα αποτελεί το επίκεντρο της εθνικής έκφρασης της Γεωργίας. Τότε και τώρα, η «φιλοσοφία» του θεάτρου υπήρξε πάντα η παρουσίαση ρεπερτορίου που να καταπιάνεται με κοινωνικά θέματα και να είναι βαθιά δημιουργικό.
Με τα χρόνια, οι καλύτεροι συγγραφείς και καλλιτέχνες της χώρας έχουν πραγματοποιήσει αμέτρητες παραγωγές στο θέατρο Ρουσταβέλι. Κάθε ένας από τους μεγάλους σκηνοθέτες του θεάτρου έχει αφήσει τη δική του σφραγίδα στο θέατρο, όπως επίσης και όλα τα επιλεχθέντα έργα για τη σαφήνεια του νοήματος και την κοινωνική τους σημασία, χωρίς κανένα καλλιτεχνικό συμβιβασμό.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, οι άνθρωποι που απαρτίζουν το θέατρο έχουν δεθεί με ένα κοινό δημιουργικό και πολιτικό φρόνημα, ακούραστη ενέργεια και με μια μεγάλη κοινή περιέργεια για τη ζωή.
Πηγή: philenews
