Η ηθοποιός, που λάτρεψε το θέατρο όταν υποδύθηκε το ρόλο του καθρέφτη της κακιάς μάγισσας στο Δημοτικό της Φανερωμένης στη Λευκωσία και ασχολήθηκε τελικά μ’ αυτό χρόνια αργότερα, έχει ένα όνομα που στα λατινικά σημαίνει ποίημα κι ένα πλατύ χαμόγελο που σ’ αγκαλιάζει ζεστά. Σε λίγες μέρες φτάνει στην Κύπρο με τη νέα της παράσταση για τα παιδιά, ντυμένη κι αυτη –όπως συνηθίζει- με κλασική μουσική.
Ονειρευόταν να γίνει µια καλή τραγουδίστρια όπερας, αλλά µπήκε τελικά στο Εθνικό Θέατρο γιατί δεν ήθελε να κάνει την ίδια δουλειά µε τον σύζυγό της. Όταν τα παιδιά της, η Χριστίνα –που σήµερα την ακολουθεί στο θέατρο- και ο Βίκτωρας ήταν µικρά, σκέφτηκε να φτιάξει µια θεατρική οµάδα για να περνούν όλοι τα Σαββατοκύριακα καλά. «Μάζεψα 30 παιδιά», θυµάται. «Ξεκίνησα να γράφω γιατί δεν υπήρχαν έργα µε 30 ρόλους – ήθελα, να είναι όλα ευχαριστηµένα. Άρχισα να σκηνοθετώ και ξαφνικά ανακάλυψα έναν εαυτό που δεν ήξερα ότι έχω. Έτσι δηµιουργήσαµε τους «Ρακοσυλλέκτες», γιατί µαζεύαµε, στην κυριολεξία, από τα σκουπίδια άχρηστα – για άλλους – αντικείµενα και φτιάχναµε τα σκηνικά µας. Τι πιο ωραίο από το να είσαι παιδί και να ασχολείσαι µε το θέατρο».
Θυμάστε τα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσατε; Ναι τα θυμάμαι. Είναι τα κλασικά παραμύθια με τα οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Εκείνο που θυμάμαι όμως περισσότερο είναι το παραμύθι «Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι» κι αυτό γιατί όταν πήγαινα στη Φανερωμένη, στη Δ’ τάξη του Δημοτικού (ζούσαμε τότε στην Κύπρο, ήμουν οκτώ χρονών όταν μετατέθηκε στη Λευκωσία ο πατέρας μου, καθηγητής στην Terra Santa), με είχαν διαλέξει για τον ρόλο του καθρέφτη της κακιάς βασίλισσας. Ο ρόλος είχε πολύ τραγούδι. Η παράσταση αυτή με σημάδεψε. Ήταν η πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Από τότε, όποτε γινόταν κάτι θεατρικό στο σχολείο, επιδίωκα να συμμετέχω κι εγώ.
Στην τελευταία παράσταση που δώσατε στην Κύπρο υποδυθήκατε ένα μικρό ρόλο, κάτι που δεν συνηθίζετε. Το κάνατε τιμητικά, όπως είχατε πει. Αλήθεια, τι σας άφησαν τα τέσσερα χρόνια που ζήσατε στο νησί; Η Κύπρος έπαιξε γενικότερα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Ο πρώτος μου ρόλος μου δόθηκε στην Κύπρο. Ο πρώτος μου έρωτας ήταν Κύπριος. Οι παρέες μου ήταν πάντα από την Κύπρο. Ο καλύτερός μου εργοδότης -ο Νεόφυτος Σωφρονίου –ήταν Κύπριος. Τον λάτρευα και σ’ αυτόν οφείλω αυτό που είμαι σήμερα. Τι άλλο να σας πω…
Πώς ήταν η ζωή σας σαν παιδί; Πολύ παιχνίδι-πολύ διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων –πολλές δραστηριότητες. Ήταν μια πολύ γεμάτη ζωή με πολλή αγάπη μέσα στην οικογένεια.
Τη ζωή σας την χαρακτηρίσατε παραμυθένια. Υπάρχουν στιγμές που ξεχωρίζετε; Δύσκολο να διαλέξω. Τι να πω; Θα έπρεπε να γράψω ένα βιβλίο πάντως. Όλα ήταν όμορφα. Ο πατέρας βέβαια ήταν πολύ αυστηρός αλλά η μανούλα σκέτη ζάχαρη. Ζάχαρη! Έτσι τη φώναζα.
Αν ένα παιδί σας ζητούσε να του πείτε σήμερα ένα δικό σας παραμύθι ποια θα ήταν τα χαρακτηριστικά του ήρωα σας; Ένας ήρωας που δεν τα παρατά. Που επιμένει, που ξεπερνά κάθε εμπόδιο. Που δεν θυμώνει ποτέ. Ένας ήρωας που ελπίζει και χαμογελά.
Ποιος είναι ο δικός σας αγαπημένος ήρωας; Ο «Οδυσσέας».
Έχουμε τελικά ανάγκη από ήρωες; Πιστεύω πως έχουμε ανάγκη από πρότυπα.
Και από παραμύθια. Αυτά τα έχουμε ανάγκη; Ναι. Όλοι έχουμε ανάγκη από παραμύθια και οι μικροί και οι μεγάλοι. Τα παραμύθια ομορφαίνουν τη ζωή μας.
Θα λέγατε πως κρύβετε ένα παιδί μέσα σας; Έχω ξεχάσει πόσο χρονών είμαι. Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι σαν παιδί.
Τα παιδιά πιστεύετε πως σήμερα έχουν αλλάξει; Για μένα τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Μπορεί η τεχνολογία να τους κάνει πολλή παρέα τα τελευταία χρόνια, είμαι όμως σε θέση να βλέπω ότι έχουν ανάγκη και τη χρυσόσκονη, την τρυφερότητα και τη μαγεία του θεάτρου.
Πώς έχετε μεταφέρει στη σκηνή την παράσταση «Χένσελ και Γκρέτελ» που θα δούμε στην Κύπρο; Με μεγάλο σεβασμό σε όλους τους τομείς. Θεωρώντας ότι οι μικροί μας φίλοι είναι το υψηλότερο κοινό.
Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη παράσταση; Στο πλαίσιο της απόφασής μας να δώσουμε στα παιδιά ακούσματα κλασικής Μουσικής (απαραίτητα για την καλλιέργεια του μουσικού τους αισθητηρίου) διαλέξαμε, οι συνεργάτες μου κι εγώ, αυτό το παραμύθι των αδελφών Γκριμ ντυμένο με την υπέροχη μουσική του Έγκελμπερτ Χούμπερντινκ, κλασικού συνθέτη της σχολής του Βάγκνερ. Από την άλλη μεριά το παραμύθι αυτό με βοήθησε να περάσω στα παιδιά πολύτιμα – κατά τη γνώμη μου- μηνύματα.
Ταξιδεύετε μικρούς και μεγάλους στον κόσμο των παραμυθιών. Αλήθεια με τι ταξιδεύετε εσείς κα Ρουγγέρη; Πάντα παρέα με την οικογένειά μου, μέσα στους πανέμορφους αλλά δύσκολους δρόμους του θεάτρου. Και σας βεβαιώ ότι είναι κάτι που με γεμίζει χαρά γιατί με φέρνει πάνω απ’ όλα κοντά στα παιδιά.
* «Χένσελ και Γκρέτελ» (Κύπρια 2018), 21/9 Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο Λεμεσού, 18:00. 22/9 Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου 18:00 και 20:30, www.soldoutticketbox.com
