Βασίλης Δανέλλης & Γιάννης Ράγκος: Το φαινόμενο της αστυνομικής λογοτεχνίας

Πιερής Παναγή

20 Σεπτεμβρίου 2018, 10:30

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για αυτό;
Γ.Ρ.: Πρόκειται για 21 πρωτότυπα διηγήματα σημαντικών σύγχρονων αστυνομικών συγγραφέων από επτά βαλκανικές χώρες (Ελλάδα, Βουλγαρία, Κροατία, Ρουμανία, Σερβία, Σλοβενία, Τουρκία) που για πρώτη φορά στα διεθνή εκδοτικά χρονικά συγκεντρώνονται σε μια συλλογή, η οποία αναδεικνύει την ποικιλομορφία και τον δυναμισμό του -εν πολλοίς, «άγνωστου»- βαλκανικού αστυνομικού αφηγήματος.

Πόσο δύσκολο ήταν ως εγχείρημα να εντοπίσετε και να πείσετε τους συγγραφείς του βιβλίου;
Β.Δ.: Ήταν μια απαιτητική διαδικασία, καθώς για τις περισσότερες χώρες δεν γνωρίζαμε πολλά. Ζητήσαμε τη βοήθεια μεταφραστών, εκδοτών, αλλά και συγγραφέων από αυτές τις χώρες πριν κάνουμε την τελική επιλογή μας. Θέλαμε οι συμμετέχοντες να εκπροσωπούν διαφορετικές συγγραφικές γενιές και ξεχωριστά υποείδη της αστυνομικής αφήγησης, ώστε οι αναγνώστες να αποκτήσουν όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα για την αστυνομική λογοτεχνία κάθε χώρας. Η ανταπόκριση που λάβαμε ήταν πολύ θετική και ενθαρρυντική.

Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς κάνουν αναφορές στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα της χώρας τους. Το περιμένατε; Οι συγγραφείς είναι σε μια διαρκή παρατήρηση των γύρω τους τελικά;
Β.Δ.: Όπως επισημαίνουμε και στον πρόλογο του τόμου, φαίνεται ότι στη βαλκανική αστυνομική λογοτεχνία η πολιτική δεν αποτελεί απλώς μια θεματική, αλλά έχει οργανικό ρόλο στην εξέλιξη και τη διαμόρφωσή της, καθώς ακόμα κι όταν δεν αποτελεί τη βασική πλοκή, τη «διαποτίζει».
Γ.Ρ.: Από την πλευρά μου, ομολογώ πως δεν είχα ιδέα τι (και, κυρίως, πώς) γράφουν οι Βαλκάνιοι αστυνομικοί συγγραφείς. Έτσι τα διηγήματα του τόμου με εξέπληξαν για τη λογοτεχνική ποιότητά τους και, παράλληλα, μου πρόσφεραν απεριόριστη πρόσβαση σε αθέατες πλευρές της καθημερινότητας στις χώρες αυτές.

Τι πρέπει να έχει απαραιτήτως ένα αστυνομικό μυθιστόρημα;
Γ.Ρ.: Ό,τι και η καλή λογοτεχνία, γενικώς: υψηλή λογοτεχνικότητα, δουλεμένους χαρακτήρες, αξιοπρόσεκτη ιστορία, υπαρξιακή και κοινωνική ματιά. Και επιπλέον, άρτια δομή και στέρεη πλοκή.

Αλήθεια, πώς μπήκε η αστυνομική λογοτεχνία στη ζωή σας;
Γ.Ρ.: Από την εφηβεία, κυρίως με προτροπή του πατέρα μου, που ήταν βιβλιόφιλος ολκής. Ξεκίνησα με τα «βασικά» (Κόναν Ντόιλ, Κρίστι κ.λπ.) κι ύστερα βούτηξα πιο βαθιά: Χάμετ, Τσάντλερ, Σιμενόν, Χάισμιθ. Κατόπιν, ο δρόμος δεν είχε τελειωμό.
Β.Δ.: Εγώ ξεκίνησα ακόμα πιο νωρίς με παιδικά αστυνομικά που μου αγόραζε η θεία μου, Τιτίνα Δανέλλη, η οποία είναι επίσης συγγραφέας και σιγά σιγά με εκπαίδευσε να διαβάζω λογοτεχνία, αστυνομική και όχι μόνο.