Με αφορμή την παράσταση «Αχαρνής» που έρχεται στην Κύπρο, ο κορυφαίος ηθοποιός μάς μιλά για την ειρήνη που αποτελεί το αγαπημένο θέμα του Αριστοφάνη, και το θέατρο, για το οποίο αν δεν καταθέτεις την ψυχή και το πνεύμα σου, έχεις αποτύχει πριν καν ανέβεις στη σκηνή.
– Τι πραγματεύεται το έργο; Πραγματεύεται την ειρήνη, το αγαπημένο θέμα του Αριστοφάνη, με αφορμή τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και την κατάχρηση εξουσίας από τους πολιτικούς. Το μέγα εύρημα του έργου είναι αυτός ο χαρακτήρας, ο Δικαιόπολις, ένας αντιφατικός χαρακτήρας. Είναι ευγενής και λαϊκός, πονηρός και έξυπνος, περίεργος και φυσιολογικός, μια πολυσύνθετη προσωπικότητα. Αυτός ο πολυμήχανος τύπος, λοιπόν, σκέφτεται τη λύση, ουσιαστικά για τον εαυτό του. Πηγαίνει στη Βουλή, λέει ότι πρέπει να επιτύχουν την ειρήνη, κανείς δεν τον ακούει και αποφασίζει να κλείσει ειρήνη «αποκλειστική», όπως λέει, για τον εαυτό του, τη γυναίκα του και τα παιδάκια του, για κανέναν άλλον. Στέλνει, λοιπόν, κάποιον στη Σπάρτη και πετυχαίνει να κλείσει ειρήνη για τον εαυτό του και ανοίγει τη δική του αγορά και αρχίζει να πουλάει και να αγοράζει και όλοι αρχίζουν να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ειρήνη που έχει κλείσει ο Δικαιόπολις, χωρίς όμως αυτοί να σκέφτονται ότι μπορούν και οι ίδιοι να το επιτύχουν. Είναι το πρώτο έργο που έγραψε ο Αριστοφάνης, στα 19 του χρόνια, ένα σπουδαίο έργο και κατά συνέπεια μια σπουδαία παράσταση που κάναμε, με έναν φοβερό ρόλο. Ο ρόλος του Δικαιόπολις είναι ένας από τους μεγαλύτερους ρόλους και του Αριστοφάνη αλλά και στο παγκόσμιο θέατρο.
– Ήταν απαιτητικός, δύσκολος; Ήταν δύσκολος γιατί είναι και μεγάλος και σε διάρκεια. Είναι συνέχεια μέσα στο έργο, δεν φεύγει σχεδόν ποτέ από τη σκηνή. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα και μάλιστα σε θέατρα τα οποία είναι ανοιχτά και θέατρα τα οποία απευθύνονται στον κόσμο, έχουν μια εξωστρεφή διάθεση και απευθυντική προς το κοινό. Από εκεί και πέρα, το θέατρο γενικώς είναι μια κουραστική δουλειά γιατί δεν πας το πρωί σε ένα γραφείο και κάνεις μερικούς λογαριασμούς. Δεν υποτιμώ καμία δουλειά, αλλά εδώ μιλάμε για κατάθεση ψυχής. Πρέπει να έχεις μια καλή φυσική κατάσταση και το μυαλό σου να είναι σε εγρήγορση. Η έκθεση στο κοινό είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα, όπως αυτή κι αν εκφράζεται, είτε μέσα από το χορό, είτε μέσα από την υποκριτική. Ακόμα και τα μοντέλα τα οποία εμφανίζονται πάνω στην πασαρέλα, εκτίθενται σε τόσα χιλιάδες μάτια και αυτό δεν είναι εύκολο. Πόσο μάλλον όταν εκείνη τη στιγμή καταθέτεις και την ψυχή σου και θέλεις να το κάνεις όσο καλύτερα γίνεται. Είναι μια δύσκολη, αλλά την ίδια στιγμή και καταπληκτική δουλειά, γι’ αυτό και την κάνουμε άλλωστε.
– Συνεχίζει μέχρι και σήμερα να σας ιντριγκάρει το θέατρο. Ούτε νομίζω πως θα πάψει ποτέ να με ιντριγκάρει.
– Κάθε φορά που ανεβαίνετε στη σκηνή νιώθετε σαν να είναι η πρώτη; Νομίζω πως μόνο με αυτή τη διάθεση μπορεί να ανέβει ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή. Αλλιώς έχει αποτύχει πριν καν ανέβει και καλύτερα να μην το κάνει. Γιατί να ταλαιπωρείται ο ίδιος, γιατί να ταλαιπωρεί και το κοινό; Εγώ σε αυτό το πράγμα πιστεύω. Ο ηθοποιός πρέπει να ανεβαίνει στη σκηνή και να τα δίνει όλα.
– Ο σκηνοθέτης, Κώστας Τσιάνος, δήλωσε «αν δεν είχα τον Πέτρο Φιλιππίδη, δεν θα έκανα την παράσταση». Είναι μεγάλη η ευθύνη; Με τιμά αυτό που λέει αλλά κι εγώ τον Κώστα τον θαυμάζω, τον εκτιμώ και τον αγαπώ πολύ – κλείνουμε ακριβώς 20 χρόνια από τότε που αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί. Αλλά κι εγώ, αν δεν ήταν ο Κώστας Τσιάνος πιθανότατα να μην έκανα την παράσταση και σίγουρα δεν θα κάναμε αυτή τη σπουδαία παράσταση. Εξαιτίας του έχει γίνει μια σπουδαία δουλειά που πιστεύω ότι θα τη συζητάμε για αρκετά χρόνια. Είμαι περήφανος και για τη συνεργασία μας γιατί είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες όλων των εποχών.
– Υπάρχουν «Δικαιοπόλεις» στη σημερινή εποχή; Όλος ο κόσμος προσπαθεί για την ειρήνη. Αυτό που γίνεται στο θέατρο όμως, δεν μπορεί να το καταφέρει κανείς στην πραγματική ζωή. Γι’ αυτό και το θέατρο είναι μαγικό, γι’ αυτό και μας αρέσει και το αγαπάμε. Γιατί μας ταξιδεύει, μας λέει το παραμύθι και εμείς, από τη στιγμή που είμαστε διατεθειμένοι να το πιστέψουμε, είμαστε όλοι λίγο-πολύ οι ήρωες τους οποίους βλέπουμε πάνω στη σκηνή.
Info: Αχαρνής, 21/9, Λάρνακα, Παττίχειο Αμφιθέατρο, 24665795. 22/9, Λευκωσία, Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών, 22314507. 23/9, Λεμεσός, Δημοτικό Κηποθέατρο, 25343341. Ώρα έναρξης παραστάσεων: 21:00.
