Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Τένεσι Ουίλιαμς, που καταδεικνύει την αναλγησία του μακαρθισμού και των κοινωνικών συμβάσεων στην Αμερική της δεκαετίας του ’50, προτείνει από την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου ο Θεατρικός Πολυχώρος Εστία.
Ο λόγος για το αινιγματικό και αυτοψυχαναλυτικό «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή και Κυριακή σε σκηνοθεσία Άγι Παΐκου.
Όπως τα περισσότερα έργα του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα περικλείει και αυτοβιογραφικές του εμπειρίες. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ, το 1958, σε ενιαία παράσταση μαζί με ένα άλλο μονόπρακτο του, το «Κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ», υπό το γενικό τίτλο «Garden district». Έναν χρόνο αργότερα, το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» γνώρισε τεράστια επιτυχία ως κινηματογραφική ταινία του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, με πρωταγωνιστές την Κάθριν Χέμπορν, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Μοντγκόμερι Κλιφτ.
Λευκωσία, Θεατρικός Πολυχώρος Εστία, κάθε Παρασκευή στις 8.30μ.μ. και Κυριακή στις 7μ.μ. 97790533
Στις τέσσερις σκηνές που αποτελούν αυτό το μεγάλο μονόπρακτο, τα γεγονότα που προσδιορίζουν την πλοκή έχουν ήδη συμβεί ενώ ο κεντρικός ήρωας, ο Σεμπάστιαν Βέναμπλ, είναι απών. Ο εφιαλτικός θάνατός του –μια ομάδα αγριεμένων, πεινασμένων νεαρών τού επιτέθηκε και τον κατασπάραξε– συνέβη απροσδόκητα το περσινό καλοκαίρι. Ήταν ένας μπον-βιβέρ, που συνοδευόταν πάντα από τη Βάιολετ, την εξαιρετικά κομψή μητέρα του κι ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από νέους και ωραίους άντρες, ενδεχομένως εραστές του. Εννέα μήνες του χρόνου ζούσε την ανέμελη, κοσμική ζωή του τζετ σετ της εποχής ενώ τους τρεις μήνες του καλοκαιριού έγραφε ένα ποίημα. Το μοιραίο καλοκαίρι ο Σεμπάστιαν δεν έκανε διακοπές με τη μητέρα του, Βάιολετ, η οποία παρουσίασε κάποιο πρόβλημα υγείας, αλλά με την ξαδέλφη του, Κάθριν, αθώα και ανέτοιμη να υποδυθεί τον ρόλο του «κράχτη», σύμφωνα με την ίδια.
Η Βάιολετ κατηγορεί την Κάθριν ως ιδιοτελή και ανίκανη να προστατέψει τον ευαίσθητο δημιουργό, την κλείνει σε ψυχιατρική κλινική και επιδιώκει να της γίνει λοβοτομή, για να πάψει να αφηγείται το φριχτό τέλος του Σεμπάστιαν, διασύροντας τη μνήμη του ανυπεράσπιστου ποιητή. Η αντιπαράθεση και η κατάθεση ψυχής των δυο γυναικών τις τοποθετούν στην πρώτη γραμμή των μεγάλων ηρωίδων του Τένεσι Ουίλιαμς.
Η Βάιολετ, η οποία συντηρεί οικονομικά την οικογένεια της Κάθριν, επιθυμεί διακαώς να εξουθενώσει οριστικά τη μαρτυρία της Κάθριν (ήδη έγκλειστης σε νευρολογική κλινική) που αφορά τον αποτρόπαιο θάνατο του γιου της. Πρωτίστως γιατί είναι εντελώς αταίριαστος με τον τρόπο που έζησαν (υπό την έννοια ότι ζούσαν –σύμφωνα πάντα με τη Βάιολετ-με άξονα την ομορφιά και την υψηλή αισθητική) αλλά κυρίως γιατί η μαρτυρία της Κάθριν, αποκαλύπτει την ομοφυλοφιλία του γιου της στην πλέον αντιαισθητική εκδοχή της: ο Σεμπάστιαν «νοίκιαζε τις υπηρεσίες» φτωχών αγοριών στη Καμπέθα ντε Λόμπο (Κεφάλι του Λύκου), τη φαινομενικά ειδυλλιακή τοποθεσία όπου περνούσε τις διακοπές του.
Καθώς η περίεργη και σκοτεινή ιστορία εκτυλίσσεται γίνεται πια ξεκάθαρο ότι στόχος της Βάιολετ είναι να δώσει μια γενναιόδωρη χορηγία στον Δρ Τσουκρόβιτς, τον ειδικό γιατρό που έχει προσκαλέσει για να αναλάβει την υπόθεση λοβοτομής της Κάθριν, για να αναστείλει τις όποιες αμφιβολίες του και να προχωρήσει με την επέμβαση.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Άγις Παΐκος
Σκηνικά/ κοστούμια: Μαρίζα Παρτζίλη
Παίζουν: Μήδεια Χάννα (κυρία Βέναμπλ), Ελεωνόρα Σερένα (Κάθριν), Γιώργος Χατζηκυριάκος (Δρ Τσουκρόβιτς), Ζήνα Καυκαρίδου (κυρία Χόλυ), Χρήστος Χρυσάνθου (Τζωρτζ), Μαρία Ζίττη (αδελφή Ευτυχία) Σταματία Γκρέκο (δεσποινίς Φόξχιλ)
Άγις Παΐκος: Η δική μου ανάγνωση
«Το έργο επιδέχεται πολλές αναγνώσεις, ανάλογα με το πρίσμα μέσα από το οποίο θα επιλέξει να το δει ο εκάστοτε σκηνοθέτης» σημειώνει ο σκηνοθέτης. «Θα μπορούσε όντως να είναι ένα έργο με θέμα την αναλγησία του μακαρθισμού και των κοινωνικών συμβάσεων στην Αμερική του ‘50 ή ένα έργο για την ομοφοβία, μέσα σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο, ή ένα έργο για τον καλλιτέχνη που μπορεί να γίνει βορά στα χέρια του κοινού και/ή των κριτικών ή ένα έργο για την παιδική πορνεία και τον σεξοτουρισμό, κυρίως σε φτωχές χώρες της Ασίας ή της Λατινικής Αμερικής ή, ακόμα, ένα έργο για όλα αυτά τα θέματα μαζί».
Η δική του ανάγνωση καταλήγει να αφορά περισσότερο ένα οικογενειακό δράμα, ένα δράμα εμπνευσμένο από την ίδια την οικογένεια του Ουίλιαμς. «Το έργο, πιστεύω, είναι μια κατά πολύ σκοτεινότερη απεικόνιση της οικογένειας του συγγραφέα, κυρίως της σχέσης της μητέρας του Εντουίνα με την αδελφή του Ρόουζ (η οποία είχε υποστεί λοβοτομή το 1943). Το ‘Ξαφνικά πέρσι το Καλοκαίρι’ αποτελεί ένα είδος αρνητικού (φωτογραφικού φιλμ) του άλλου περίφημου αυτοβιογραφικού του έργου, ‘Ο γυάλινος κόσμος’» συμπληρώνει ο Άγις Παΐκος.
«Είναι γνωστό ότι ο συγγραφέας είχε περάσει από τη διαδικασία της ψυχανάλυσης. Μέσα από ένα ψυχαναλυτικό πρίσμα, ένα Φροϋδικό φακό, μπορούμε να διακρίνουμε ότι οι βασικοί χαρακτήρες από το ένα αυτοβιογραφικό έργο μοιάζουν αντανακλάσεις άλλων βασικών χαρακτήρων του άλλου αυτοβιογραφικού έργου μέσα από ένα παραμορφωτικό καθρέφτη: η Βάιολετ από το «Ξαφνικά πέρσι το Καλοκαίρι» είναι μια εφιαλτική παραλλαγή της Αμάντα από τον «Γυάλινο κόσμο» και η Κάθριν μια ακόμα πιο θυματοποιημένη Λώρα. Ο περίεργα απών Σεμπάστιαν παρουσιάζει ουσιαστικές αντιστοιχίες με τον Τομ, δηλαδή τον ίδιο τον Ουίλιαμς».
Πηγή: philenews
