Πέντε ζευγάρια καλλιτεχνών φιλοξενούνται στο χώρο S:2F2 σε μια σειρά από pop-up εκθέσεις κάτω από τον γενικό τίτλο «Share: IRL» (Μοιράσου: στην πραγματικότητα), σε επιμέλεια της Ευαγόριας Δαπόλα. H 4η έκθεση της σειράς με τίτλο «Hide & Seek» παρουσιάζει τη δουλειά του Παναγιώτη Μιχαήλ και της Μισέλ Παντελή, από τις 22 Νοεμβρίου.
Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20.00 και η έκθεση θα διαρκέσει 5 μέρες. Ωράρια: καθημερινά 09.00-17.00, Σάββατο 10.00-13.00
Το να κοιτάξει κανείς, πραγματικά το να κοιτάξει, είναι να θυσιάσει το βλέμμα του σε μια σκηνή, παραμένοντας υπερευαίσθητος στα μυριάδες κρυμμένα στοιχεία που διευκόλυναν την εμφάνισή του θεάματος. Είτε αυτά πρόκειται για ιστορικό τέχνης προηγούμενο, για ένα εγγενώς διεφθαρμένο σύστημα είτε για μια εξαιρετική πολιτική δράση που παρέχεται από έναν ανεξάρτητο πρωταγωνιστή ο οποίος έχει ξεφύγει από το οπτικό πεδίο.
Το «Hide & Seek» δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα συναισθήματα που είναι ενσωματωμένα στα σύγχρονα καθημερινά αντικείμενα, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται σε λειτουργικούς χώρους, επιδεικνύοντας τη συλλογική και προσωπική μνήμη που είναι ενσωματωμένη μέσα. Το θέμα της έκθεσης είναι τόσο μνημειώδες όσο είναι λεπτό, τόσο περίπλοκο όσο είναι απλό και κατέχει πάνω από όλα μια λυρική νεωτερικότητα.
Στην συνάθροισή του με τη μεγαλοπρέπεια και την έντονη συναισθηματική καθαρότητα θα μπορούσε κανείς συναρπαστικά να φανταστεί ότι αυτή η έκθεση είναι μια αλληλεπίδραση του παιγνιδιού, Hide & Seek (κρυφτό), όπου έργα τέχνης και αντικείμενα αποκαλύπτονται μόνο για να κρύψουν τις αληθινές τους μορφές, νοήματα και ταυτότ ητες.
Το έργο του Παναγιώτη Μιχαήλ διακατέχεται από μια διαχρονικότητα, τόσο στη σύλληψή του όσο και στην εκτέλεση του. Το έργο του διατηρεί μια συγκλονιστική μινιμαλιστική ομορφιά στην οποία το οπτικά απροσδόκητο κρατιέται πάντα σε μια εκστατική διαδικασία επίλυσης. Το έργο του ‘ttopin’ μια αλληγορική σημαία, ταιριάζει απόλυτα εδώ, γιατί παρά την έκταση της ιστορικής καταστροφής, της πολιτικής αναταραχής και του εθνικού τραύματος που συνδέεται με αυτό, οι σημασίες του ανατρέπονται και η σημαία του συμπεριφέρεται σαν μνήμη, τόσο ως προσωρινό εμπόδιο όσο και ως πιθανός χώρος αναπροσανατολισμού.
Ο θεατής γίνεται ευχάριστα, αλλά έντονα ζαλισμένος, αναγκασμένος να αναζητήσει νέες δομές μέσα στην αντίληψή του. Έτσι, συνεπώς, ο παρατηρητής εμπλέκεται, εξ ολοκλήρου στην διαδικασία του κοιτάγματος . Η σημαία του γίνεται αποθήκη προσωπικής μνήμης, και κρέμεται έντονα αλλά εντελώς ακατοίκητη από εξωτερικά στοιχεία. Γίνεται έτσι μια προσπάθεια να μεταφερθεί ο χώρος στο παρόν, ώστε να τον απομονώσει ως λείψανο του παρελθόντος.
Η εγκατάσταση της Μισέλ Παντελή αναφέρεται στην «υιοθετημένη κατοικία» της, στο χώρο εργασίας της, που αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο μοτίβο χειρωνακτικής εργασίας. Η καλλιτέχνης έλκεται από τετριμμένα αντικείμενα, τα ελαφρώς άθλια, τα χρονολογημένα και τα απορριπτόμενα – τα πράγματα που συχνά παραβλέπονται ή εξουδετερώνονται σχεδόν στο αόρατο.
Με την επένδυση του χώρου της γκαλερί με πανιά καθαρισμού (βετέξ) που συλλέχθηκαν μέσα σε δύο μήνες, ένα υλικό που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για να καθαρίσουν τη βρωμιά και τα μηχανήματα του καφέ τους, δημιουργεί ένα οπτικό αρχείο της χειρωνακτικής της πραγματικότητας, που επικεντρώνεται σε μια ριζική υλικότητα με ένα σχεδόν θεραπευτικό τρόπο και μια αίσθηση κάθαρσης. Συγχρόνως κρύβει και αποκαλύπτει τους λεκέδες στα ξεσκονόπανα, μέσα από μια διαδικασία κεντήματος που δημιουργεί και μια αισθητικοποίησης του λεκέ και μια μορφή καμουφλάζ.
Με μια πρώτη ματιά φαίνονται κατεστραμμένα ξεσκονιστήρια που αποσυναρμολογούν μια μετα-φεμινιστική κριτική, όμως σε δεύτερη θεώρηση, έχουν επισκευαστεί επιμελώς στο χέρι μέσα από μια σχολαστική διαδικασία κεντήματος που είναι ριωμένη στη γυναικεία παράδοση.
Η εγκατάσταση του έργου της με βάση το χρώμα και το σκοπό των πανιών, επιδιώκει να διατηρήσει την ιστορική αυτονομία του θέματος και ταυτόχρονα, να εξετάσει τη δυνατότητα λειτουργίας ως ενιαίου φορέα. Τα σωματίδια αυτών των αντικειμένων και η μοναδικότητά τους δρουν ως σημείο αναφοράς για πιθανές πολλαπλές μαρτυρίες. Ο αντίκτυπος της εγκατάστασης είναι άμεσος και η επίδρασή της κατακλύζει.
Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20.00 και η έκθεση θα διαρκέσει 5 μέρες. Ωράρια: καθημερινά 09.00-17.00, Σάββατο 10.00-13.00
Το να κοιτάξει κανείς, πραγματικά το να κοιτάξει, είναι να θυσιάσει το βλέμμα του σε μια σκηνή, παραμένοντας υπερευαίσθητος στα μυριάδες κρυμμένα στοιχεία που διευκόλυναν την εμφάνισή του θεάματος. Είτε αυτά πρόκειται για ιστορικό τέχνης προηγούμενο, για ένα εγγενώς διεφθαρμένο σύστημα είτε για μια εξαιρετική πολιτική δράση που παρέχεται από έναν ανεξάρτητο πρωταγωνιστή ο οποίος έχει ξεφύγει από το οπτικό πεδίο.
Το «Hide & Seek» δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα συναισθήματα που είναι ενσωματωμένα στα σύγχρονα καθημερινά αντικείμενα, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται σε λειτουργικούς χώρους, επιδεικνύοντας τη συλλογική και προσωπική μνήμη που είναι ενσωματωμένη μέσα. Το θέμα της έκθεσης είναι τόσο μνημειώδες όσο είναι λεπτό, τόσο περίπλοκο όσο είναι απλό και κατέχει πάνω από όλα μια λυρική νεωτερικότητα.
Στην συνάθροισή του με τη μεγαλοπρέπεια και την έντονη συναισθηματική καθαρότητα θα μπορούσε κανείς συναρπαστικά να φανταστεί ότι αυτή η έκθεση είναι μια αλληλεπίδραση του παιγνιδιού, Hide & Seek (κρυφτό), όπου έργα τέχνης και αντικείμενα αποκαλύπτονται μόνο για να κρύψουν τις αληθινές τους μορφές, νοήματα και ταυτότ ητες.
Το έργο του Παναγιώτη Μιχαήλ διακατέχεται από μια διαχρονικότητα, τόσο στη σύλληψή του όσο και στην εκτέλεση του. Το έργο του διατηρεί μια συγκλονιστική μινιμαλιστική ομορφιά στην οποία το οπτικά απροσδόκητο κρατιέται πάντα σε μια εκστατική διαδικασία επίλυσης. Το έργο του ‘ttopin’ μια αλληγορική σημαία, ταιριάζει απόλυτα εδώ, γιατί παρά την έκταση της ιστορικής καταστροφής, της πολιτικής αναταραχής και του εθνικού τραύματος που συνδέεται με αυτό, οι σημασίες του ανατρέπονται και η σημαία του συμπεριφέρεται σαν μνήμη, τόσο ως προσωρινό εμπόδιο όσο και ως πιθανός χώρος αναπροσανατολισμού.
Ο θεατής γίνεται ευχάριστα, αλλά έντονα ζαλισμένος, αναγκασμένος να αναζητήσει νέες δομές μέσα στην αντίληψή του. Έτσι, συνεπώς, ο παρατηρητής εμπλέκεται, εξ ολοκλήρου στην διαδικασία του κοιτάγματος . Η σημαία του γίνεται αποθήκη προσωπικής μνήμης, και κρέμεται έντονα αλλά εντελώς ακατοίκητη από εξωτερικά στοιχεία. Γίνεται έτσι μια προσπάθεια να μεταφερθεί ο χώρος στο παρόν, ώστε να τον απομονώσει ως λείψανο του παρελθόντος.
Η εγκατάσταση της Μισέλ Παντελή αναφέρεται στην «υιοθετημένη κατοικία» της, στο χώρο εργασίας της, που αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο μοτίβο χειρωνακτικής εργασίας. Η καλλιτέχνης έλκεται από τετριμμένα αντικείμενα, τα ελαφρώς άθλια, τα χρονολογημένα και τα απορριπτόμενα – τα πράγματα που συχνά παραβλέπονται ή εξουδετερώνονται σχεδόν στο αόρατο.
Με την επένδυση του χώρου της γκαλερί με πανιά καθαρισμού (βετέξ) που συλλέχθηκαν μέσα σε δύο μήνες, ένα υλικό που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για να καθαρίσουν τη βρωμιά και τα μηχανήματα του καφέ τους, δημιουργεί ένα οπτικό αρχείο της χειρωνακτικής της πραγματικότητας, που επικεντρώνεται σε μια ριζική υλικότητα με ένα σχεδόν θεραπευτικό τρόπο και μια αίσθηση κάθαρσης. Συγχρόνως κρύβει και αποκαλύπτει τους λεκέδες στα ξεσκονόπανα, μέσα από μια διαδικασία κεντήματος που δημιουργεί και μια αισθητικοποίησης του λεκέ και μια μορφή καμουφλάζ.
Με μια πρώτη ματιά φαίνονται κατεστραμμένα ξεσκονιστήρια που αποσυναρμολογούν μια μετα-φεμινιστική κριτική, όμως σε δεύτερη θεώρηση, έχουν επισκευαστεί επιμελώς στο χέρι μέσα από μια σχολαστική διαδικασία κεντήματος που είναι ριωμένη στη γυναικεία παράδοση.
Η εγκατάσταση του έργου της με βάση το χρώμα και το σκοπό των πανιών, επιδιώκει να διατηρήσει την ιστορική αυτονομία του θέματος και ταυτόχρονα, να εξετάσει τη δυνατότητα λειτουργίας ως ενιαίου φορέα. Τα σωματίδια αυτών των αντικειμένων και η μοναδικότητά τους δρουν ως σημείο αναφοράς για πιθανές πολλαπλές μαρτυρίες. Ο αντίκτυπος της εγκατάστασης είναι άμεσος και η επίδρασή της κατακλύζει.
Πηγή: philenews
