Το έργο ορόσημο του σουρεαλιστικού κινήματος «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ προτείνει από τις 3 Απριλίου το Θέατρο Versus στη Λεμεσό, σε σκηνοθεσία Μηνά Τίγκιλη.
 
Ο Βικτόρ, ένα εννιάχρονο αγόρι με πληθωρική ευαισθησία και ασυμβίβαστη προσωπικότητα αποκαλύπτει μέσα σε μια νύχτα όλη τη βρωμιά και το ψέμα της συμβατικής ζωής που κυριαρχεί στο σπίτι του. Το έργο θίγει τις αθλιότητες της αστικής οικογένειας, όπως η μοιχεία και η αιμομιξία, χρησιμοποιώντας έναν αθυρόστομο και σοκαριστικό λόγο, παράλληλα με μια σουρεαλιστική ποίηση. 

Λεμεσός, Θέατρο Ένα, κάθε Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30 και Κυριακή 19:00 μέχρι αρχές Μαΐου. 99395970.

Η ανακάλυψη του Βικτώρ, την ημέρα των 9ων γενεθλίων του, πως ο πατέρας του διατηρεί εξωσυζυγική σχέση με τη μητέρα της φίλης του Εσθήρ, η οποία αποδεικνύεται τελικώς αδερφή του, είναι το όχημα για να γκρεμιστεί με εκκωφαντικό τρόπο η πλήρης υποκρισίας ζωή των δύο οικογενειών.

Δομημένο γύρω από το συγγραφικό εύρημα που θέλει τον εννιάχρονο Βικτώρ να διαθέτει αφύσικη ανάπτυξη ενήλικου άνδρα, το έργο μαρτυρά εξ αρχής τις προθέσεις του. Ο Βιτράκ απολύτως εσκεμμένα, πιστός στις αρχές του σουρεαλισμού, δε γράφει ένα δράμα, κι ας μεταχειρίζεται απολύτως δραματικά γεγονότα, κι ας κλείνει τη διαδρομή από την άγνοια στη γνώση με έναν θάνατο και μια αυτοκτονία.
 
Η καταβαράθρωση έρχεται μέσα από το όμορφα παράλογο σύμπαν του Ροζέ Βιτράκ , στο οποίο το γκροτέσκο, η ονειροπόληση, η σεξουαλικότητα, ο παραληρηματικός λόγος σε συνδυασμό με την αθυροστομία και την αυθάδεια του Βικτώρ κυριαρχούν. 
 
Συντελεστές
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις
Σκηνοθεσία (και μουσική επιμέλεια): Μηνάς Τίγκιλης
Σκηνικός χώρος/ κοστούμια: Θελμα Κασουλίδου
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης.
Παίζουν: Μάριος Ιωάννου, Παντελίτσα Μαυρογιάννη, Μανώλης Μιχαηλίδης, Ελεάνα Παπαδοπούλου, Μαρία Φιλίππου, Λουκάς Ζήκος, Δανάη Χρήστου, Γιάννος Αντωνίου, Μέλπω Κολόμβου.
Ενενήντα χρόνια έχουν περάσει από τη χρονιά που ανέβαινε στο Παρίσι το έργο «Βικτώρ ή Τα Παιδιά στην Εξουσία» (1929) με το οποίο ο Ροζέ Βιτράκ έβαζε φωτιά στα θεμέλια του αστικού θεάτρου. Ένα από τα λίγα έργα που εκπροσωπούν το κίνημα του σουρεαλισμού στο θέατρο και προάγγελος του θεάτρου του παραλόγου -ένα αναρχικό σκηνικό ποίημα που ακροβατεί μεταξύ καγχασμού, ειρωνείας και γκροτέσκ υπερβολής- εκμεταλλεύεται τη φόρμα του αστικού δράματος -καθώς είναι γραμμένο ως έργο «σαλονιού»- για να το υπονομεύσει και, παράλληλα, να στηλιτεύσει την υποκρισία και τη σήψη που κρύβεται πίσω από την έξωθεν καλή μαρτυρία κάθε «αγίας» αστικής οικογένειας.
Κάνοντας χρήση βασικών εικονοκλαστικών εργαλείων από αυτά που χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό κίνημα, τουτέστιν την αποσύνδεση της γλώσσας από τα νοήματά της, την υπερβολική χρήση λεκτικών κλισέ και αυτοσχεδιασμών, την ακατάσχετη αθυροστομία και σκατολογία, τη διαρκή υπονόμευση του λόγου και της λογικής, το σχεδιασμό τυποποιημένων χαρακτήρων, την κατάλυση της δομημένης πλοκής, ο Βιτράκ έχει συνθέσει ένα αναρχικό σκηνικό ποίημα που ακροβατεί μεταξύ καγχασμού, ειρωνείας και γκροτέσκ υπερβολής. Ακόμη και το φινάλε είναι ενδεικτικό της υπονομευτικής του διάθεσης, όταν η καμαριέρα θα απευθυνθεί στους θεατές, κλείνοντάς τους το μάτι: «μα… αυτό είναι δράμα!».