Από τα επτά της χρόνια, όταν είχε παρακολουθήσει την πρώτη της παιδική θεατρική παράσταση, «Το Λουρί του Σωκράτη» του «Θεάτρου Σκάλα», ήθελε να γίνει ηθοποιός – κάτι απροσδιόριστο τη «μάγευε» στο θέατρο, αν και ακόμη δεν είχε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς.
 
«Με κυρίευε πάντα, θυμάμαι, ένα περίεργο συναίσθημα – από τη στιγμή που περνούσα την πόρτα του θεάτρου, μέχρι και την υπόκλιση. Έβλεπα να συμβαίνουν όλα αυτά στη σκηνή και ήθελα να ανέβω κι εγώ σ’ αυτήν – να γευτώ και να ζήσω λίγη από όλη αυτή τη μαγεία!», λέει. 
Μεγαλώνοντας, φοιτήτρια πια στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, παράλληλα συμμετείχε σε μία ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου – εκεί επιβεβαίωσε στον εαυτό της πως θέλει να «ανήκει» στην Τέχνη. «Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, αποφάσισα να ανακοινώσω στην οικογένειά μου ότι θα σταματήσω τις σπουδές μου γιατί “δεν με εκφράζουν” και πως θα σπουδάσω θέατρο. Οι γονείς μου δεν το δέχτηκαν και με παρότρυνσή τους, τελικά πήρα κανονικά το πτυχίο μου. Γυρίζοντας, όμως, στη Κύπρο, αποφάσισα να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα».
Σπούδασε στη «Δραματική Σχολή Βλαδίμηρος Καυκαρίδης» και στη συνέχεια, αποφοιτώντας το 2015, ασχολήθηκε πιο πολύ με το παιδικό θέατρο. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου, παρουσιάζεται από το «Θέατρο Αντίλογος» η παιδική παράσταση «Πινόκιο», στην οποία πρωταγωνιστεί, βασισμένη στο διάσημο παραμύθι του Κάρλο Κολόντι, σε διασκευή Άνδρης Θεοδότου και σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου.
 
«Η τριβή μου με το θέατρο, μέχρι σήμερα, με έκανε να αναθεωρήσω πράγματα, να συνειδητοποιήσω πολλά από όσα μας έλεγαν οι καθηγητές μας στη σχολή. Στη σκηνή, δουλεύοντας επαγγελματικά πια και όχι ως φοιτήτρια, σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η υποκριτική, γενικά, είναι ένα αστείρευτο κομμάτι, απ’ το οποίο πάντα μαθαίνεις και δεν τελειώνει ποτέ. Το θέατρο αποτελεί πια, για μένα, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου – και χαίρομαι που το αγαπώ τόσο πολύ, για πολλούς λόγους: είναι το επάγγελμά μου, ο στόχος μου που πραγματοποιήθηκε, η αφετηρία μου για να “θέλω”, να εξελίσσομαι και να μαθαίνω συνεχώς. Χωρίς αυτό, θα ένιωθα πάντα ότι κάτι μου λείπει».
new blood / Είναι νέοι, δημιουργούν εκεί έξω, κι αξίζει να τους γνωρίσετε
Φιλgood, τεύχος 245
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
ΦΩΤΟ: Μιχάλης Κυπριανού. Styling-Επιμέλεια: Shona Muir