Όλοι θυμόμαστε την καταπληκτική ταινία του 1994 σε σκηνοθεσία Μάικ Νιούελ με τους Χιου Γκραντ, Άντι Μακ Ντάουελ, Κριστίν Σκοτ-Τόμας, Σάιμον Κάλοου. Μια ταινία που για πολλούς έβαλε τον βρετανικό κινηματογράφο ξανά σε τροχιά παγκοσμίως και εκτινάσσοντας στα ύψη την καριέρα του Γκραντ καθώς κερδίζει τη Χρυσή Σφαίρα και γίνεται για αρκετό καιρό ένας από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς παγκοσμίως για κωμωδίες και ερωτικές κομεντί.
Το διαδικτυακό κανάλι Hulu αποφάσισε να μας ξαναπαρουσιάσει εκείνη την ωραία ιστορία πακετάροντάς την σε μια σειρά 10 επεισοδίων με νέα φρέσκα πρόσωπα της τηλεοπτικής βιομηχανίας. Ωστόσο, το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για το «Four Weddings and a Funeral», τη σειρά, είναι ότι δεν έχει σχεδόν καμία ομοιότητα με την ομότιτλη ταινία, που να σημειώσουμε ότι είχε προταθεί και για δύο βραβεία Όσκαρ.
Λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, ναι. Υπάρχουν τέσσερις γάμοι και μία κηδεία, σίγουρα. Και ναι, στρέφεται γύρω από μια ομάδα φίλων και τις διάφορες ρομαντικές εμπλοκές τους. Υπάρχει ένας χαρακτήρας που καθυστερεί πάντα στους γάμους, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι ο Χιου Γκραντ. Μία όμορφη Αμερικανίδα (στο ρόλο η Νάταλι Εμάνουελ η γνωστή μας Μισάντε του «Game of Thrones») είναι το μισό της κεντρικής ιστορίας αγάπης, αλλά δεν είναι αόριστη και αινιγματική (μια έξυπνη κάλυψη για την «ξύλινη» παρουσία της Άντι Μακ Ντάουελ στο πρωτότυπο), είναι πονηρή αλλά συνάμα και τραγική. Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες να είναι από τις ΗΠΑ, ενώ στην ταινία ήταν μόνο ο χαρακτήρρας της Άντι Μακ Ντάουελ.
Να σημειώσουμε ότι οι δημιουργοί της σειράς έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στη δημιουργία των κύριων χαρακτήρων από διαφορετικές φυλές και εθνότητες, ωστόσο, αυτοί στερούνται αρκετά ενός ενήλικου συναισθηματικού βάθους. Στους υπόλοιπους ρόλους έχουμε τη Ρεμπέκα Ρίτενχαουζ, τον Τζον Πολ Ρέινολντς, τον Μπράντον Μιχάλ Σμιθ και τον Νικές Πατέλ, ενώ κάποια στιγμή βλέπουμε και την Άντι Μακ Ντάουελ ως τη μητέρα της Ρίτενχαουζ.
Εν κατακλείδι, η σειρά αν και προβλέψιμη, βλέπεται ευχάριστα, αλλά θα το πούμε το αμερικάνικο χιούμορ δεν μπορεί να συγκριθεί με το μοναδικό φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών.
Φιλgood, τεύχος 251.