Η δίγλωσση δοκιμιακή μελέτη μιας συγκροτημένης ελληνικής γραφίδας, της εύστοχης μεταφραστικής της απόδοσης στα Γαλλικά από τον Χρίστο Dupart και με επιμέλεια του Σάββα Κόκκινου κομίζει με εύληπτο τρόπο τα κυριότερα διαχρονικά μηνύματα του Υπαρξισμού. Συγγραφικό απόσταγμα της εντρύφησης της Ήβης Σιακαλλή-Αργυρίδου από τα φοιτητικά της χρόνια στον σημαντικότερο αυτό σταθμό της νεότερης γαλλικής διανόησης και σε ένα κομβικής σημασίας κεφάλαιο του παγκόσμιου φιλοσοφικού στοχασμού στο έργο των τριών μεγάλων Υπαρξιστών φιλοσόφων, του Jean-Paul Sartre, της Simon de Beauvoir και του Αlbert Camus.
Στρατευμένοι αγωνιστές για έναν καλύτερο κόσμο μετά από τους δύο πολύνεκρους παγκόσμιους πολέμους, οραματίζονταν με τον μνημειώδη νοήμονα λόγο τους και με την πρωτοποριακή ακτιβιστική τους δράση την εδραίωση του οικοδομήματος της Ενωμένης Ευρώπης.
Η «Γαλλική Φιλοσοφική Τριλογία», σύμφωνα με τον προσιδιάζοντα υπότιτλο της μελέτης, σε συνολική έκταση 100 σελίδων δεν αποτελεί, ασφαλώς, επιστημονική πραγματεία φιλοσοφικής ανάλυσης, αλλά προσφέρονται για επαρκή προϊδεασμό στη ζωή και το έργο των τριών φιλοσόφων. Τα ανθολογημένα αποσπάσματα από τα βιβλία τους και οι όπου δει επεξηγηματικοί σχολιασμοί στοιχειοθετούν ευανάγνωστο βοήθημα πρόσβασης στην πρακτική ιδίως θεώρηση του Υπαρξισμού και των ανθρωποκεντρικών του ιδεών.
Εν πρώτοις, τονίζεται ότι ενώ άλλοι προγενέστεροι φιλόσοφοι θεωρήθηκαν θεμελιωτές του Υπαρξισμού, εντούτοις ο Jean Paul Sartre(1905-1980) ήταν εκείνος που τον έφερε στο προσκήνιο, δημιουργώντας το ομώνυμο γαλλικό κίνημα, διαδίδοντας τις ιδέες του μέσω του λογοτεχνικού ιδίως περιοδικού «Μοντέρνοι Καιροί» και ζωντανεύοντάς τις μέσα από διάφορα λογοτεχνικά είδη της συγγραφικής του ενασχόλησης.
Η αριστερών και αθεϊστικών πεποιθήσεων βιοθεωρία του αποτυπώνεται στους θεματικούς πυρήνες των πρώιμων και των ώριμων έργων του, γνωστότερα των οποίων είναι οι φιλοσοφικές μονογραφίες «Το Είναι και το Μηδέν», «Ο Υπαρξισμός είναι Ανθρωπισμός», «Κριτική της Διαλεκτικής Λογικής», η αριστοτεχνική αυτοβιογραφική ψυχογραφία της παιδικής του ηλικίας «Οι Λέξεις», που του εξασφάλισαν το βραβείο Νόμπελ και αρνήθηκε ωστόσο να το παραλάβει. Εκτός από το μυθιστόρημα του «Η Ναυτία» και τη συλλογή διηγημάτων του «Ο Τοίχος», μετά την απελευθέρωση εκδίδει τους δύο πρώτους τόμους της τριλογίας του «Οι Δρόμοι Ελευθερίας», ενώ ο τρίτος εκδίδεται μετά τον θάνατό του, και όπου ασκεί έντονη πολιτικοκοινωνική κριτική στα γεγονότα της εποχής του. Διάσημο επίσης τον καθιστούν τα θεατρικά του έργα «Οι μύγες» και «Κεκλεισμένων των θυρών». Ωστόσο, οι δέκα συλλογές δοκιμίων του υπό τον τίτλο «Καταστάσεις»(1947-1976) συνθέτουν μιαν επιτομή των φιλοσοφικών, πολιτικών, κοινωνιολογικών και αισθητικών θέσεων του Sartre απέναντι στα επίμαχα προβλήματα μιας ταραχώδους τριακονταετίας με αιχμή του δόρατος τη διάψευση των ελπίδων του μεταπολεμικού κόσμου. Αφυπνίζοντας ακόμη την ευθύνη στους πνευματικούς ανθρώπους.
Στο δοκίμιό του «Ο Υπαρξισμός είναι ένας Ανθρωπισμός» τονίζει ότι ο άνθρωπος είναι το σύνολο των έμπρακτων επιλογών του και τίποτε δεν είναι καλό για μας αν δεν είναι καλό και για τους άλλους. Άνθρωπος ίσον άγχος υπό την έννοια της συναίσθησης της ευθύνης και της δέσμευσής του ενώπιον του εαυτού του και της ανθρωπότητας ολόκληρης. Για τον υπαρξιστή δεν υπάρχει εφησυχασμός μήτε έρωτας εκτός από αυτόν που πραγματώνεται μήτε μεγαλοφυΐα πλην εκείνης που εκφράζεται στα έργα τέχνης.
Ο Σαρτριακός Υπαρξισμός στην έκφραση του μαχητικού φεμινισμού εκπροσωπείται στη Simon de Beauvoir(1908-1986), την παντοτινή σύντροφο του Sartre. Η εισαγωγή της στον Υπαρξισμό συντελείται με τη φιλοσοφική της πραγματεία «Για μια ηθική της αμφισβήτησης». Τις πολυπρισματικά τεκμηριωμένες φεμινιστικές ιδέες της De Beauvoir ευκρινώς εντοπίζουμε επίσης στα θεατρικά της έργα και στα πολυδιαβασμένα μυθιστορήματά της, όπως «Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί», «To δεύτερο φύλο» και «Οι μανδαρίνοι».
Στην εισαγωγική προεπισκόπηση του «Δευτέρου φύλου» επισημαίνει μέσα από μιαν αδρομερή ιστορικοκοινωνιολογική οπτική τους λόγους της μακράς υποβαθμισμένης θέσης της γυναίκας έναντι του αντρικού φύλου και της μυϊκής του δύναμης από την οποία απέρρεε με την ανακάλυψη των μετάλλων και των γεωργικών εργαλείων η κατάκτηση της παραγωγικής εργασίας, δημιουργώντας του το σύνδρομο της πατριαρχικής εξουσίας. Καταδικασμένη η γυναίκα στον ρόλο του «Άλλου» είχε εξοβελιστεί από την εθιμική νόρμα της «κανονικότητας».
Ο νεότερος της φιλοσοφικής τριάδας και που έφυγε πρόωρα πρώτος είναι ο Γαλλοαλγερινός φιλόσοφος Αlbert Camus(1913-1960), στην νεκρολογία του οποίου ο Sartre τού έπλεξε το εγκώμιο τονίζοντας τη σπουδαιότητα του έργου του: «Στον αιώνα μας ήταν ο γνήσιος απόγονος μιας σειράς φιλοσόφων της ηθικής με σύγχρονες αντιλήψεις, που το έργο τους παρουσιάζει ό,τι καλύτερο και συνάμα πρωτοποριακό έχουν να επιδείξουν τα γαλλικά γράμματα…». Είναι ο συγγραφέας που με ανεξίτηλα χρώματα εικονογραφεί τον κόσμο της βίας και του εξαναγκασμού, του φόβου, του πόνου, της αποξένωσης και της ανασφάλειας στη διάρκεια και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα στην ολοσχερή καταστροφή των θανάτου και των ερειπίων. Κατ’ εξοχήν επίκαιρες οι σελίδες των διαχρονικά δημοφιλών μυθιστορημάτων και των δοκιμίων του, όπως «Ο Ξένος», «Ο Μύθος του Σισύφου ή Η φιλοσοφία του παράλογου», «O Eπαναστατημένος άνθρωπος», «Η πανούκλα», «H πτώση» κ.ά.
Ο Camus αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις εναντίον της αδικίας και της τυραννίας, του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Aπόδειξη το πύρινο άρθρο «Το Ελληνόπουλο» μετά την εκτέλεση του ηρωομάρτυρα Μιχαλάκη Καραολή του εθνικοαπελευθερωτιού μας Αγώνα.
Και των τριών Γάλλων φιλοσόφων του Υπαρξισμού η πνευματική συνεισφορά είναι ανεκτίμητη για τον άνθρωπο και τα αναφαίρετα δικαιώματά του, την πρόοδο και την ευημερία τόσο των λαών της Ευρώπης όσο και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
