Ο Κύπριος φωτογράφος Στέλιος Καλλινίκου συμμετέχει στην 6η Βιομηχανική Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Ουραλίων στην Αικατερινούπολη της Ρωσίας με μια σειρά φωτογραφιών κάτω από τον τίτλο «Weeper Capuchin, 2020».
Μιλώντας για το σκεπτικό της έκθεσης ο καλλιτέχνης αναφέρει ότι ο Γερμανός συγγραφέας Winfried Georg Sebald στο βιβλίο του «Austerlitz» μας λέει πώς “τα φυλακισμένα ζώα και εμείς, το ανθρώπινο κοινό τους, αλληλοκοιταζόμαστε μέσα από μια άβυσσο ασυνεννοησίας”. Τα φωτογραφικά έργα τις σειράς Weeper Capuchin παγώνουν στο φωτογραφικό χαρτί αυτήν την απόσταση προσπαθώντας να προσφέρουν μια γέφυρα που αιωρείται πάνω από αυτή την άβυσσο».
«Τα εκφραστικά μάτια των καπουτσίνων που είναι λες και φέρουν μια προϊστορική λύπη, ανταλλάσσουν ματιές με τον θεατή οι οποίες φιλτράρονται διαμέσου του χοντρού γυάλινου τοίχου που μπορεί στις φωτογραφίες να είναι αόρατος αλλά πολύ συχνά γίνεται η αιτία τα πουλιά να βρίσκουν τραγικό θάνατο μην συνειδητοποιώντας την ύπαρξη του» εξηγεί ο καλλιτέχνης.
Η 6η Βιομηχανική Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης του διαμερίσματος των Ουραλιών στη Ρωσία, που θα διαρκέσει ως τις 5 Δεκεμβρίου, οργανώνεται σε επιμέλεια των Τσαγλά Ιλκ, Ασάμ Κιμέλ και Μσάλ Αντνάν Γιλντίζ. Η επιλεγμένη πρόταση για το κυρίως πρόγραμμα με τίτλο «Thinking hands, touching each other» αναπτύσσεται από τους επιμελητές ως συλλογική μορφή και χώρος που ορίζεται μεταξύ αρχιτεκτονικής, δραματουργίας και επιμέλειας. Επανεξετάζοντας το «The Thinking Hand – Existential and Embodied Wisdom in Architecture του Juhani Pallasma» η “επιμέλεια” διερευνά πιθανές μορφές σύνδεσης λαμβάνοντας υπόψη την αφή, την οικειότητα και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Μαζί με την πολυπλοκότητα του βλέμματος, της μνήμης και της πολιτικής της εικόνας, οι έννοιες της αφής, της απόστασης και της εγγύτητας προβληματίζουν το βιομηχανικό πλαίσιο της Αικατερινούπολης ως αρχιτεκτονικό πρόβλημα …
