Το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα παρουσιάζει για πρώτη φορά το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα. Το έργο του συγγραφέα που σφράγισε την ελληνική μεταπολεμική δραματουργία γράφτηκε την άνοιξη του 1954 και αποτέλεσε την αφορμή για την πρώτη επαφή του με τον κινηματογράφο το 1955. Να θυμίσουμε ότι παρουσιάστηκε στην Κύπρο από τον ΘΟΚ αρχές του 2018, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, μια παράσταση που προβλήθηκε διαδικτυακά φέτος τον Απρίλη μέσω της ιστοσελίδας του Οργανισμού.
Είχε χάσει τα χειρόγραφα της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια», γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Καμπανέλλης, και τα βρήκε τυχαία τριάντα χρόνια αργότερα, οπότε ξανάγραψε το έργο από την αρχή. «Θέλησα να μάθω (μάλλον από επαγγελματική διαστροφή) ποια ήταν η παλαιότερη μορφή του κειμένου και σε ποιες ακριβώς περικοπές προχώρησε ο συγγραφέας», γράφει ο σκηνοθέτης στο σημείωμά του. Η κόρη του συγγραφέα, η Κατερίνα Καμπανέλλη, του έδωσε να μελετήσει τα χειρόγραφα του 1954 και του 1990, προτού παραλάβει το υλικό ο Μιχάλης Κακογιάννης που σκηνοθέτησε τη θρυλική «Στέλλα» του 1955.
Ο Περλέγκας βρήκε μεγάλες διαφορές στους δύο βασικούς ήρωες, έτσι όπως τους έχουμε γνωρίσει κυρίως από την ταινία. Η Στέλλα παρουσιάζεται εδώ όχι ως μια φτασμένη και πασίγνωστη τραγουδίστρια, αλλά ως μια εξαιρετικά ταλαιπωρημένη από οικογενειακές και κοινωνικές συνθήκες κοπέλα.
Ο Μίλτος πάλι, δεν είναι ένας φτασμένος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, όπως στην ταινία, αλλά εργάτης σε λατομείο. Σε μια σκηνή που ο Καμπανέλλης «έκοψε» από την τελική εκδοχή του έργου, μαθαίνουμε ότι κουβαλάει πέτρες σχεδόν από πάντα, από τότε που ήταν κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Γερμανία (μια αναφορά στην εμπειρία του Καμπανέλλη από το Μαουτχάουζεν). Αυτό μάς οδηγεί να φανταστούμε τον Μίλτο όχι απλά ως έναν ζηλότυπο γυναικοκτόνο, αλλά ως έναν πληγωμένο νέο άντρα που γυρεύει μια κοινωνική αποκατάσταση έπειτα από αλλεπάλληλες ιστορικές ταπεινώσεις. Έτσι, ο σκηνοθέτης εστιάζει σε μια συνολικότερη τοιχογραφία της μετεμφυλιακής Ελλάδας.
Η αναφορά στον Τσιτσάνη, λέει ο σκηνοθέτης, «μας επέβαλλε μια νέα δραματουργία σε σχέση με τα πάθη των ηρώων. Έτσι η παράστασή μας έχει ποτιστεί με τα τραγούδια του μεγάλου Τρικαλινού, αλλά και με εξίσου σπουδαία μεταπολεμικά έργα κι άλλων πρωτοπόρων συνθετών της ανεξάντλητης δεξαμενής του ρεμπέτικου – του Παπαϊωάννου, του Χατζηχρήστου, του Μητσάκη, του Καλδάρα, του Μπακάλη, της Γεωργακοπούλου». Υπάρχουν επίσης κάποια ένθετα κείμενα, ελεύθερα εμπνευσμένα από τα γραπτά της Μαργκερίτ Ντυράς και του Μάριου Χάκκα.
Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Γιάννος Περλέγκας, σκηνικά – κοστούμια Λουκία Χουλιάρα, φωτισμός Τάσος Παλαιορούτας. Παίζουν οι Ανθή Ευστρατιάδου, Σοφία Κόκκαλη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Βασίλης Μαγουλιώτης, Γιάννος Περλέγκας, Εύη Σαουλίδου, Θοδωρής Σκυφτούλης, Μιχάλης Τιτόπουλος. Μουσικός επί σκηνής ο Στράτος Γκρίντζαλης.
Zωντανά από το Θέατρο Rex το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου στις 20:30, στη σελίδα livestream.n-t.gr μέσω κωδικού πρόσβασης με αγορά ηλεκτρονικού εισιτηρίου 8€. Προπώληση στο ticketservices.gr
