Ο μουσικοσυνθέτης Σταύρος Σιδεράς γράφει για το πόσο σημαντικό είναι οι εκδηλώσεις αγάπης, θαυμασμού και στήριξης να εκδηλώνονται ενόσω οι άνθρωποι βρίσκονται εν ζωή.
Μόλις ένας καλλιτέχνης αποχαιρετήσει τη ζωή και πάρει τον μονοπάτι προς του παράδεισου το λημέρι, μαθητευόμενοι νεαροί δημοσιογράφοι, στους οποίους έχει ανατεθεί το μακάβριο έργο να καλύπτουν συμφορές και θανάτους, τρέχουν και «ξεθάβουν» το βιογραφικό σημείωμα του αρχιμάστορα της τέχνης και γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με φωτογραφίες και σχόλια αντάξια της περίλαμπρης καριέρας του αποθανόντος… Πώς μεγαλούργησε, πόσο καλός άνθρωπος ήταν, για την ανεκτίμητη προσφορά του στις τέχνες, πως «άξιζε για δέκα» κι άλλα πολλά…
Τρέχουμε και εμείς οι βαρυδάκρυοι θρηνούντες ξοπίσω από τους δημοσιογράφους να κάνουμε copy/paste τις φωτογραφίες που έχουν ανασύρει απ’ τα συρτάρια, καλή ώρα όπως έχω κάνει κι εγώ τώρα, και με φιγουράτα και βαρύγδουπα σχόλια προσπαθούμε να πούμε ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ στον σπουδαίο αυτό τραγουδιστή, ηθοποιό, συνθέτη, ζωγράφο, γλύπτη, πιανίστα, τηλεοπτικό παρουσιαστή… και βάλε!
Δεν καταφέρομαι κι ούτε ψεγαδιάζω κανέναν. Τα ίδια κάνω κι εγώ! Συγκινημένος από τον άξαφνο χαμό κάποιου φίλου μου καλλιτέχνη, που αναπάντεχα μου είπε «καληνύχτα», κάθισα και έγραψα τον δικό μου γογγυσμό για να εκφράσω τη λύπη μου για τον αδόκητο χαμό του…
Κάποια στιγμή όμως άρχισα να συλλογιέμαι…
Η Σωτία Τσώτου, ο Μάριος Τόκας, ο Γιάννης Σπανός… φίλοι σου ήταν και συνεργάτες. Γιατί δεν πήγες να τους δεις, να τους αγκαλιάσεις, να τους φιλήσεις, να τους πεις πως τους αγαπάς. Να μοιραστείς μαζί τους μια όμορφη ανάμνηση η έστω… να τους πεις μια καλή κουβέντα…
Πριν πεθάνουν!
Γιατί περίμενες να «φύγουν» και μετά να γράψεις πόσο τους θαύμαζες και πόσο τους εκτιμούσες… Να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που σου έκαναν να συνεργαστούν μαζί σου… και για τις τόσες χαρές που σου χάρισαν!
Κι έτσι, χαμένος ανάμεσα σε όμορφες θύμησες, τύψεις και το μαστίγωμα που έφεραν οι φωνές της συνείδησής μου, άρχισα να αναλογίζομαι πως…
Ελλάδα και Κύπρος ευτύχησαν να είναι φυτώριο αναρίθμητων άξιων καλλιτεχνών. Σε όλους τους κλάδους! Στη μουσική, τον χορό, το θέατρο, το τραγούδι, τη ζωγραφική, τη χορογραφία, τη σκηνογραφία, τη σκηνοθεσία…
Οι περισσότεροι καλλιτέχνες όμως, παρόλο το τεράστιο τους ταλέντο, την αξιοζήλευτη αφοσίωσή τους στην τέχνη που υπηρετούν και στην αγάπη τους να «άγουν τις ψυχές των ανθρώπων», δεν ευτύχησαν ποτέ να λάμψουν κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας. Αντίθετα, οι περισσότεροι αγωνίζονται μια ζωή να βγάλουν ένα ψωρομεροκάματο για να ζήσουν την οικογένειά τους.
Κι όμως, κανείς δεν τους έχει δει ποτέ να γκρινιάζουν ή να μεμψιμοιρούν…
Μ ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη, παίζουν κιθάρα, ταμπουρά, μπουζούκι και ντέφι. Τραγουδούν και διασκεδάζουν τους θεατές σε μουσικές σκηνές και σε ταβέρνες.
Ταλαντούχοι ηθοποιοί βγαίνουν στο παλκοσένικο και με μεροκάματο ξεφτίλα μάς δίνουν την ψυχή τους.
Συγγραφείς και ποιητές γράφουν βιβλία και ποιητικές συλλογές… Και μόλις τελειώσουν να κονταροχτυπιούνται με τις λέξεις, τρέχουν να μαζέψουν λεφτά για να καλύψουν τα έξοδα της έκδοσης των βιβλίων τους.
Ξαραχνιασμένα βιβλία που μουχλιάζουν απούλητα στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Βιβλία τα οποία οι περισσότεροι συγγραφείς μοιράζουν δωρεάν σε συγγενείς και φίλους. Βιβλία τα οποία κανείς δεν διαβάζει… Πού να βρούμε τον καιρό τώρα; Σιγά που θα αφήσουμε το Facebook, τα απογευματινά κουσκούς στην τηλεόραση, τις τούρκικες σειρές και το Big Brother…
Κάποια στιγμή με πιάνει το παράπονο…
Αυτούς τους καλλιτέχνες οφείλουμε να θυμηθούμε όλοι! Κι όχι μόνο εμείς. ΚΥΡΙΩΣ οφείλουν να τους θυμηθούν οι κύριοι Κυβερνώντες κι οι κύριοι καναλάρχες και οι κύριοι εκδότες των εφημερίδων. Ιδίως τώρα με τον διαολεμένο κορωνοϊό που έφερε τα πάνω κάτω κι ανάγκασε τους πλείστους καλλιτέχνες να φυτοζωούν…
Τους «ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ» αυτούς ήρωες της τέχνης που ποτέ δεν το έβαλαν κάτω πρέπει να θυμηθούμε. Καλλιτέχνες οι οποίοι, χαμένοι στην παγωμένη σκιά της ανωνυμίας, συνεχίζουν να πουλούν την ψυχή τους δυο δεκάρες τη βραδιά. Μήπως και μαζέψουν τα χρήματα που χρειάζονται για να πληρώσουν το νοίκι, το φως, το νερό και να ταΐσουν τα παιδιά τους…
Αυτούς τους ακούραστους τροβαδούρους θα ήθελα τώρα να προλάβουμε. Πριν πεθάνουν. Τι να μας κάνουν άμα πεθάνουν και μετά; Δεν θα έχουν ανάγκη τα παινέματά μας, την αγάπη μας ή τα καλά μας λόγια… Θα έχουν τον Θεό τώρα να τους λέει αστεία και τους αγγέλους να τους κάνουν σεγκόντο σαν τραγουδάνε…
Τρέχω λοιπόν! Όσοι θέλετε ελάτε μαζί μου… Να τρέξουμε παρέα. Να αγκαλιάσουμε τους «άγνωστους» αυτούς ήρωες. Να τους πούμε μια καλή κουβέντα. Πόσο σπουδαίοι είναι κι ας μην είναι διάσημοι. Πριν να ‘ναι αργά…
Τώρα… τώρα… ΤΩΡΑ! Πριν μας πουν κι αυτοί «καληνύχτα»…
Φιλελεύθερα, 11.10.2020.
