«Στις δουλειές μου ήθελα να είμαι πάντα ο προστάτης των ηθοποιών μου. Είμαι 40 χρόνια επιχειρηματίας, έκανα τα λάθη μου αλλά, θέλω να πιστεύω, όχι εις βάρος των συναδέλφων μου. Δεν ήμουν ποτέ ανταγωνιστικός, δεν ήμουν ποτέ “καριερίστας”. Τις καριέρες εγώ τις είχα χεσμένες! Γι’ αυτό και μου ήρθαν τόσο εύκολα».
«Έχω βγάλει πάρα πολλά λεφτά από αυτή τη δουλειά! Όσα δεν μπορείς να φανταστείς! Να σκεφτείς ότι, εξ αιτίας της Αλίκης, τότε που ο βασικός μισθός ήταν 1.400 δραχμές, εγώ έπαιρνα μεροκάματο 6.000. Έβγαζα 350 χιλιάδες για την κάθε ταινία, την εποχή που με 350 χιλιάδες αγόραζες, τότε, ένα τεσσάρι στην Πατησίων, κοντά στην Αγίου Μελετίου. Τι γινόταν όμως; Κάθε φορά που χώριζα, άφηνα την περιουσία στη γυναίκα μου! Κι έτσι δεν μου ‘μεινε τίποτα».
«Ποτέ μου δεν θυμάμαι να έχω καβαλήσει το καλάμι. Ούτε στα πρώτα μου χρόνια, τότε που γινόταν χαμός στους δρόμους με τις ταινίες. Τι καλάμια και αηδίες; Θα μπορούσα να ήμουν υδραυλικός, γεωπόνος ή χημικός – που πήγα ούτως ή άλλως να σπουδάσω. Σιγά τα λάχανα! Το μόνο που σε καθιερώνει είναι η σκηνή, τίποτε άλλο. Ούτε πήρα ποτέ μου δημοσιογράφο για να του πω “είμαι εκεί, έλα” – εκείνοι με έπαιρναν. Το θεωρούσα υποτιμητικό».
«Εγώ είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα. Πάντα είχα μία γυναίκα δίπλα μου –και δυο και τρεις και τέσσερις, όπως τύχαινε– δεν ήμουν ποτέ μόνος. Άντε να ‘μουνα μόνος για λίγες μέρες, στο μεταβατικό στάδιο από τον έναν έρωτα στον άλλον. Υπήρξε και περίοδος που ήμουν μονογαμικός – αλλά όχι για πολύ. Ήμουν επιρρεπής στο δέλεαρ. Μερικές φορές είναι και τέτοια η φύση της δουλειάς μας, που πάντα έχεις προσφορές. Ποτέ όμως –και στο υπογράφω αυτό– δεν πίεσα γυναίκα να ‘ρθει μαζί μου για να την πάω στον θίασο, δεν έκανα ποτέ ανήθικες προτάσεις και να εκμεταλλευτώ την ανάγκη μίας κοπέλας για δουλειά – το θεωρώ άνανδρο, πρόστυχο, ποταπό. Εγώ θέλω να τη φλερτάρω τη γυναίκα, να με απορρίψει, να την κυνηγήσω, να με ξανα-απορρίψει, να την ξανακυνηγήσω, να της κάνω ωραία κομπλιμέντα, να της φερθώ αντρίκεια. Έτσι λειτουργώ. Στις σχέσεις μου με τη γυναίκα ήμουν και εραστής και πατέρας και γιος και μωρό και αδελφός. Όλα. Τις πιο πολλές φορές, βέβαια, ήμουν σαν μωρό παιδί. Όπως όλοι οι άντρες».
«Κάποτε ήμουν ζευγάρι με την Έλενα Ναθαναήλ, ήμασταν σε μία καμπάνα και με είχε πάρει ο Αντρέας Κουβελογιάννης που είχε την εφημερίδα “Αθηναϊκές Νύχτες” για να το επιβεβαιώσει και να έρθει να μας φωτογραφήσει. Μας πήρε με φωτογραφίες από μακριά, με αυτούς τους μεγάλους τηλεφακούς, τότε που πηγαίναμε για κολύμπι και η Έλενα φόραγε σουτιέν. Τέτοια γίνονταν και τότε που ήμουν με τη Στέλλα Στρατηγού, αλλά και πριν, όταν τη χώρισα για τη Σπεράντζα Βρανά. Όταν άφησα τη Στέλλα την παρηγορούσε ο φίλος μου ο Βοσκόπουλος –ο Τολάκος μου, ο γλυκός μου– ο οποίος και την παντρεύτηκε. Το ίδιο είχε συμβεί και με τη Σπεράντζα: μόλις χωρίσαμε έκανε σχέση με τον Παύλο, η οποία κράτησε μέχρι τέλους. Πάντα μου το έλεγαν αυτό οι δεσμοί μου: προκαλούσα γάμους!».
«Με τις γυναίκες που παντρεύτηκα ήμουν κάκιστος, αλλά –θέλω να πιστεύω– άριστος πατέρας. Τις ταλαιπώρησα πολύ τις γυναίκες μου. Τα παιδιά μου, όμως, τα πρόσεξα πάρα πολύ, τα σπούδασα – χαλάλι τους».
«Το μυστικό που είμαι τόσο χαρούμενος και θετικός άνθρωπος, όπως μου λένε όλοι, είναι ότι είμαι διαθέσιμος απέναντι στη ζωή. Βγαίνει από μέσα μου, δεν μένω στα άσχημα γεγονότα, τα ξεπερνάω, λέω “εντάξει, και τι έγινε;”. Θα στενοχωρηθώ για μια στιγμή, όχι για παραπάνω».
«Γύρω μου θέλω να έχω νέους ανθρώπους, αυτοί με ανανεώνουν, αλλάζω κύτταρο. Δεν μπορώ να είμαι με συνομήλικούς μου. Τι θα λέμε; Θα τους ρωτάω “τι κάνει ο Γιάννης;”, “ο Γιάννης πέθανε!”, “ο Θόδωρος;”, “αυτός κάνει αιμοκάθαρση, κυκλοφορεί με Π”. Δεν τα μπορώ αυτά!».
«Ο κόσμος δεν με κουράζει, με αναζωογονεί – είναι ένεση ζωής για μένα να με σταματάνε, να μου μιλάνε. Και δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους καινούργιους που λένε “θέλω να πάω κάπου που να μην με ξέρει κανείς”. Τότε τι διάλεξες να γίνεις καλλιτέχνης; Η δουλειά η δική μου είναι να συναλλάσσομαι με τον κόσμο – γι’ αυτόν τον κόσμο δουλεύω, γι’ αυτόν υπάρχω. Όλα τα άλλα είναι άρες μάρες κουκουνάρες».
«Δεν τον φοβάμαι τον θάνατο. Τι είναι ο θάνατος, αγόρι μου; Είναι απών για μένα. Μπορείς να τον αποφύγεις; Δεν μπορείς. Φτάνει να φύγω ακαριαία, να μην ταλαιπωρηθώ. Ακόμη κι εκεί όμως, εγώ ευτυχισμένος θα ‘μαι…».
xatzigeorgiou@yahoo.com
