Άλλα είχα κατά νου να γράψω, αλλά η επικαιρότητα με αρπάζει από τα μούτρα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με αναγκάζει να παραβιάσω και την υπόσχεση που έδωσα προ καιρού σε πολύ αγαπητό μου και σεβαστό πρόσωπο, που με συμβούλεψε να αποφύγω θέματα τρέχουσας πολιτικής στη στήλη μου – κι εγώ του το υποσχέθηκα.
 
Αλλά όταν η πραγματικότητα, στην πιο ζοφερή της εκδοχή, σου κρούει τη θύρα, πόσο τον κουφό να κάνεις; Της άνοιξα, λοιπόν, κι όρμησαν μέσα από τη μια ένα σμάρι καθωσπρέπει τύποι, με κοστουμάκια και αυτάρεσκο ύφος, κι απ’ την άλλη γυναικόπαιδα και άλλοι που σπαρταρούσαν, σαν ψάρια πιασμένα στο δίχτυ, γιατί κι αυτοί σ’ ένα δίχτυ ήταν πιασμένοι. Να τα κάνω όμως λιανά, για να συνεννοηθούμε, επειδή μάλλον πουθενά αλλού ούτε τα ακούσατε ούτε τα διαβάσατε.
Ο Στέλιος Πέτσας ήταν στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών και σήμερα Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτός ο κύριος λοιπόν, την περασμένη βδομάδα, είπε σε τηλεοπτικό πρόγραμμα ιδιωτικού καναλιού, όπου ήταν καλεσμένος, ότι η (ελληνική) κυβέρνηση εξετάζει να προμηθευτεί τον απαραίτητο εξοπλισμό για την κατασκευή ενός θαλάσσιου φράχτη, στα ανοιχτά της Λέσβου, μήκους 2.700 μέτρων, με τεχνικά χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά για την αντιμετώπιση περιστατικών ρύπανσης: το πλωτό φράγμα θα έχει δίχτυ ύψους 1,1 μέτρου και βυθίσματος 60 εκατοστών. Ωστόσο παραδέχτηκε ότι δεν είναι η θαλάσσια ρύπανση που απασχολεί αυτόν και την κυβέρνηση, αλλά η ενίσχυση της προστασίας των θαλάσσιων συνόρων της χώρας. Κι αυτό το «εξετάζει να προμηθευτεί» μάλλον σχήμα λόγου ήταν, καθώς ήδη είχε προκηρυχθεί διαγωνισμός-εξπρές, διάρκειας πέντε (!) ημερών, για την προμήθεια μηχανημάτων πλωτού φράγματος… «Πρέπει να δοκιμαστεί και να δούμε αν μπορεί να φέρει τα αποτελέσματα που θέλουμε», συμπλήρωσε.
 
Από κοντά κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. «Στον Έβρο τα φυσικά εμπόδια είχαν κάποια σχετικά αποτελέσματα στην ανάσχεση των ροών. Θεωρούμε ότι μπορεί να υπάρχει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα και με τα πλωτά αυτά μέσα. Προσπαθούμε να εξεύρουμε λύσεις για να μειωθούν οι ροές», δήλωσε σε φιλικό του ραδιόφωνο, που δεν υπήρχε περίπτωση να τον ταλαιπωρήσει με «δύσκολες» ερωτήσεις.
Και κοντά σ’ όλα αυτά, συναντήθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης, Γιώργος Κουμουτσάκος, με τον Γάλλο υφυπουργό Εσωτερικών, Λοράν Νουνέ. Κι αφού πήραν από κοινού ένα σεμνό πρόγευμα εργασίας, μας σέρβιραν το κυρίως πιάτο. «Η παρουσία μου αποτελεί έκφραση της γαλλικής αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, η οποία γνώρισε από το καλοκαίρι του 2019 μια περίοδο σημαντικής μεταναστευτικής αιχμής. Όταν μια χώρα της Ε.Ε. βρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοιου είδους καταστάσεις, η έκφραση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης είναι απαραίτητη και η Γαλλία αναλαμβάνει πλήρως το μερίδιό της» δήλωσε ο κ. Νουνέ. Κι αμέσως έσπευσε να βάλει το κερασάκι στην τούρτα: τετρακόσιους (400) όλους κι όλους αιτούντες άσυλο θα δεχτεί κοτζάμ Γαλλία, κι αυτούς όχι πριν από την άνοιξη ή το καλοκαίρι! Δηλαδή όσους έφταναν στα ελληνικά νησιά κάθε δύο μέρες τον περασμένο Δεκέμβριο! Μerci pour votre solidarité, Monsieur!
 
Θα ήθελα να απολογηθώ γιατί καταχρώμαι τον χώρο που μου έχει δοθεί για άλλου είδους κείμενα, αλλά δεν μπορώ και συνεχίζω. Γιατί σιχάθηκα τα κροκοδείλεια δάκρυα των Ευρωπαίων, ημών συμπεριλαμβανομένων, για τα πνιγμένα μωρά και τα αδικοχαμένα παιδιά των πολέμων. Γιατί βαρέθηκα να ακούω για ανθρωπιστικές κρίσεις που αντιμετωπίζονται με απάνθρωπα μέσα. Γιατί θέλω να γράψω με μεγάλα γράμματα τα όσα είπε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης, καταγγέλλοντας την υποκριτική ανησυχία των Βρυξελλών για την προστασία ανηλίκων προσφύγων και μεταναστών, ασυνόδευτων παιδιών και όσων αναμένουν (μάταια, δυστυχώς) οικογενειακή επανένωση. Γιατί η ευρωπαϊκής εμπνεύσεως πολιτική καταστολής είναι εκείνη που επιτρέπει σήμερα στην κυβέρνηση της Ν.Δ. «να σχεδιάζει στο Αιγαίο ως και πλωτά φράγματα-παγίδες για τους μετανάστες και πρόσφυγες, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους, ανοίγοντας δρόμο για νέες πολύνεκρες τραγωδίες», όπως είπε. Αυτή η πολιτική οδηγεί «στον πολλαπλασιασμό των απελάσεων και στην περιστολή των εναπομεινάντων δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο», πρόσθεσε, για να καταλήξει: «Ενάντια στην επικίνδυνη ευρωενωσιακή πολιτική και τον εθνικισμό, απαιτούμε μετάβαση των αιτούντων άσυλο στις χώρες προορισμού τους, ανθρώπινα κέντρα φιλοξενίας στην ηπειρωτική χώρα με γρήγορες διαδικασίες. Κανένας ανήλικος φυλακισμένος, άστεγος, απροστάτευτος, χωρίς εκπαίδευση, μακριά από την οικογένειά του».
 
Τα αυτονόητα! Αλλά πόσο αυτονόητα ηχούν όλα αυτά σε μια Ευρώπη που δεν δείχνει να θυμάται σήμερα τίποτε από το παρελθόν της; «Η Ευρώπη είναι μια πλούσια ήπειρος με 500 εκατομμύρια κατοίκους και θα μπορούσε, χωρίς μεγάλο πρόβλημα, να διαχειριστεί ακόμα και μεγαλύτερες μεταναστευτικές ροές, φτάνει να δρούσε σαν μια οικογένεια, με αλληλεγγύη. Κάθε πρόσφυγας και μετανάστης που φτάνει στην Ευρώπη πρέπει να αξιολογηθεί κατά πόσον χρειάζεται πολιτικό άσυλο, σε δύο μόνο χώρες πρώτης εισόδου του, την Ελλάδα ή την Ιταλία. Αυτό είναι εντελώς παράλογο και μη ρεαλιστικό, από τη στιγμή που έχουμε 28 κράτη-μέλη της Ε.Ε. Είναι επίσης παράλογο που η συντριπτική πλειοψηφία των αιτούντων άσυλο καταλήγουν σε λίγες μόνο χώρες της Ε.Ε. Χρειάζεται λοιπόν ένα νέο σύστημα, όπου οι αιτούντες άσυλο να διαμοιραστούν δίκαια σε όλα τα κράτη-μέλη, ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε κράτους, το εθνικό εισόδημα, το επίπεδο ανεργίας και τον αριθμό αιτούντων άσυλο που έχει δεχτεί τα τελευταία χρόνια». Αυτά δεν τα είπε ο Κώστας Παπαδάκης. Τα είπε πριν από τέσσερα ολόκληρα χρόνια η Σουηδέζα (τότε ευρωβουλευτής) Σεσίλια Βίκστρομ. Τι απ’ όλα αυτά έγινε; Σχεδόν τίποτα! Ίσως γιατί «η Ευρωπαϊκή Ένωση συζητά κάπως… τεμπέλικα αυτές τις αλλαγές», όπως είχε σχολιάσει τότε ένας Ιταλός δημοσιογράφος.
 
ΥΓ: Ένας Μαροκινός στο Παρίσι… Ταχάρ Μπεν Τζελούν, Ο ρατσισμός όπως τον εξήγησα στην κόρη μου (εκδ. Λιβάνη, μτφρ. Αγγέλα Αρτέμη Βερυκοκάκη). Αμίν Μααλούφ, Οι φονικές ταυτότητες (εκδ. Ωκεανίδα, μτφρ Θεόφιλος Τραμπούλης, επιμέλεια Έφη Κορομηλά). Στέφανος Γανωτής, Συρία – Το ημερολόγιο ενός αποχωρισμού (εκδ. Θύρα, εικονογράφηση Φανή Παρθενίου): ένα μυθιστόρημα βγαλμένο μέσα από δεκάδες συνεντεύξεις με Σύρους, Άραβες και Κούρδους, αλλά και Ρωμιούς, Ποντίους και Μικρασιάτες πρόσφυγες.