Η δική σου αχαριστία / θα γραφτεί στην ιστορία

«Πυροβολώντας» την καλή ζωή που μας δόθηκε, σαν όψιμοι μπαχαλάκηδες. 
 

Είκοσι δύο χρονών παιδί: «έλα απόψε στο «Omnia»». «Στο «Omnia»;». «Κοντά στη Διαγόρου, στην Ευαγόρου, πίσω από το «Πάνθεον»». Πήγα σαν να ήθελα να πάρω μια μικρή παράταση από ό,τι μπορεί να συμβαίνει βαθιά μέσα σε όσους αντιλαμβάνονται πως η ζωή είναι τόση δα, εισπνέοντας λίγο αίμα δροσερό σαν Δράκουλες – ένα «αχ» άλλωστε και τέλειωσαν όλα, όσα χριστιανικά κι αν επικαλεστείς για παρηγοριά. Πήγα όπως κάποτε υπήρχαν άλλα, αντίστοιχα, στο υπόγειο του «City Plaza», στο «Capital Center», απέναντι από το «Όχι» – τίποτα δεν αλλάζει τελικά από τις φρέσκες φλέβες που καταπίνουν αμάσητο οτιδήποτε παλιακό, είτε είναι 2020 είτε 1995. Ζεστά, νέα παιδιά, με Eminem και electronic και λίγη Ζευγαρά (για το χάζι), κινητά στα χέρια για stories και live στο Instagram, με φλερτ στο Tinder και στο Badoo, με αρχικά σχέδια που είναι σε αναμονή πιστεύοντας πως θα κρατήσουν για πάντα –στα μέτρα που οφείλει να έχει αυτή η ηλικία: με θράσος– μικρές φιλοδοξίες σ’ ένα σύστημα σκέψης που παίρνει ανάσες από την οργή για δικαιώματα, τετράμηνα και αναίτιες «μικροεπαναστάσεις» που μοιάζουν με νόμιμη –και τελικά αχρείαστη– κοπάνα. Να ‘χαμε να λέγαμε. Κακώς, όμως, κατηγορείται ο ανθός που κοχλάζει για την «παρακμή» – καθρέφτης μας είναι. Και τα πράγματα δεν είναι καθόλου αισιόδοξα αφού η πολυκατοικία είναι χτισμένη επάνω σε λάσπη – απλώς, ίσως, η προηγούμενη γενιά να είναι λιγάκι πιο τυχερή, αφού δεν θα προλάβει το πέσιμο στα γόνατα που έπεται με μαθηματική ακρίβεια. Γι’ αυτό ας είναι το «lose yourself» το υγιέστερο κομμάτι στα καινούργια γούστα. Στις νέες συνήθειες. Καθώς ζητάς από τον Σταύρο Λ. mohito «όπως οι μπάρμεν οι έμπειροι ξέρουν να κάνουν» – τα γνωρίζει και τα γεύεται όλα. 

Είμαστε κακομαθημένοι «σ’ αυτή τη γωνιά, στ’ άκρο πέλαγο» – που λέει κι ο Πασιαρδής. Πλαδαροί επαναστάτες μπροστά στις Smart TV μας και στα tablet – παλαβά «σκεπτόμενοι». Με το δάχτυλο σηκωμένο για όλα με θράσος, χωρίς να κοιτάμε τα του σπιτιού μας που είναι όλα αντίθετα από όσα θέλουμε να παριστάνουμε πως συμβαίνουν στ’ αλήθεια, λιγάκι υποκριτές, βαθιά στριμωγμένοι μέσα μας για όσα όνειρά μας βγήκαν πλάνες και γέννησαν κόμπλεξ. Το διαπιστώνεις με μια γρήγορη ματιά στο facebook. Σε μια σελίδα «ΓΕ.Σ.Υ-Παράπονα-εισηγήσεις» για παράδειγμα, η τελευταία λέξη είναι περιττή: τόση γκρίνια στα σχόλια κάτω από κάθε ανάρτηση, λες και μεγάλωσες σαν Κάρολος στο παλάτι πριν τη στέψη χαϊδεύοντάς σου οι αυλικοί το κεφάλι στοργικά. Το λέω όπου μπορώ: αξιοποιήστε το Σύστημα, τον προσωπικό γιατρό (Κατερίνα Χατζηβασιλείου λέγεται η δική μου, αν ακόμη ψάχνεστε, και την εγγυώμαι και με τα είκοσι δάχτυλα), τα παραπεμπτικά στους ειδικούς γιατρούς, τα λεφτά της συμπληρωμής που είναι ελάχιστα και μην θεωρείτε την αναμονή στα Γενικά Νοσοκομεία που προϋπήρξε ως καλή τακτική, υγιέστερο κομμάτι από ό,τι πιο αναχρονιστικό μάς έκανε για πολλά χρόνια τριτοκοσμικούς. Πώς ζητάς Panadol «με συνταγή» όταν σε καμία άλλη χώρα δεν δίδονται δωρεάν –ούτε καν στην «προηγμένη» σ’ αυτά, Φινλανδία– και θεωρείς το Σύστημα αντιδημοφιλές όταν με έξι ευρώ δέχεσαι εξέταση που –υπό άλλες συνθήκες– θα κόστιζε πενήντα ή –αν ήσουν λαϊκός και φτωχός συνταξιούχος– αναμονή ωρών στα κρατικά νοσηλευτήρια και επιπλέον ψυχική αστάθεια και φωνές; Το ΓΕ.Σ.Υ –και μιλάω από προσωπική εμπειρία– έδωσε αυτό που εξέλειπε τα προηγούμενα χρόνια: αξιοπρέπεια. Ας πάψουμε να χτυπάμε τα ποδαράκια μας στο πάτωμα για το «δώρο», κι ας του δώσουμε τη σπρωξιά επιτυχίας που χρειάζεται – ψευτοαγαπώντας το, έστω, μέχρι να το συνηθίσουμε. Είναι προς ψυχιατρική εξέταση: Πώς μπορείς να κάνεις αιματολογικές και MRI με δέκα και είκοσι ευρώ, όταν –υπό άλλες συνθήκες, ιδιωτικά, πριν από τον περασμένο Ιούνιο– θα κόστιζαν περισσότερο από διακόσια και τριακόσια ευρώ, και το βράδυ να «χτυπάς» τη διευκόλυνση εκ του ασφαλούς, στο πληκτρολόγιο, πάσχοντας από εχθροπάθεια; Υπάρχουν λόγοι για να είναι κάποιος μονίμως μνησίκακος και απαξιωτικός. Το καταλαβαίνω και συμπάσχω στην ανωμαλία. Αλλά αυτό δεν πρέπει να αφορά στο σύνολο που δεν επιθυμεί να αυτοκτονεί ενστικτωδώς αντιδρώντας στα πάντα, στις χαζές κινήσεις των ασόβαρων. 

Γιατί τα γράφω αυτά; Για να συνειδητοποιούμε πάντα τη μεγάλη μας τύχη. Την ευθύνη της ευτυχίας στον τριπλό κόπο που χρειάζονται άλλοι γι’ αυτήν. Αυτός ο άνθρωπος στην φωτογραφία, ο τυλιγμένος στην κουβέρτα του για να μην φανεί το κεφάλι του, σε έναν παράδρομο της Σταδίου, στην Αθήνα, υπήρξε κάποτε θριαμβευτής της καθημερινότητας, επιτυχημένος, με χρήματα και φίλους. Με μυαλό, χέρια σε εγρήγορση για αγκαλιές και πολλά ταλέντα. Στην παραζάλη του «ας καεί το πελεκούδι». Αλλά φευ. «Άγνωσται αι βουλαί» και «στο βλέμμα του επάνω τι να κρύβει ο Θεός για μας;». Έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν αυτοί οι άνθρωποι-ερείπια στην τερατώδη αντίθεση που ξεκινά να δημιουργείται ξανά στην Ελλάδα «της ανάπτυξης», των υψηλών ενοικίων και των ακριβών ακινήτων πλάι στους παρείσακτους που ξέμειναν σαν τσουβάλια από τον καιρό της κρίσης. Ας είμαστε ευγνώμονες, λοιπόν. Οι υπόλοιποι. «Στη μικρή μας πατρίδα επάνω». Κι ας κάνουμε τον σταυρό μας πού και πού. Που βρεθήκαμε στην από ‘δω πλευρά – των ευνοούμενων.      

xatzigeorgiou@yahoo.com