Είκοσι χρόνια μετά από εκείνη την «επαφή» μου με τη Μίλβα, κάποιο μεσημέρι χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι. Το σηκώνω και ακούω μία γυναικεία φωνή να μιλάει, πλέκοντας αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά: «Pronto, je suis Milva, I am in Vienna, maestro Mikroutsiko…». Επειδή, όπως γνωρίζεις, οι τηλεφωνικές φάρσες είναι δεύτερη φύση μου, θεώρησα πως κάποιος μού ανταποδίδει κάποια φάρσα μου. Κάνω πως δεν ακούω, προσπαθώντας να σκεφτώ ποιος μπορεί να είναι στο τηλέφωνο. Κόπηκε η γραμμή, σε δέκα λεπτά μου ξανατηλεφωνεί. Πάλι τα ίδια: «Maestro, je suis Milva, Intercontinental Vienna…». Δεν πείθομαι, προσπαθώ να ανακαλύψω τον φαρσέρ. Κλείνω το τηλέφωνο, αλλά έχω συγκρατήσει το όνομα του ξενοδοχείου. Σκέφτομαι πως, αν μία στο εκατομμύριο είναι πράγματι η Μίλβα, αξίζει να εξαντλήσω αυτή την ελάχιστη πιθανότητα. Βρίσκω το τηλέφωνο, λέω το όνομά μου και ζητάω τη Μίλβα. Ακούω στα αγγλικά «μισό λεπτό να σας συνδέσω». Τρελάθηκα. Από κάπου είχαν πέσει στα χέρια της ορισμένοι δίσκοι μου που την εντυπωσίασαν, όπως μου είπε, και ήθελε να συνεργαστούμε».
Κάπως έτσι, λοιπόν ξεκίνησε η συνεργασία των δύο, που μας χάρισε σπουδαίες μουσικές στιγμές. Αυτό το «μισό λεπτό να σας συνδέσω» ήταν που σύνδεσε το άπιαστο με το χειροπιαστό, το όνειρο από την πραγματικότητα. Και ο Θάνος πίστευε πολύ στα όνειρα. Τα αγαπούσε! Δεν είναι τυχαία τα λόγια που έγραψε λίγο πριν το τέλος και τα οποία διάβασε στην κηδεία του ο γιος του, Σέργιος: «Επιτρέψτε μου να σας πω πως, ότι παρ’ ότι πορεύομαι με την πλάτη στον τοίχο, είμαι ένας απόλυτα ευτυχισμένος άνθρωπος. Με τη σημερινή ευκαιρία θέλω να πω σε όλους τους φίλους που είναι σήμερα εδώ: Μην αφήσετε καμιά στιγμή στη ζωή σας να πάει χαμένη. Ρουφήξτε κάθε δευτερόλεπτο. Ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα. Διευρύνετε τις γνώσεις σας μέχρι τέλους. Συνεχώς να ονειρεύεστε. Κυνηγήστε την ουτοπία, όπως σας διαβεβαιώνω το έκανα εγώ και θα συνεχίσω, μέχρι τέλους. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς».
Να ονειρευόμαστε, λοιπόν! Εις το επανιδείν!
