Μία από τις αγαπημένες μου κωμωδίες είναι το «Idiocracy». Στην ταινία, οι Ηνωμένες Πολιτείες του μέλλοντος κυβερνώνται από έναν πρώην επαγγελματία παλαιστή που κατέλαβε το αξίωμα λόγω δημοφιλίας παρά για τις ηγετικές του ικανότητες.
Ο Πρόεδρος «Μάτσο» Καμάτσο (τον υποδύεται ο πρώην επαγγελματίας του φούτμπολ Τέρι Κρους) εμφανίζεται με στολή στα χρώματα της αστερόεσσας, ουρλιάζει τα σλόγκαν του στο κοινό, πυροβολεί στον αέρα με το πολυβόλο του όταν θέλει την προσοχή σου και γενικά κυβερνά τη χώρα του σαν να ήταν η προσωπική του παλαίστρα.
Η καλτ σατιρική ταινία του Μάικ Τζατζ (2006) μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας την προεκλογική εκστρατεία του Σπένσερ Πραττ για τη δημαρχία του Λος Άντζελες. Όχι επειδή μου θυμίζει σε τίποτα τον Τέρι Κρους, αλλά επειδή το «Idiocracy» είχε προβλέψει με εξωφρενική ακρίβεια, 20 χρόνια πριν, την εξέλιξη της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.
Η εκστρατεία του Σπένσερ Πραττ φαίνεται ότι λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες που διέπουν τα ριάλιτι και τους στημένους αγώνες του WWE. Ο Πραττ, ντυμένος με τα χρώματα της σημαίας, εμφανίζεται ως ο «παλαιστής» που θα ρίξει στο καναβάτσο το διεφθαρμένο καθεστώς των Δημοκρατικών στο Λος Άντζελες κι όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μάλλον θα τα καταφέρει.
Ο Σπένσερ Πραττ, γνωστός από τη συμμετοχή του σε διάφορα ριάλιτι σόου και την αδιάλλειπτη παρουσία του στο Instagram, αποφάσισε να διεκδικήσει τη δημαρχία του Λος Άντζελες μετά την καταστροφική πυρκαγιά στα Παλισέιντς πριν ενάμιση χρόνο.
Αν τυχόν δεν γνωρίζετε τι συνέβη, φανταστείτε μια ανάλογη περίπτωση με τη φωτιά στο Μάτι, αλλά αντί για το Μάτι να καιγόταν η Γλυφάδα. Ο Πραττ ήταν ένας από τους πολλούς που έχασαν την περιουσία τους σ’ αυτή την καταστροφική πυρκαγιά και φέροντας τη θυματοποίησή του ως κάπα σουπερ-ήρωα, υποσχέθηκε ότι θα κάνει το παν για να ανατρέψει τον κακό της υπόθεσης, εν προκειμένω τη νυν δήμαρχο Κάρεν Μπας.
Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις του Ντόναλντ Τραμπ του έχουν ήδη ανοίξει το δρόμο. Οι οπαδοί του Τραμπ προφανώς δεν πήγαιναν για να ακούσουν σοβαρές πολιτικές προτάσεις. Πήγαιναν για να συμμετάσχουν σε ένα συλλογικό θέαμα με οπαδικά συνθήματα, όπου οι αντίπαλοι αποκτούσαν παρατσούκλια όπως οι κακοί στο WWE.
Ο «αντισυστημικός outsider», ο «χαοτικός ήρωας», ο «διεφθαρμένος καθεστωτικός», ο «λαϊκός εκδικητής», εκτός από ταμπέλες είναι πλέον πολιτικοί ρόλοι στις συνειδήσεις των οπαδών του Τραμπ και τώρα του Πραττ. Οι ψηφοφόροι τους δεν επιλέγουν πολιτικό πρόγραμμα, αλλά αφήγημα.
Αυτό εξηγεί γιατί ολοένα και περισσότεροι Αμερικανοί φαίνεται να προτιμούν πολιτικούς που μοιάζουν περισσότερο «αυθεντικοί» παρά «ικανoί». Σε μια εποχή βαθιάς δυσπιστίας προς τα μίντια και τους θεσμούς, η τεχνοκρατική γλώσσα δημιουργεί καχυποψία. Ο κόσμος αναζητά πρόσωπα που φαίνονται αυθόρμητα, απρόβλεπτα, ακόμα και ακατέργαστα. Το να φαίνεσαι «πραγματικός» έχει μεγαλύτερη αξία από το να φαίνεσαι «προεδρικός».
Οι Ευρωπαίοι συχνά αντιμετωπίζουν αυτή την εξέλιξη σαν απόδειξη αμερικανικής παρακμής ή συλλογικής παράνοιας. Ίσως όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες να είναι απλώς η πρώτη δημοκρατία που μεταμορφώθηκε πλήρως από την κουλτούρα του ίντερνετ. Το ίντερνετ δεν ανταμείβει τη σοβαρότητα. Ανταμείβει τη σύγκρουση, την υπερβολή, το συναίσθημα και τη συνεχή παραγωγή θεάματος.
Στο χώρο του αθλητικού θέαματος, όπως στο WWE, το κοινό γνωρίζει ότι παρακολουθεί κάτι στημένο, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου το συναισθηματικό δέσιμο που νιώθουν με τον πρωταγωνιστή. Επιπλέον, οι Αμερικανοί πολίτες έχουν αποδεχθεί ότι οι πολιτικοί «παίζουν ρόλους». Απλώς, δεν το θεωρούν πλέον πρόβλημα. Αντιθέτως, η ικανότητα ενός πολιτικού να παίζει το ρόλο του πειστικά έχει γίνει από μόνη της απόδειξη ικανότητας.
Στην Αμερική του 2026, ο πολιτικός της τηλεοπτικής εποχής -σοβαρός, πειθαρχημένος, προσεκτικός- μοιάζει ολοένα και περισσότερο ξεπερασμένος. Ο πολιτικός της ιντερνετικής εποχής έχει τα χαρακτηριστικά του «Μάτσο» Καμάτσο.
Ελεύθερα, 24.05.2026
