Πέμπτη μεσημέρι, η κίνηση στο Ζάλογγο ήταν ελάχιστη. Το καλοκαίρι που προελαύνει ακάθεκτο έχει αλλάξει άρδην τους ρυθμούς στο φρενοκομείο.
Υπάρχει μια σαφής ύφεση τις μεσημβρινές ώρες. Η κίνηση επανέρχεται γύρω στις πέντε που επιστρέφουν οι συνταξιούχοι της Δεξιάς για να πιουν τον απογευματινό καφέ και να ροκανίσουν ακόμα μια ανώφελη μέρα.
Τώρα, περασμένες τρεις, υπήρχαν μόνο δύο θαμώνες που συνομιλούσαν εντόνως για τα φωτοβολταϊκά που εγκατέστησαν στις ταράτσες τους. Κατέληξαν στο ότι θα ήταν προτιμότερο να είχαν βάλει διαφημιστική πινακίδα παρά ηλιακά πάνελ. «Ας διαφήμιζα σκυλοτροφή ή προφυλακτικά παρά αυτή τη μαλακία που είναι συνέχεια ανενεργή, ας όψονται οι αίτιοι» κλαψούρισε ο ένας καθώς ο άλλος ρουφούσε το φραπέ σαν κρουστικό δραπανοκατσάβιδο.
Στην άλλη πλευρά του Ζαλόγγου, ήταν θρονιασμένη μπροστά μου η ταλαίπωρη Λίτσα, είχε κλείσει τα μάτια και είχε αφεθεί στα επιδέξια χέρια της Γιώτας που της κρέπαρε το μαλλί. Δεν θα διέκοπτε το ρεπό της αναίτια η Γιώτα. Υπήρχε σοβαρός λόγος. Το βράδυ θα γινόταν η πρεμιέρα του Φιτ με την ομάδα σύγχρονου χορού. Θυμίζω ότι ο νεαρός ανέλαβε το ενδυματολογικό της παράστασης αμισθί.
Η Γιώτα τον πήρε τηλέφωνο καθώς χτένιζε τη μάνα του για να του πει «σκατά» και «συγχαρητήρια» και άλλα τέτοια που λένε σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Τσίμπησε και την πρόσκληση για την πρεμιέρα που θα γίνει σ’ ένα μικρό υπόγειο. Είναι ήδη sold out, με τους τριάντα θεατές να είναι κυρίως λήπτες προσκλήσεων, τζαμπατζήδες δηλαδή.
Παρά το ευτυχές γεγονός η Λίτσα ήταν καταφανώς ντάουν. Ο πρωτότοκος Δημήτρης δεν χώρισε με την έχιδνα Νατάσα, ο Θράσου μετά την Πάφο είναι παρών μεν, έχει όμως μια ανιχνεύσιμη επιφύλαξη, ο Φιτ δεν βρίσκει έναν σταθερό βηματισμό στη ζωή. «Τι θα κάνω, Γιώτα μου, που την είδε καλλιτέχνης και δεν βρίσκει μια δουλειά της προκοπής».
Η κομμώτρια δεν είχε όρεξη για κλάψα, «μην χολοσκάς, ο χρόνος θα μας τακτοποιήσει όλους». Το οποίο, αν το αναλύσεις, διαπιστώνεις πως δεν λέει απαραίτητα κάτι το ευοίωνο. Διότι -και να με συγχωρείς- κι ο τάφος μια χαρά τακτοποίηση είναι, οριστική μάλιστα. Η Λίτσα πάντως το πήρε για καλό, «να ’σαι καλά, φίλη μου, αν δεν είχα κι εσένα δεν θα άντεχα αυτή τη σκατοζωή». Η κομμώτρια τη στήριξε περαιτέρω «και για τα γκομενικά σου… η Πάφος ήταν μια καλή αρχή, πρέπει να πατήσεις πάνω σ’ αυτή και να καπαρώσεις τον φασίστα».
Και πώς να τον καπαρώσει δηλαδή; «Μήπως να πάω στη μάνα του να τον ζητήσω; Χώρια που μπορεί να είναι και μικρότερή μου». Όχι, βέβαια! Η Γιώτα υιοθέτησε τώρα ένα πιο διδακτικό ύφος. «Να θυμάσαι ότι η πουτανιά είναι το αλάτι της γης. Άσε το κατηχητικό. Στείλε ένα μήνυμα, ένα βιντεάκι, κάνε ένα νάζι, μια πιρουέτα, ένα κάτι να εξάψεις την περιέργεια, να διεγείρεις την έξαψη».
Η Λίτσα δεσμεύτηκε να κάνει ένα αυτοσχεδιαστικό βίντεο το βράδυ όταν θα έχει βάλει το νυχτικό της. Κάτι από commedia dell’arte με αισθησιακές προεκτάσεις, είπε. Η συζήτηση έμεινε ως εκεί όμως διότι, παρά τη μεσημβρινή ραστώνη, μπήκε πελάτης.
Δεν ήταν ένας άγνωστος. Ναι, δεν φορούσε τα πολύχρωμα κι ευφρόσυνα ρούχα της δουλειάς -φορούσε μια μαύρη βερμούδα και ένα γκρίζο t-shirt- ήταν ωστόσο ο μέχρι πρότινος υποψήφιος βουλευτής και καλλιτέχνης του τσίρκου Ευγένιος Ποντικός! Μπορεί η εκλογική του προσπάθεια να απέτυχε αλλά, όπως δήλωσε «ο αγώνας συνεχίζεται».
Άνοιξε το σακίδιό του και έβγαλε ένα πράσινο λούτρινο αρκουδάκι «τον λένε Spinach», «ήμαρτον Κύριε» μουρμούρισε η Γιώτα, «θέλω να σου τον χαρίσω, κυρία Λίτσα, σαν ένα μικρό ευχαριστώ για την υποστήριξη». «Δεν έκανα τίποτε, παιδί μου… τον λόγο μου τον κράτησα, σε ψήφισα» απάντησε εκείνη. «Κι εγώ» πρόσθεσε λιγότερο πειστικά η κομμώτρια.
Κι ενώ η καντινιέρισσα χαριεντιζόταν με το αρκουδάκι, η Γιώτα είχε ενεργοποιήσει το σχέδιο «Ποντικός-Φιτ». «Δεν μου λες, Ευγένιε, είσαι σε σχέση αυτό το διάστημα;» τον ρώτησε ευθέως. Όχι, δεν είναι. «Ωραία. Θες να πάμε σήμερα σε μια παράσταση σύγχρονου χορού;». «Παιδιά, σόρρυ αλλά εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχουν άλλες θέσεις» παρενέβη βλακωδώς η Λίτσα.
«Σκάσε, υπάρχουν, εγώ τον Ευγένιο σαν παιδί μου τον έχω, κάθεται στα γόνατά μου αν χρειαστεί» την επανέφερε στην τάξη η πολύπειρη Γιώτα. «ΟΚ, θα έρθω» απάντησε ο νεαρός δίνοντας επιτέλους λίγη προοπτική στο κουρασμένο απομεσήμερο. Η Λίτσα σήκωσε τότε το βλέμμα στο ταβάνι, αναστέναξε και έκανε με ευλάβεια τον σταυρό της.
Ελεύθερα, 21.06.2026
