Hokum: Τώρα έχετε ακόμα έναν σοβαρό λόγο να φοβάστε το σκοτάδι!

Ο πικρόχολος, αλκοολικός και κυνικός Αμερικανός συγγραφέας Ohm Bauman (Adam Scott), ταξιδεύει στο απομονωμένο ξενοδοχείο Bilberry Woods Hotel, στην επαρχιακή Ιρλανδία, για να σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του, οι οποίοι είχαν περάσει εκεί τον μήνα του μέλιτος. Φτάνοντας, ανακαλύπτει πως η νυφική σουίτα παραμένει ερμητικά κλειδωμένη, με τους ιδιόρρυθμους ντόπιους και το προσωπικό να τον προειδοποιούν για την ύπαρξη μιας μάγισσας που τη στοιχειώνει.

Όταν μια νεαρή εργαζόμενη (Florence Ordesh) εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο Ohm αποφασίζει να σπάσει τους κανόνες και να ερευνήσει τη σουίτα, αναγκαζόμενος να έρθει αντιμέτωπος όχι μόνο με τις σκοτεινές υπερφυσικές οντότητες του ξενοδοχείου αλλά και με τα δικά του, βαθιά θαμμένα παιδικά τραύματα.

Μετά τα εξαιρετικά «Caveat» και «Oddity», ο Ιρλανδός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Damian McCarthy, επιστρέφει με την τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία, επιβεβαιώνοντας πως αποτελεί μια από τις πιο σταθερές, ανερχόμενες φωνές στο σύγχρονο folk horror.

Το «Hokum» πάει πολύ πιο πέρα από μια ακόμα ιστορία φαντασμάτων, καθώς στην ουσία του, πρόκειται για μια πολυεπίπεδη μελέτη πάνω στις τύψεις, την κατάθλιψη και την ενοχή, η οποία μεταμφιέζεται επιδέξια σε ένα κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ, με έντονα στοιχεία ιρλανδικής λαογραφίας και μαύρης κωμωδίας.

Ο ρυθμός της ταινίας είναι απολύτως μεθοδικός. Ο McCarthy δεν βασίζεται στη φτηνή αδρεναλίνη και αποφεύγει -ως επί το πλείστο- τα εύκολα jump scares (τα ελάχιστα που υπάρχουν είναι ίσως και η μόνη αδυναμία της ταινίας, καθώς φαντάζουν ελαφρώς προβλέψιμα και οριακά αχρείαστα). Αντίθετα, προτιμά το βραδυφλεγές χτίσιμο της αγωνίας, δημιουργώντας έναν διαρκή, πνιγηρό τρόμο που σε κρατάει στην άκρη του καθίσματός σου (ενώ κοιτάς νευρικά πάνω από τον ώμο σου).

Η φωτογραφία του Colm Hogan παίζει αριστοτεχνικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον περιορισμό του οπτικού πεδίου και τις σκιές, κάνοντας τον θεατή να αναρωτιέται διαρκώς τι κρύβεται στις γωνίες του δωματίου. Παράλληλα, ο σχολαστικός σχεδιασμός παραγωγής του Til Frohlich μετατρέπει τη σουίτα σε έναν εφιαλτικό, γοτθικό λαβύρινθο, ο οποίος καταλήγει να λειτουργεί σχεδόν ως αυτόνομος χαρακτήρας, θυμίζοντας τα μακάβρια σκηνικά του Edgar Allan Poe.

Πάντως, το μεγάλο ατού της ταινίας είναι οι ερμηνείες της και κυρίως η γενναία επιλογή του σεναρίου να μην παρουσιάσει έναν παραδοσιακά συμπαθή πρωταγωνιστή. Ο Adam Scott κάνει μια θριαμβευτική επιστροφή στον τρόμο (φέρνοντας κάτι από την απόκοσμη ψυχρότητά του στη σειρά «Severance») και είναι απολαυστικός ως ο εριστικός και ανυπόφορος συγγραφέας, που φλερτάρει συνειδητά με την αυτοκαταστροφή. Το εξαιρετικό ιρλανδικό supporting cast δίνει πνοή στο εγχείρημα, με τον David Wilmot (στον ρόλο του Jerry) να απογειώνει τις σκοτεινά κωμικές πινελιές του σεναρίου.

Το «Hokum» είναι ένα μικρό, σε μπάτζετ και βεληνεκές, αλλά εξαιρετικά καλογυρισμένο και πυκνά ατμοσφαιρικό, ανεξάρτητο φιλμ χωρίς φανφάρες, που πατάει γερά στους κανόνες του είδους, ανανεώνοντάς τους όμως με ψυχολογικό βάθος, δηλητηριώδη αυτοσαρκασμό και πραγματικό, ανατριχιαστικό σκοτάδι.