Μια ξεχωριστή φωνή της κίνησης και του σύγχρονου χορού έρχεται στην Κύπρο με το «Sirens» και επισημαίνει ότι η αλήθεια ενός σώματος αποκαλύπτεται όταν σταματά να προσπαθεί να πείσει.

Με σπουδές στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη και μια καθοριστική πολυετή συνεργασία με τη διεθνώς αναγνωρισμένη ομάδα DV8 Physical Theatre στο Λονδίνο, έχει διαγράψει ξεχωριστή πορεία στον χώρο του σύγχρονου χορού και του χοροθεάτρου, αντιμετωπίζοντας κάθε έργο ως μια νέα έρευνα πάνω στην κίνηση και την ανθρώπινη εμπειρία. Η Ερμίρα Γκόρο έχει διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια μια διακριτή καλλιτεχνική γλώσσα, όπου η κίνηση συναντά το θέατρο, την περφόρμανς και τη σωματική αφήγηση. Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Κύπρου με το «Sirens», μια παράσταση που εξερευνά την επιθυμία, την ελευθερία και τους ρόλους που επιβάλλονται στα σώματα και με αυτή την αφορμή μιλά για το δικαίωμα στην αμφισημία και όσα συμβαίνουν όταν τα σώματα αρνούνται να χωρέσουν σε προκαθορισμένους ρόλους.

–Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή σκέψη που γέννησε το «Sirens»; Η πρώτη εικόνα ήταν άνθρωποι που προσπαθούν ν’ ακουστούν μέσα σ’ έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, σώματα που καλούν, αντιστέκονται και εκτίθενται ταυτόχρονα.

–Πότε νιώθεις ότι ένα σώμα πάνω στη σκηνή λέει αλήθεια; Όταν σταματά να προσπαθεί να πείσει. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στην τελειότητα ή στη δεξιοτεχνία, αλλά στη διαθεσιμότητα του ερμηνευτή: όταν είναι πραγματικά παρών. Ένα σώμα λέει αλήθεια όταν δεν κρύβεται πίσω από την τεχνική, όταν επιτρέπει την ευαλωτότητα, την αμφιβολία ή ακόμη και την αμηχανία να υπάρξουν.

-Τι σε κουράζει περισσότερο στα στερεότυπα γύρω από το φύλο σήμερα; Με κουράζει η ανάγκη να ορίζονται συνεχώς οι άνθρωποι μέσα από περιοριστικές ταυτότητες. Ακόμη κι όταν πιστεύουμε ότι έχουμε προχωρήσει, πολλά στερεότυπα απλώς αλλάζουν μορφή. Μ’ ενδιαφέρει περισσότερο η πολυπλοκότητα του ανθρώπου παρά η ανάγκη να ανήκει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία.

© Πηνελόπη Γερασίμου

–Πώς δουλεύεις με τους ερμηνευτές σου; Ποιο είναι συνήθως το σημείο εκκίνησης μιας κοινής αναζήτησης; Η διαδικασία ξεκινά συνήθως από μια κατάσταση, μια ερώτηση ή μια αίσθηση κι όχι από βήματα. Προσπαθώ να δημιουργώ έναν χώρο εμπιστοσύνης όπου οι ερμηνευτές μπορούν να φέρουν τη δική τους εμπειρία, τη δική τους μνήμη και αντίσταση. Η χορογραφία για μένα δεν είναι επιβολή μορφής, αλλά διάλογος.

–Είναι δύσκολη η ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία και τον έλεγχο; Ναι. Kι ίσως αυτή η δυσκολία να είναι η ουσία της χορογραφίας. Χρειάζεται δομή για να υπάρξει κατεύθυνση, αλλά χρειάζεται και ελευθερία ώστε κάτι αληθινό και απρόβλεπτο να μπορέσει να εμφανιστεί. Προσπαθώ να αφήνω χώρο στο άγνωστο, χωρίς να χάνεται η συνοχή του έργου.

-Τι μπορεί να κάνει η κίνηση που ο λόγος δεν μπορεί; Το σώμα κουβαλά μνήμες, εμπειρίες και γνώσεις που συχνά προηγούνται της γλώσσας. Μ’ ενδιαφέρει αυτή η δυνατότητα του σώματος να αποκαλύπτει κάτι πολύ ανθρώπινο και ουσιαστικό, χωρίς να το μεταφράζει σε λέξεις. Η κίνηση δεν δίνει απαραίτητα απαντήσεις· δημιουργεί έναν χώρο όπου μπορεί κανείς να αισθανθεί, να αναγνωρίσει ή να αμφισβητήσει κάτι με έναν πιο άμεσο και βιωματικό τρόπο.

–Πότε μια παράσταση έχει πραγματικά ολοκληρωθεί; Ίσως ποτέ ολοκληρωτικά.

© Άννα Ψαρουδάκη

–Τι έχεις κρατήσει πιο βαθιά από την εμπειρία σου με τη DV8; Την αφοσίωση στην ειλικρίνεια. Στην ομάδα DV8 Physical Theatre ένιωσα ότι η φυσική δεξιοτεχνία δεν είχε αξία χωρίς ουσιαστική ανάγκη πίσω απ’ αυτήν. Η εμπειρία αυτή με επηρέασε βαθιά στο πώς αντιλαμβάνομαι τη σχέση ανάμεσα στην κίνηση, την πρόθεση και την ανθρώπινη παρουσία.

-Τι σημαίνει η καταξίωση για ένα παιδί που ξεκίνησε νιώθοντας ίσως ξένο ή αόρατο; Η καταξίωση δεν αναιρεί απαραίτητα το αίσθημα του να ξεκινάς από μια θέση ξενότητας ή αορατότητας. Ίσως απλώς αλλάζει τον τρόπο που το αναγνωρίζεις: από κάτι που σε καθορίζει, σε κάτι που σε διαμορφώνει. Δεν τη βλέπω ως επιβεβαίωση, αλλά ως μια πιο συνειδητή σχέση με το πώς συνεχίζεις να υπάρχεις και να δημιουργείς.

–Κόστισε ή ωφέλησε στην περίπτωσή σου η ανάγκη να αποδείξεις την παρουσία σου στον χώρο και να διεκδικήσεις τη θέση σου στον κόσμο; Δεν ένιωσα ότι έπρεπε να αποδείξω την παρουσία ή την αξία μου. Περισσότερο με απασχολούσε η ανάγκη να επιβιώσω- καλλιτεχνικά, επαγγελματικά, οικονομικά, αλλά κι ως άνθρωπος. Αυτή η ανάγκη σε αναγκάζει να βρίσκεις συνεχώς τρόπους να προχωράς, να προσαρμόζεσαι και να παραμένεις πιστός σ’ αυτό που κάνεις. Οι θέσεις που έχουν πραγματικό νόημα χτίζονται σταδιακά μέσα από την πράξη, τον χρόνο και την αφοσίωση. Αν κάτι έμαθα, είναι ότι η ανάγκη της απόδειξης μπορεί να γίνει παγίδα.

Ελεύθερα, 7.6.2026