Η βία είναι βία και είναι καταδικαστέα από όπου και εάν προέρχεται και από όποια αφορμή κι εάν εφορμάται. Πόσo δε μάλλον, στην περίπτωση που το θύμα είναι μια νεαρή κοπέλα, η οποία δέχθηκε επίθεση από κάποιο ή κάποιους νταήδες.
Η αρχή και η ηθική θέση της μη βίας είναι αδιαπραγμάτευτη και αυτό πρέπει να λάβουμε ως αφετηρία, αν θέλουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία και να αντιμετωπίσουμε τις σοβαρές παθογένειες που παρουσιάζει. Απ΄εκεί και πέρα, ας βαφτίσει ο καθένας τη βία όπως θέλει. Φασιστική, σεξιστική, ρατσιστική, εθνικιστική, οπαδική ή όπως αλλιώς θέλει να τη χρωματίσει αν αυτό βολεύει το δικό του αφήγημα. Το θέμα, όμως, είναι ότι η εξυπηρέτηση των διαφόρων αφηγημάτων, οδηγεί σε συμπεριφορές παραφροσύνης και φανατισμού, που ανατροφοδοτούν ξανά και ξανά τη βία, η οποία εν τέλει, μπορεί και να λειτουργεί ενδεχομένως ως μία απόδειξη υπαρξιακή ή πολιτική.
Το προχθεσινό περιστατικό στην Αγία Νάπα, είναι ενδεικτικό της υστερική αντίδρασης μιας κοινωνίας η οποία αναζητεί από τη μια φαντάσματα να κυνηγήσει και από την άλλη, λόγους ύπαρξης και αντιμετώπισης της πλήξης της. Το τραγικό βέβαια είναι ότι οι διαστάσεις που λαμβάνει τελικά ένα περιστατικό, ξεπερνούν το στενό πλαίσιο των αγκυλώσεων του καθενός, καθιστώντας το ως μείζον πολιτικό ζήτημα και σημείο αναφοράς.
Ασφαλώς και πολύ καλά έπραξε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επικοινώνησε με τον Ερσίν Τατάρ. Διότι είναι γνωστό ότι τέτοια συμβάντα, γίνονται γρανάζια στη μηχανή της τουρκικής προπαγάνδας. Είναι ασφαλώς προς τιμήν της κοπέλας, η οποία με ανάρτησή της ζήτησε το περιστατικό βίας έναντι της, να μην γίνει αφορμή νέων προστριβών μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μια 25χρονη κοπέλα, η οποία ήταν και το θύμα της επίθεσης, δείχνει με τον τρόπο αντίδρασης της να έχει μεγαλύτερη ωριμότητα από τον μέσο σχιζοφρενικό Κύπριο, ένθεν και ένθεν του συρματοπλέγματος, που θέλει ντε και καλά να αναγάγει το συγκεκριμένο περιστατικό, σε μείζον πολιτικό γεγονός.
Είναι περιστατικό βίας και πρέπει να διερευνηθεί και οι εμπλεκόμενοι να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Πριν όμως γίνει καλά-καλά γνωστό το τι συνέβη, εκδηλώθηκε ένας απίστευτος παροξυσμός τοποθετήσεων και δηλώσεων στα ΜΚΔ από διαφόρους, προσδίδοντας στο γεγονός διαστάσεις που άγγιζαν τα όρια της σχιζοφρένειας. Προσεγγίσεις πραγματικά επικίνδυνες και από τις δύο κατευθύνσεις. Είναι στ’ αλήθεια άξιο απορίας, πώς άνθρωποι, που νοιάζονται και θέλουν την ειρήνη και τη συμβίωση των ανθρώπων αυτού του τόπου, υποδαυλίζουν με τις αναφορές και τις τοποθετήσεις τους, την καχυποψία μεταξύ των δύο κοινοτήτων. «Ξέπλυμα του φασισμού», έγραφε κάποιος κάτω από την είδηση που πληροφορούσε ότι η Αστυνομία διερευνούσε και τη μεταφορά ροπάλου από φίλο της κοπέλας. «Εν εθνικισμός», συμπλήρωνε άλλος και πάει λέγοντας.
Την ίδια ώρα βέβαια, απορείς και με το πόσο εύκολα κάποιοι άλλοι άνθρωποι βλέπουν στο συγκεκριμένο συμβάν, πολεμικές αναπαραστάσεις. Διερωτάσαι ταυτόχρονα, σε ποια χώρα μεγάλωσαν και ποια είναι η σχέση τους με την ιστορία αυτού του τόπου. Για κάποιους βέβαια. διερωτάσαι και το ποια είναι η σχέση τους με την πραγματικότητα. Όταν διαβάζεις για παράδειγμα σχόλια του τύπου: «οι δικοί τους εβιάζαν τις δικές μας», συνειδητοποιείς ότι αυτή η κοινωνία είναι βαθιά νυκτωμένη και αρρωστημένη. Πώς είναι δυνατόν να συγκρίνει κάποιος τους βιασμούς, που έγιναν από Τούρκους στρατιώτες στην εισβολή με τον ξυλοδαρμό μιας κοπέλας στην Αγία Νάπα από κάποιους μαντράχαλους, που την είδαν «μπορώ και δέρνω» (ταιριάζει άλλο ρήμα εδώ). Και γιατί η οποιασδήποτε μορφής βία να πρέπει να αναζητεί αφορμές και αίτια; Άλλος διερωτάτο σε «γκρίκλις», γιατί να αποκαλείται συμπατριώτισσα του φερόμενου θύτη, η Τουρκοκύπρια. Άντε τώρα, τι να του πεις; Και δυστυχώς, η συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων δεν είναι ολιγάριθμη.
Η κοινωνία μας, δυστυχώς, πάσχει σοβαρά σε όλα τα επίπεδα. Ο υστερικός τρόπος, αντίδρασης και σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε ανάλογες στο παρελθόν και πιθανώς στο μέλλον, είναι απότοκα του συνδρόμου, που κουβαλούμε ως λαός και το οποίο επιζητά σε μεγάλο βαθμό, να βλέπει την αυτοεπιβεβαίωση του εαυτού του, μέσα από την τραγικότητα των γεγονότων…
Σαν ψάρια μέσα στη γυάλα, ανακυκλώνουμε συμπεριφορές, στερεότυπα και κορεσμένες ιδεολογίες, προσδοκώντας να φτάσουμε στα αχαρτογράφητα νέα μιας ενδεχόμενης λύσης, η οποία νοείται ότι θα απαιτεί μα εναλλακτική εκδοχή του μέχρι τώρα εαυτού μας και της παρωχημένης μας νοοτροπίας. Η αλήθεια, τελικά είναι, ότι «σκαλώσαμε» στη γυάλα.
frixos.dalitis@phileleftheros.com
