Ελάχιστη έως καθόλου σημασία έχει το πως προέκυψε το θέμα των πτυχίων και των μαθησιακών γνώσεων της Χριστίνας Γιαννάκη, ούτε και ενδιαφέρει πόσα καλά ξέρει να μιλά αγγλικά, ούτε τι προηγούμενα είχαν μεταξύ τους με την Πόπη Γιαννάκη. Ούτε και έχει σημασία εάν όλα αυτά βγήκαν μέσω ενός λογαριασμού στο τουίτερ ή εάν προηγουμένως ο Γενικός Ελεγκτής είχε εξετάσει, κατά παραγγελία από πολιτικό αρχηγό, τα πτυχία της κ. Γιαννάκη. Είτε έτσι, είτε γιουβέτσι… έχει προκύψει ένα σοβαρό πρόβλημα, συνεπακόλουθο της «παραδοσιακής» κυπριακής νοοτροπίας με την οποία λειτουργεί από της ιδρύσεώς του αυτό το κράτος. Να υπάρχουν—και υπάρχουν—προδιαγραφές και απαιτήσεις για μια θέση οι οποίες, ωστόσο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντοτε κάποιοι καταφέρνουν να τις παρακάμψουν.

Η πρακτική της παράκαμψης διαδικασιών δεν προκύπτει ξαφνικά στα ανώτατα δώματα υπουργείων και άλλων δημόσιων οργανισμών Ξεκινούν από τα χαμηλά, πριν ακόμα εισέλθουν σε έναν δημόσιο οργανισμό, το οποίο λειτουργεί ως «προδημοτική» τάξη. Γιατί πολλών η πρώτη έγνοια για να πετύχουν να εξασφαλίσουν θέση στο δημόσιο ήταν, διαχρονικά, το πως θα παρακάμψουν τις διαδικασίες με τη δικαιολογία… «αφού όλοι το κάνουν». Και καθώς ανεβαίνουν ιεραρχία διαφοροποιούνται και οι απαιτήσεις. Αλλά πάντοτε οι ενδιαφερόμενοι αναζητούσαν κάποιο τρόπο να ξεγελάσουν τη διαδικασία για να γραπώσουν τη θέση, η οποία συνοδεύεται και με το ανάλογο οικονομικό όφελος. Γι’ αυτό και συνήθως οι μεγάλες κόντρες έχουν να κάνουν με τις ανώτερες διευθυντικές θέσεις όπου και η μισθολογική κλίμακα είναι αναλόγως υψηλή. Και κάπως έτσι η κόντρα μετατρέπεται σε αλληλοφάγωμα το οποίο—όπως είδαμε εσχάτως—μπορεί να μετατραπεί και σε ξεκατίνιασμα.

Εξάλλου αποτελεί κοινό μυστικό ότι Γιαννάκη και Κανάρη βρίσκονταν σε κόντρα από την εποχή που αμφότερες ήταν ανώτερα στελέχη του υπουργείου Υγείας. Πάει μακριά η κόντρα των δύο. Και όσοι γνώριζαν ονόματα και καταστάσεις στο υπουργείο Υγείας, διερωτούνταν από την πρώτη στιγμή πως θα καταφέρουν να συμβιώνουν αυτές οι δυο κάτω από την ίδια στέγη. Τελικά αποδεικνύεται πως αυτό δεν είναι κατορθωτό και κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι θα μπορούν οι δύο να ξεπεράσουν την παρούσα κρίση και να συνεχίσουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Και εφόσον η επιλογή της συμβίωσης καθίσταται δύσκολη ή και επιζήμια για τον τομέα της δημόσιας Υγείας, υπάρχουν δύο ακόμα επιλογές ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας: α. να μετακινηθεί/φύγει μία εκ των δυο, και β. να απομακρυνθούν αμφότερες από τις θέσεις που κατέχουν σήμερα. Με το δεύτερο όπτιον να είναι η καλύτερη κίνηση που θα μπορούσε να γίνει αυτή τη στιγμή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Υπάρχει παράλληλα και μια άλλη κίνηση η οποία θα βοηθούσε όχι μόνο για αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης στο υπουργείο Υγείας αλλά θα συνέβαλλε μακροπρόθεσμα. Εκείνο που θα μπορούσε από την πρώτη στιγμή να γίνει ήταν η σύσταση μιας εξεταστικής επιτροπής της οποία αποστολή δεν θα ήταν αν περάσει από κόσκινο μόνο τα πτυχία και τις μαθησιακές γνώσεις της κ. Γιαννάκη, αλλά να πάει ευρύτερα και να ξεσκονίσει όλες τις ανώτερες και ανώτατες διευθυντικές θέσεις του δημοσίου. Να γίνει μία αντιπαραβολή μεταξύ της θέσης και των προσόντων που απαιτούνται, με τα προσόντα/πτυχία/γνώσεις του ατόμου που κατέχει τη συγκεκριμένη θέση. Κάποιοι ενδεχομένως να υποστηρίξουν πως υπάρχει η ΕΔΥ. Δεν διαφωνούμε. Αλλά φάνηκε μέσα από τις διαδικασίες της ΕΔΥ υπάρχουν χαραμάδες από τις οποίες κάποιοι καταφέρνουν να χωρέσουν. Μία ανεξάρτητη επιτροπή θα περάσει άπαντες (πρόσωπα και πτυχία/προσόντα) από το κόσκινο της αξιολόγησης. Και στη βάση των αποφάσεων αυτού του ελέγχου να κριθούν άπαντες. Κυρίως το ξεσκόνισμα των ανώτερων/ανώτατων διευθυντικών θέσεων το δημόσιο τομέα θα συμβάλει ώστε να ξεφύγουμε από το ξεκατίνιασμα. Και από την ώρα που αποφασίζεται ότι ένας απλός σύμβουλος χρειάζεται να έχει συγκεκριμένες γνώσεις και πτυχία για να μπορεί να εργαστεί δίπλα σε έναν υπουργό, δεν μπορεί ο διευθυντής ή ο γενικός διευθυντής ενός υπουργείου να μην έχει τα αντιστοίχως πολλαπλάσια πτυχία και γνώσεις.