Η ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα ήταν έντονη σε διεργασίες και σε προσπάθειες στη Νέα Υόρκη. Το περασμένο Σάββατο με τις χωριστές συναντήσεις του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας και τον κατοχικό ηγέτη, έπεσε η αυλαία αυτού του κύκλου των προσπαθειών. Το συμπέρασμα; Το αδιέξοδο συνεχίζεται και δεν διαφαίνεται να υπάρχει διέξοδος ούτε και σε αυτή τη φάση.
Ο ΚΑΤΟΧΙΚΟΣ ηγέτης, ανέφερε σε δηλώσεις του ότι μετέφερε στον κ. Αντόνιο Γκουτέρες το μήνυμα ότι μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μόνο για μια συμφωνία στη βάση «δύο κρατών» στην Κύπρο. Αρκούντως αποκαλυπτικός των προθέσεων της κατοχικής πλευράς, ο Τατάρ ανέφερε πως ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα ότι «θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν τριμερείς συναντήσεις υπό την προεδρία του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, με τη συμμετοχή των δύο ηγετών, ως δύο ισότιμων μερών, για την αντιμετώπιση θεμάτων όπως οι φυσικοί πόροι γύρω από το νησί, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η ηλεκτρική σύνδεση, η παράτυπη μετανάστευση και η εκκαθάριση ναρκών…».
ΤΙ θέλει να πει ο εγκάθετος της Άγκυρας; Ότι, βασικά, δέχεται εν πολλοίς ένα διάλογο μεταξύ δυο οντοτήτων, που θα οδηγήσει σε νομιμοποίησή του ψευδοκράτους. Κοντολογίς, θέλει διάλογο για να γίνει αποδεκτή «η ισότιμη κυριαρχία μας και το ισότιμο διεθνές καθεστώς» της αποσχιστικής οντότητας. Δηλαδή, η τουρκική πλευρά επιμένει σε εκ προοιμίου αναγνώριση του κατοχικού καθεστώτος για να προσέλθει σε συνομιλίες. Για να ξεκινήσει το διάλογο θα πρέπει, με βάση την προσέγγιση της, να αποδεχθεί η ελληνική πλευρά την κατάληξη, που κατά τη δική τους λογική είναι τα δυο κράτη.
ΕΧΟΥΜΕ ενώπιον μας ένα δεδομένο, το οποίο βεβαίως δεν είναι καινούργιο. Το Κυπριακό έχει φθάσει σε ένα τέλμα και θα πρέπει να βρεθεί τρόπος ανατροπής του παρατεταμένου αδιεξόδου. Προφανώς και δεν είναι εύκολο καθώς είναι σαφές πως η τουρκική πλευρά δεν συζητά οτιδήποτε άλλο εκτός από τις παράλογες και ακραίες θέσεις της. Θα πρέπει να υπάρξουν δράσεις.
ΤΟ Εθνικό Συμβούλιο έχει ενημερωθεί από τον Πρόεδρο και για δράσεις που θα αναληφθούν εφεξής. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για αδράνεια. Η συνέχεια, δύσκολη και ανηφορική. Ως εκ τούτου, εκείνο που θα πρέπει να τονιστεί είναι πως σε αυτή την πορεία υπάρχουν πολλές παγίδες, τις οποίες και προφανώς θα πρέπει να αποφύγουμε. Αυτές που στήνει η κατοχική πλευρά είναι άλλωστε εμφανείς.
