«Δεν υπάρχει πληροφορία για νέο αιματοκύλισμα», δήλωσε ο Αρχηγός Αστυνομίας, μετά τις δύο δολοφονίες που διαπράχθηκαν μέσα σε ούτε 48 ώρες.
Για τις δύο δολοφονίες που διαπράχθηκαν, υπήρχαν μήπως πληροφορίες; Οι εγκληματίες ενημερώνουν συνήθως την αστυνομία για το τι πρόκειται να κάνουν; Ή μήπως η αστυνομία είναι σε θέση να γνωρίζει τις κινήσεις του υπόκοσμου από πριν; Και τι πάει να πει αιματοκύλισμα; Οι δύο δολοφονίες δεν θεωρούνται, ήδη, αιματοκύλισμα;
Η πιο σημαντική απορία των πολιτών, όμως, είναι αυτή: Σε μια εποχή που η Κύπρος είναι –δήθεν- αστακός από πλευράς ασφάλειας για πρόληψη τυχόν τρομοκρατικών πράξεων, πως είναι δυνατόν κάποιοι να προβαίνουν με τόση ευκολία σε δολοφονίες; Σε ώρες, μάλιστα, που οι πολίτες –λογικά και οι αστυνομικοί – δεν κοιμούνται στα σπίτια τους, αλλά κυκλοφορούν. Στις γειτονιές τους, στους δρόμους, στις παραλίες…
Ο Θανάσης Καλογερόπουλος δολοφονήθηκε στις 8 το πρωί, σε μια πολυσύχναστη περιοχή, εν μέσω αρκετών θαμώνων που θα μπορούσαν να είναι παράπλευρες απώλειες. Ο Αλέξης Μαυρομιχάλης, δολοφονήθηκε στις 9 το βράδυ καθώς έστεκε στο μπαλκόνι του διαμερίσματος του σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, όλο πολυκατοικίες. Και στις δύο περιπτώσεις οι δράστες ήταν απόλυτα επαγγελματίες. Οι πολίτες όμως δεν μπορούν να ελπίζουν πάντα στον επαγγελματισμό των δολοφόνων. Αν μια σφαίρα ξέφευγε και έβρισκε άλλο στόχο; Το πιο κάτω μπαλκόνι; Το διπλανό όπου, ίσως, βρισκόταν αμέριμνος ένας άνθρωπος που δεν είχε ποτέ ανοικτούς λογαριασμούς με κανένα; Ένα άνθρωπο που βγήκε να ποτίσει τις γλάστρες του; Κάποιον που βγήκε να μαζέψει τα ρούχα από το μπαλκόνι;
Όταν οι ειδήσεις δολοφονιών συνοδεύονται από φράσεις όπως «ανοικτοί λογαριασμοί», «συχνά στόχος», «γνώριμος της αστυνομίας» και άλλα παρόμοια, οι πολίτες συνηθίζουμε να νοιώθουμε πως είναι κάτι που δεν μας αφορά. Είναι απλά δουλειές μεταξύ του υπόκοσμου. Ο υπόκοσμος όμως είναι μέρος του ίδιου κόσμου που ζούμε όλοι, νομοταγείς και εγκληματίες. Δεν μπορεί να μην μας αφορά το ότι ένα ελεύθερος σκοπευτής στέκει απέναντι από το σπίτι μας και πυροβολεί. Δεν μπορεί να μην μας απασχολεί το ότι κάποιοι κυκλοφορούν με όπλα κι ανοίγουν πυρ εκεί που περπατάμε. Και να το κάνουν, μάλιστα, με τόση αυτοπεποίθηση και τόση σιγουριά πως κανείς δεν μπορεί να τους πάρει χαμπάρι και πολύ περισσότερο να τους εντοπίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, οι δράστες εγκατέλειψαν τη σκηνή με άνεση και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά στα οχήματα που χρησιμοποίησαν, που και στις δύο περιπτώσεις ήταν κλεμμένα. Τόση οργάνωση και τόσος επαγγελματισμός, είναι κρίμα να διακρίνει μόνο τον υπόκοσμο.
