Να μην μπορείς να κοιμηθείς από τους ήχους των μοτοσικλετών, να φοβάσαι να διασταυρώσεις τον δρόμο μπας και περάσει κανένα όχημα με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σε πάρει μαζί του, να βλέπεις όλα τα τρελά στους κυπριακούς δρόμους και την ίδια ώρα να προσπαθείς να βρεις ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο όσον αφορά τις κάμερες τροχαίας.

Αποτελεί πραγματικότητα πως στην Κύπρο οι πλείστοι οδηγοί δεν διακατέχονται από οδική συνείδηση και αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς κάνοντας μια απλή βόλτα στους δρόμους της χώρας μας.

Οι νεκροί από δυστυχήματα πολλοί… Και ενώ, το αίμα ρέει ασταμάτητο στην άσφαλτο, με την Αστυνομία αλλά και το αρμόδιο Υπουργείο να καταβάλλουν προσπάθειες μέσα από διάφορες δράσεις για να «ταρακουνήσουν» τους πολίτες και ιδίως τους νέους, ούτως ώστε να μειωθούν τα τροχαία δυστυχήματα, γίνεται μια έντονη συζήτηση γύρω από το ύψος των προστίμων από τις κάμερες τροχαίας.

Από τη μια, εφόσον υπάρχουν ανάμεσά μας ασυνείδητοι, σε περίπτωση που μειωθεί το ύψος των προστίμων, ελλοχεύει ο κίνδυνος να αυξηθούν οι τροχαίες συγκρούσεις και συνάμα τα θανατηφόρα δυστυχήματα. Από την άλλη οι κάμερες κρύβουν κάποιες παγίδες για τους οδηγούς, με τα πρόστιμα να είναι τσουχτερά.

Οι φωνές αρκετών όσον αφορά το βέλος που επιτρέπει στα οχήματα τη στροφή στα δεξιά, θα έλεγα πως δικαιολογούνται, καθώς υπάρχει μια σύγχυση, που αποτέλεσμα έχει τις άδικες σε αρκετές περιπτώσεις καταγγελίες οδηγών.

Το αίτημα των βουλευτών κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής επιτροπής Μεταφορών στα μέσα Σεπτεμβρίου, όπως τοποθετηθούν στα φώτα χρονοδιακόπτες που να δείχνουν στον οδηγό πότε θα σβήσει το πράσινο βέλος ή να αναβοσβήνει, ακούγεται απόλυτα λογικό. Αν ικανοποιηθεί λοιπόν το εν λόγω αίτημα, θα λυθεί το πρόβλημα, το οποίο μεταφράζεται ως παγίδα από τους χρήστες του οδικού δικτύου και έτσι δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία εκ μέρους τους αλλά ούτε και αδικίας εις βάρος τους.

Οι προσπάθειες για μείωση των τροχαίων ωστόσο δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στους δρόμους, όπου έχουν τοποθετηθεί τα συστήματα φωτοεπισήμανσης, αλλιώς έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Σε αρκετές περιοχές οι κάτοικοι από την ηχορύπανση των μοτοσικλετών αλλά και από τις κόντρες, κυριολεκτικά υποφέρουν. Όλοι νομίζω έχουμε γίνει μάρτυρες σε περιστατικά όπου οχήματα και μοτοσικλέτες τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε γειτονιές αλλά και σε κύριες οδικές αρτηρίες, στις οποίες κυκλοφορούν τόσο πεζοί όσο και παιδιά. Σε αυτές τις περιπτώσεις η Αστυνομία οφείλει να επεμβαίνει και όχι να λέει στους πολίτες όταν την καλούν για βοήθεια πως, «έχει πολλά περιστατικά απόψε θα προσπαθήσουμε». Εάν ξυπνήσουμε το επόμενο πρωί με άλλον ένα νεκρό όμως εάν κάποιος χαροπαλεύει στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, τότε θα ψάχνουμε πάλι τους υπαίτιους.

Ανήλικοι οδηγοί, οδηγοί μεθυσμένοι, οδηγοί υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών και… 25 θανατηφόρες συγκρούσεις που στοίχισαν τη ζωή σε 27 ανθρώπους. Ας αντιληφθούμε επιτέλους πως όλοι έχουμε ευθύνη, από τους πολίτες μέχρι τους αρμόδιους.