Σίγουρα δε θα είχαμε φτάσει εδώ! Σίγουρα θα είχαμε λιγότερους πολέμους, δε θα ζούσαμε τον εφιάλτη της απάνθρωπης επιλογής θερμοκοιτίδα ή ψωμί, ούτε θα βλέπαμε αυτά που βλέπουμε. Σίγουρα θα προλαβαίναμε το κακό… Γιατί όταν ένα μωρό πεινά δεν έχεις επιλογή, δε χάνεις χρόνο, βρίσκεις φαγητό! Καμία δεύτερη σκέψη, ούτε ναι μεν αλλά, άμ’έπος άμ’έργον, έλεγαν.
Έχουμε άλλους ρυθμούς εμείς οι γυναίκες, είμαστε σε συνεχή εγρήγορση, παρατηρούμε, συγκόφκουμε τον απέναντί μας, αναγνωρίζουμε τον κλέφτη από τον απατεώνα και ξέρουμε να κρατάμε και το ίσο και τις αποστάσεις. Είμαστε άνθρωποι των έργων, ίσως από το γεγονός ότι γεννάμε και θηλάζουμε και το γεγονός ότι το ίδιο μας το σώμα είναι η πηγή όλου αυτού του θαύματος που λέγεται ζωή, αυτόματα μας ωθεί να το προστατεύουμε. Και για να το καταφέρουμε έχουμε αποκτήσει μια ξεχωριστή και διαφορετική δύναμη. Και, ναι, ένα πάθος για τη ζωή και μια αυτοπεποίθηση που όσο και να την πολεμούν παραμένει ερμητικά δική μας.
Αν διοικούσαν τον κόσμο μανάδες θα έβαζαν πρώτα την ανθρώπινη ζωή, ανεξάρτητα αν αυτή αφορά στους Ισραηλινούς ή στους Παλαιστινίους. Δεν θα χανόμασταν στη μετάφραση του λεκτικού του ψηφίσματος, θα καταδικάζαμε μεγαλοφώνως και την τρομοκρατική Χαμάς και θα βρίσκαμε τρόπο να έχει νερό και ψωμί και δικαίωμα στην προστασία ο κάθε αθώος πολίτης της Γάζας.
Δεν ξέρω αν το αρσενικό γένος που στην πλειοψηφία του κυβερνά τον πλανήτη, με εξέχουσες, κοσμοϊστορικές και απαράμιλλές προσωπικότητες του τύπου Τράμπ, Πούτιν, Ερτογάν και Κιμ έχουν τα πιο πάνω αναγκαία προσόντα και αντανακλαστικά για να διοικούν. Δεν ξέρω αν είναι σε θέση να αντιληφθούν την κόλαση που έπλασαν με τα ίδια τους τα χέρια εδώ, στη Μέση Ανατολή, και την τεράστια παγίδα που στήνεται υπόκωφα για όλη την ανθρωπότητα και τις προεκτάσεις που θα έχει αυτή η νέα αντιπαλότητα στην καθημερινότητά μας.
Είναι συνένοχοι στη γέννηση μιας νέας Χαμάς, συμβάλουν στη διαιώνιση του μίσους και της εχθρότητας, στηρίζοντας και τροφοδοτώντας τους μεν προκλητικά και εξεγείροντας τους δε. Δεν ξέρω αν έχουν αντιληφθεί ότι όλα είναι αλληλένδετα και εξαρτώμενα , στη Μέση Ανατολή, και ότι η κάθε σπίθα μπορεί να φέρει πίσω εφιάλτες.
Όλοι, και αυτοί που βιάζουν, σκοτώνουν και αρπάζουν αθώα παιδιά από τους γονείς τους, αλλά και εκείνοι που αφανίζουν και παιδιά και γονείς έχουν χάσει κάθε μέτρο ύπαρξης και ανθρωπιάς και είναι καταδικαστέοι, τελεία! Δε θα σταματήσουμε τον πόλεμο, είπαν οι Ισραηλινοί! Δε θα φύγουμε από τη Γάζα, είπαν οι Παλαιστίνιοι. Μια ανήμπορη διεθνής κοινότητα παρακολουθεί εκ του μακρόθεν, υπολογίζοντας οι μεν τα έσοδα, οι δε τον θρήνο.
Στέκομαι στις δικές μας τραγελαφικές επιλογές! Μεθυσμένοι από τα οικονομικά μας επιτεύγματα και τρομοκρατημένοι μην τα χάσουμε, τηρήσαμε αποχή, αλλά τείναμε χάριν επικοινωνιακών εντυπώσεων χείραν φιλίας και προτείναμε με στόμφον θαλάσσιαν ανθρωπιστικήν δίοδον σωτηρίας. Τηρήσαμε αποχή όπως και ο υπόλοιπος «πολιτισμένος» πλανήτης, γιατί το ψήφισμα δεν περιείχε την καταδίκη της Χαμάς ούτε αναφορά στους αιχμαλώτους!
Γιατί δεν την πρόσθεσαν την καταδίκη και τις αιχμαλωσίες; Στο χέρι τους ήταν να κάνουν τις απαραίτητες συμμαχίες και συνεννοήσεις για να περάσει. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Γιατί δεν το στήριξαν άπαντες «οι πολιτισμένοι» του πλανήτη αν ήθελαν πραγματικά να σταματήσει τούτη η γενοκτονία που εξελίσσεται γύρω μας; Δεν είναι scrabble, δεν είναι λεκτικό παιγνίδι η ζωή των ανθρώπων. Πόσο ανώριμη στάση, πόσο παιδιάστικη, πόσο ανήμπορη είναι η παγκόσμια κοινότητα να σταθεί σε ένα θέμα δικαιοσύνης και να καταδικάσει και την τρομοκρατία και την ασέβεια στην ανθρώπινη ζωή.
Είναι στιγμές όπως αυτές που το μυαλό πάει πίσω, στους δυο παγκόσμιους πολέμους και στις προσωπικότητες που γέννησαν τη θέληση για ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όντας κομμάτι τούτης της Ευρωπαϊκής οικογένειας, ντρέπομαι για τη διαιώνιση του προβλήματος των Παλαιστινίων και την εξόφθαλμη απουσία αποδοχής στο απόλυτο δικαίωμά τους να έχουν το κράτος τους.
Ντρέπομαι, γιατί αντί της πρόταξης για λύση χαθήκαμε σε λεκτικά ψηφισμάτων. Από τις 7 Οκτωβρίου χάθηκαν από τη μια πλευρά οκτώ χιλιάδες ζωές εκ των οποίων τα περισσότερα παιδιά και χάθηκαν άλλες χιλιάδες ζωές από την άλλη, αλλά κυρίως ένα «ανίκητο» γόητρο για το οποίο το κράτος του Ισραήλ αποζητά εκδίκηση αίματος. Και η παγκόσμια κοινότητα, και εμείς μαζί, αντί να συνεισφέρουμε όλοι στον τερματισμό και την κατάπαυση του πυρός και της κόλασης, παραμένουμε Πόντιοι Πιλάτοι και νίπτωμεν τα χείρας μας αποδεχόμενοι τον αφανισμό ενός λαού για την επανάκτηση ενός χαμένου γοήτρου.
Σ’ όλο αυτό το δράμα που εξελίσσεται για την ώρα μόνο στις οθόνες μας εμείς παίζουμεν «πελλόν» ή υπακούωμεν εις εντολάς;
Άθλος πραγματικός και ουσιαστικός θα ήταν αν η Κύπρος και βέβαια η υπόλοιπη Ευρώπη, επέμεναν, έδιναν μάχες για να προστεθεί στο ψήφισμα το αναγκαίο λεκτικό για την καταδίκη της Χαμάς και την οφειλή στη ανθρώπινη ζωή και στην ειρήνη του Ισραήλ! Αντ’ αυτού, με στόμφο και περηφάνια, προτείνουμε μεν ένα σωτήριο θαλάσσιο διάδρομο Γάζα-Λεμεσός χρησιμοποιώντας δε το αρχαιοπρεπέστατον πρωθύστερον! Για να γίνει πραγματικότητα – και όχι επικοινωνιακό πυροτέχνημα – ο διάδρομος «θαλάσσιας σωτηρίας», απαραίτητη προϋπόθεση είναι η παύση πυρός.
Τι να πω; Ποιον να πρωτοκλάψω;
Ελεύθερα, 5.11.2023
