Πρόσωπο της Ημέρας, η 74χρονη Καναδο-ισραηλινή ακτιβίστρια υπέρ της Ειρήνης, Βίβιαν Σίλβερ. Είναι ανάμεσα στους 242 ανθρώπους που πήρε ως ομήρους η Χαμάς όταν εισέβαλε σε ισραηλινούς οικισμούς την 7η Οκτωβρίου, και έσφαξε εν ψυχρώ πάνω από 1.400 αμάχους – άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους, ακόμα και μικρά παιδιά. Οι δύο γιοί της, Τζεν και Γιόναταν, κατεβαίνουν κάθε μέρα στους δρόμους μαζί με συγγενείς άλλων ομήρων και ζητούν από την κυβέρνηση Νετανιάχου, από κυβερνήσεις απ’ όλο τον κόσμο, αλλά και από απλούς πολίτες όπου γης, να μην σταματούν να διαδηλώνουν υπέρ της απελευθέρωσης αυτών των ανθρώπων. Δεν γνωρίζω εάν έχει γίνει κάποια τέτοια, έστω μικρή διαδήλωση εδώ στην Ελλάδα. Μπορεί να μου έχει διαφύγει…
Το βλέμμα μου έχει κολλήσει εδώ και μέρες στο πρόσωπο αυτής της γυναίκας που βλέπετε στη φωτογραφία (δεξιά, με το γαλάζιο καπελάκι), σε μια πορεία ειρήνης στην Ιερουσαλήμ πριν λίγους μήνες, εναντίον των πολέμων, που έχουν συντρίψει και εκτοπίσει εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν είναι θυμωμένο το πρόσωπό της. Αντίθετα λάμπει από ελπίδα.
Αυτήν τη φωτογραφία της 74χρονης ακτιβίστριας, κρατούν τώρα στα χέρια τους γιοί της, εκλιπαρώντας τους απαγωγείς των περίπου 240 ομήρων από την σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, να τους αφήσουν ελεύθερους, για να σταματήσει το κακό στη Γάζα.
Όταν τα είπα αυτά στο ραδιόφωνο, πήρα ένα μήνυμα από οργισμένο ακροατή που με μάλωσε λέγοντας «είναι δυνατόν να σε συγκινεί μια γριά ακτιβίστρια που κρατείται όμηρος και να μην νοιάζεσαι για τα αθώα παιδιά της Παλαιστίνης που έχουν δολοφονηθεί εν ψυχρώ;».
Τον ευχαρίστησα για το μήνυμά του. Του είπα ότι δεν το αντιμετωπίζω με αδιαφορία. Αλλά, προφανώς, δεν θα του απαντήσω, διότι δεν είμαστε στην ίδια την συχνότητα. Και, πάνω απ’ όλα, η βολική συμψηφιστική «λογική» μου είναι πάντα αποκρουστική και απεχθής.
Πριν από λίγες μέρες εδώ στην Αθήνα, κατά την διάρκεια μιας διαδήλωσης υπέρ των Παλαιστινίων και εναντίον του Ισραήλ, ένας νεαρός Παλαιστίνιος που ζει στην Ελλάδα, ανέβηκε σε έναν ιστό όπου κυμάτιζε η ελληνική σημαία και ανέβασε δίπλα σε αυτήν και την παλαιστινιακή. Ο νεαρός συνελήφθη προχθές, και του απευθύνθηκε η κατηγορία για παράβαση του άρθρου 141 του ποινικού κώδικα. Το οποίο ορίζει ότι, «όποιος με πρόθεσή του και με οποιεσδήποτε ενέργειες εκθέτει το ελληνικό κράτος ή σύμμαχό του ή κατοίκους τους σε κίνδυνο αντιποίνων ή εκθέτει σε κίνδυνο διατάραξης τις φιλικές σχέσεις του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του με ξένο κράτος, τιμωρείται με φυλάκιση τριών μηνών μέχρι τριών ετών. Αν τα αντίποινα επήλθαν πραγματικά εξαιτίας των ενεργειών του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών».
Θεωρώ αρνητική, υπερβολική και αχρείαστη την τροπή αυτή. Το θέμα πήρε διαστάσεις στα σόσιαλ μίντια, όπου οι γνωστοί φανατικοί και ξερόλες είπαν ότι ο 22χρονος «κατέβασε την ελληνική σημαία» για να αναρτήσει την παλαιστινιακή. Είναι ψέμα αυτό. Δεν συνέβη.
Και θεωρώ ότι, ακόμα και εάν τυπικά δεν έπρεπε να αναρτηθεί οποιαδήποτε άλλη σημαία, ιδίως μπροστά στο ελληνικό Κοινοβούλιο, νομίζω πως μια παραδειγματική σύσταση θα ήταν πιο συνετή από το να εφαρμοστεί το γράμμα του νόμου. Αρκεί ο «δράστης» να καταλάβει γιατί υπάρχει αυτός ο νόμος.
Σίγουρα, οι σημαίες, ιδίως σε καταστάσεις έκρυθμες, μπορεί να προκαλέσουν επιπρόσθετες εντάσεις. Και η ενέργεια του Παλαιστινίου θα μπορούσε να ανάψει τη σπίθα για να κάνουν και άλλοι το ίδιο. Η παλαιστινιακή σημαία έπρεπε να κατεβεί, και να διατυπωθεί καθαρά από τις Αρχές ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι του κατέβει το μυαλό εκθέτοντας –ακόμα και δίχως πρόθεση– τη χώρα στην οποία ζει.
